εξώφυλο

ανάσα άνοιξης στο τέλος του καλοκαιριού

Μέρες καλοκαιριού και καθημερινές, ανέμελες συναντήσεις με τους φίλους και τους εποχικούς γείτονες στην παραλία.

Πρόσωπα που έχουν γίνει πια γνωστά και οικεία. Που τα αναζητάς τριγύρω κι αναρωτιέσαι αν θα δοθεί η ευκαιρία να συναντηθείτε κι αυτή την χρονιά στην παραλία »μας» .

Και τόσα παιδιά.

Που, χρόνο τον χρόνο, από βρέφη γίνονται μωρά, βρίσκουν σιγά σιγά τον ευατό τους, παρατάνε τα χέρια των γονιών, τα σωσίβια και την άκρη της παραλίας και ξανοίγονται πιο βαθειά, με τις δικές τους δυνάμεις. Παιδιά που τα παρακολουθώ να παίζουν, να τσακώνονται, να ζηλεύει το ένα το άλλο, να προσπαθούν να αυτοπροβληθούν, να φωνάζουν και να διεκδικούν την προσοχή. Κι ύστερα να φιλιώνουν και πάλι, να αποσύρονται και αργότερα να ξαναβρίσκονται για το επόμενο παιχνίδι.

Τα χρόνια περνούν και παρ’ όλα αυτά εμείς θέλουμε να »μένουμε παιδιά». Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε ή να αποδεχτούμε τις δικές μας αλλαγές. Γι αυτό και κάποιοι παραμένουμε φίλοι μαζί τους, ως ότου σιγά σιγά, ανακαλύπτοντας κι αυτά τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους απομακρυνθούν από μόνα τους και, με καταλύτη την εφηβία, προσανατολιστούν κι αυτά προς τις προσωπικές επιλογές, παρέες και προτιμήσεις τους.

Κι έτσι, ανέμελα κυλούν αυτές οι καλοκαιριάτικες μέρες.

Μέχρι που κάποτε πλησιάζει το τέλος των διακοπών κι αρχίζουν οι αναχωρήσεις για την επιστροφή στην ρουτίνα του χειμώνα ή ίσως ακόμα και για την επίσκεψη σε άλλα μέρη. Με ευχές κι υποσχέσεις για νέες συναντήσεις το επόμενο καλοκαίρι. Μαζί με κάποιο σφίξιμο για αυτό που τελειώνει, γι αυτό που αλλάζει, για τον αποχωρισμό.

Έτσι κι εφέτος.

Την βραδιά πριν από την μέρα της αναχώρησης, την ώρα που αποχαιρετώ κάποιες από τις οικογένειες, τα παιδιά τους, που σαν ηλικία είναι »εγγόνια» μου, με ξαφνιάζουν αναπάντεχα, με μια κίνηση φρεσκάδας, ζεστασιάς ψυχής και ζωής. Με παρακαλούν, πριν φύγω από κοντά τους, να μείνω για λίγο ακόμα »αλλά να μην κοιτάζω». Και αμέσως μετά, με αιφνιδιάζουν, καθώς με πρόσωπα γεμάτα χαμόγελο, με μάτια που γυαλίζουν από φρεσκάδα, αδημονία, ζωντάνια και ιδιαίτερη ζεστασιά περιμένουν να δουν την αντίδραση μου την στιγμή που μου δίνουν στα χέρια αυτά :

εσωτερικόποίημα

 

Σημειώματα αποχαιρετισμού που δεν περιμένω από παιδιά της ηλικίας τους. Παιδιά με τα οποία, κατά κύριο λόγο, συναντιώμαστε και μιλάμε στην παραλία. Και θαυμάζω τις αμόλυντες παιδικές ψυχές, που τα σπρώχνει να εξωτερικεύσουν το συναίσθημα της στιγμής με αυτό τον τρόπο.

Γι αυτό κι ευχαριστώ από εδώ με όλη μου την καρδιά αυτούς τους μικρούς μου φίλους, που κατάφεραν με τόσο απλά μέσα να φορτίσουν τον συγκινησιακό μου κόσμο : την Μέλανυ, τον Στέργιο, την Λούσυ και τον Μάριο.

Φώτης Λαμπρινός

 

 

προθήκη-5

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός

 

η μεγάλη πράσινη

IMG_1183

Μέρες ηλιόλουστες, διάσπαρτες μέσα στο πέρασμα του χειμώνα. Σκόρπιες σε διάφορες στάσεις και προορισμούς.

Με την θάλασσα και τις δικές της διαθέσεις, στο πλάι.  Γαλήνια ή αγριεμένη.  Καθρεφτίζει, αγριεύει, υψώνεται, ορμάει, υποχωρεί, αλλάζει χρώματα, λαμπυρίζει, βρυχάται, σιγοψιθυρίζει. Ανεξάρτητα από εποχές.

Εικόνες :

Νέφη τυλίγουν κορφές βουνών στον ορίζοντα της, απόνερα βροχών δημιουργούν μικρές λίμνες στην αμμουδιά της. Καλύβες γεμάτες ήχους και ζωή το καλοκαίρι έρημες τώρα στην ακρογιαλιά. Γρασίδι, που άλλη εποχή λιάζονται πάνω του ηλιοψημένα κορμιά, παραδομένο τώρα στην αμέριμνη βοσκή. Όγκοι νερού ορμάνε πάνω στον προβλήτα, υψώνονται απειλητικά και ξεχύνονται σαν καταρράκτης από την άλλη πλευρά. Αφρισμένα κύματα ανταριάζουν την επιφάνεια της και καταλαγιάζουν, χορεύοντας στην ακτή. Η βάρκα, τα σύννεφα, τα βουνά, τα σπίτια καθρεφτίζονται στο ακύμαντο νερό. Γλάροι απολαμβάνουν την γαλήνη σκαρφαλωμένοι στην σημαδούρα.

Μέρη :

Μηχανιώνα, Όλυμπος, Επανωμή, Καμένα Βούρλα, Μπαξές, Στυλίδα, Όθρυς…

Σε μια τυχαία επιλογή.

Ριπές αέρα, σταγονίδια, ψεκασμός, μυρωδιά αλατιού. Ήχοι αντάρας, απαλός παφλασμός. Ήλιος, ρυτίδες νεφών και νερών, κατοπτρισμοί, αντιφεγγίσματα, θαμπώματα, ανοικτός ορίζοντας. Ξεσήκωμα, ηρεμία, γαλήνη.

Όλα αυτά να συνθέτουν μια μικρή φυγή ανάπαυλας κι ευφροσύνης, αναγκαία φρονώ για όλους, αυτές τις περίεργα κακοτράχαλες μέρες που ζούμε.

Ποικίλα ερεθίσματα, που φέρνουν στον νου μου και την »Μεγάλη Πράσινη».

Της Ευγενίας Φακίνου.

 

Φώτης Λαμπρινός