13033 : μετακίνηση 6, … , …

μια πρόταση εναλλακτικής άθλησης

Τέλος Γεννάρη 2021.

Σαν τον περσινό Μάρτη και τον Απρίλη, σαν τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη.

Μήπως και σαν τον ερχόμενο Φλεβάρη, τον ερχόμενο ….

Καλημέρα.

Ξεκινώ και πάλι μια τυπικά »επιτρεπόμενη», περιορισμένης διάρκειας βόλτα για »άθληση», σε μια από τις επαναλαμβανόμενες πια διαδρομές, με μόνη αμφιταλάντευση την επιλογή της κατεύθυνσης.

Τελικός έλεγχος : κινητό, ταυτότητα και μάσκα.

Κι ύστερα φιλτραρισμένη ανάσα, θολωμένα γυαλιά, συναπάντημα κι άλλων περιπατητών με καλυμμένες, ακαθόριστες εκφράσεις. Ουσιαστικά η ίδια εναλλαγή εικόνων, που απλά τροποποιούνται μόνο από την διάθεση της στιγμής, τις διαφοροποιήσεις της χρονικής διάρκειας, του φωτισμού, των καιρικών συνθηκών, των μικροαλλαγών στον ρουχισμό, την αντιστροφή της πορείας.

Και ξαφνικά, στην μοναχική αλλά ηλιόλουστη αυτή την φορά διαδρομή, το άγγιγμα από ένα χάδι αέρα, κάποια μυρωδιά της φύσης, κάποιος ήχος ξυπνούν, μέσα από την ιδιαίτερη αναλαμπή της στιγμής, καταχωνιασμένες μέσα μου σκόρπιες εικόνες. Από άλλες, παλιότερες διαδρομές. Σε διάφορες περιοχές μιας μεγαλύτερης ακτίνας δράσης, με περισσότερες εναλλαγές, με μεγαλύτερη διάρκεια. Με διαφορετική διάθεση και σε άλλες συνθήκες. Εικόνες που έχουν αφήσει κάποιο αποτύπωμα στην μνήμη και στο θυμικό μου.

Κι όπως ξυπνούν έτσι τυχαία, περπατώντας συλλογίζομαι πως πολλές από αυτές, μέσα στα χρόνια τις έχω αποθανατίσει σαν στιγμές. Και σκέφτομαι πως μπορώ, κάποιες φορές που θα θελήσω, ψάχνοντας να τις ανακαλύψω και πάλι, μέσα στο σωρό των αποθηκευμένων φωτογραφιών, ξαναζωντανεύοντας μαζί τους και ίχνη από τα συναισθήματα που τις συνόδευαν.

Κι έτσι προέκυψε η ιδέα.

Μιας τυχαίας, φωτογραφικής μόνο, εξόρμησης σε εικόνες τόπων, διαδρομών και καταστάσεων. Κάτι σαν ένα placebo αντίδοτο αντοχής στην αναμονή, στον εγκλεισμό, στην φόρτιση, στον φόβο, στην αίσθηση αποπροσανατολισμού και απώλειας.

Μια φυγή, μέσα από μια ανάλαφρη εικονική διαδρομή, που θα χαιρόμουν να την μοιραστώ και μ’ άλλους. Υποκατάστατο μιας ζωντανής συνεύρεσης.

Ελάτε λοιπόν, όσοι είστε κιόλας εδώ, να τρέξουμε μαζί ελεύθερα, μπρός πίσω στον χρόνο κι ολόγυρα στον τόπο μας, αδιαφορώντας για ωράρια, συνθήκες κι εποχές. Απαλλαγμένοι για λίγο από έγνοιες, απαγορεύσεις, μάσκες και τήρηση αποστάσεων, να ξαναθυμηθούμε σιωπηρά ακρογιαλιές, βουνά, φαράγγια, βότσαλα, λουλούδια, τοπία, φουσκοθαλασσιές, ανατολές, δύσεις, φεγγάρια, χρώματα, γωνιές διάφορες, να ανακατευτούμε με κόσμο, να περιτριγυρίσουμε σε σοκάκια, να σύρουμε τα βήματα μας στο δάσος, …

Να βυθιστούμε στα χρώματα της ανατολής και της δύσης, να μας καθηλώσει το ολόγιομο φεγγάρι που ξεμυτίζει, να απολαύσουμε το παιχνίδι των σύννεφων, να ετοιμαστούμε για την καταιγίδα.

Ν’ αρμενίσουμε και να ταξιδέψουμε και πάλι σε ήρεμα νερά, να μας αποκαλυφθεί τα αγκάλιασμα της άγριας θάλασσας με ακρογιαλιές και προβλήτες, να ζηλέψουμε το ελεύθερο πέταγμα των γλάρων, να γαληνέψουμε σε ακύμαντους κολπίσκους, να ανταμώσουμε ψαρόβαρκες και ψαράδες.

Να βρεθούμε σε αγρούς και ανοιχτούς ορίζοντες, σε ακρογιαλιές και θαλασσινά τοπία. Να θαυμάσουμε γλυπτά της φύσης, να αφουγκραστούμε το κελάρισμα νερών.

Να αφήσουμε το βλέμμα μας να χάνεται σε απόκρημνα βουνά και φαράγγια, σε χιονισμένες πλαγιές και κορφές.

Να ακολουθήσουμε φιδίσια καλντερίμια, ανηφορικά μονοπάτια. Να βρεθούμε στο δάσος πάνω σε στρώμα από πεσμένα φύλα κι αναπάντεχα συναπαντήματα. Διαδρομές στολισμένες με κάθε είδους λουλούδια κι αγριολούλουδα και ταπεινά ξωκκλήσια.

Να καταλήξουμε σε διάφορους προορισμούς. Να σταθούμε σε παραλίες, να σεργιανίσουμε σε στενά και σοκάκια, να συναντηθούμε και να χαλαρώσουμε μαζί με άλλους.

Όλα μια βουβή, εικονική άθληση των αισθήσεων και του νου, απογυμνωμένη όμως από το κελάϊδισμα των πουλιών, το θρόϊσμα των φύλλων, το κατρακύλισμα της πέτρας, τον φλοίσβο του νερού, τις ευωδιές της τριανταφυλλιάς, της γλυσίνιας, του φρεσκοκομμένου χόρτου. Το χάδι του ανέμου, την δροσιά της ομίχλης και του ψιλόβροχου, την αρμύρα της θάλασσας, το κρύο ή την ζέστη της στιγμής.

Όλα αυτά που μας περιμένουν ζωντανά εκεί έξω κι ίσως σαρκάζουν τώρα την ανημποριά μας.

Με ζωντανή την ελπίδα οτι δεν θα μετουσιώνονται εν τέλει, από σχέδια κι επιδιώξεις μόνο σε αναμνήσεις.

Φώτης Λαμπρινός

One comment

  1. Λίτσα Παρθενίου · 30 Ιανουαρίου, 2021

    Τέλος Γενάρη 2021, και η αισθαντική ματιά, συνοδευόμενη με γλαφυρό σχολιασμό, μας ταξίδεψαν και πάλι.
    Στις ζοφερές και πρωτόγνωρες καταστάσεις που ζούμε, έβαλες και πάλι το λιθαράκι σου για το ανάσεμα της ψυχής μας.Ήξερα για τη δύναμη της μουσικοθεραπείας, συνειδητοποιώ ότι δεν υπολείπεται καθόλου και η δύναμη της εικονοθεραπείας. Ευχαριστώ που μοιράστηκα την εικονική βόλτα μαζί σας. Λίτσα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.