ένα καλωσόρισμα

Καλώς ήλθατε !

Ξεκινώντας από την θέση αυτή, θα έχετε πρόσβαση στα άρθρα που δημοσιεύονται σε αυτό το blog.

Πρώτα βλέπετε το πιο πρόσφατο. Κυλώντας στην συνέχεια προς τα κάτω, εμφανίζονται τα προγενέστερα, ακολουθώντας προς τα πίσω τον χρόνο ανάρτησης τους.

Στο τέλος από τα άρθρα που εμφανίζονται κάθε φορά, υπάρχουν διάφορες γενικής φύσης πληροφορίες και επιλογές που αφορούν στην λειτουργία του blog.

Για να ανακαλύψετε και τις υπόλοιπες περιοχές με τα περιεχόμενα του blog, ξεκινήστε από τα δύο πλήκτρα που φαίνονται στις δύο επάνω γωνίες της οθόνης.

Αριστερά η πρόσβαση προς τα υπόλοιπα μενού και δεξιά η ταυτότητα μας

Ελπίζω να έχετε μια ξεκούραστη περιήγηση.

Φώτης Λαμπρινός

13033 : μετακίνηση 6, … , …

μια πρόταση εναλλακτικής άθλησης

Τέλος Γεννάρη 2021.

Σαν τον περσινό Μάρτη και τον Απρίλη, σαν τον Νοέμβρη και τον Δεκέμβρη.

Μήπως και σαν τον ερχόμενο Φλεβάρη, τον ερχόμενο ….

Καλημέρα.

Ξεκινώ και πάλι μια τυπικά »επιτρεπόμενη», περιορισμένης διάρκειας βόλτα για »άθληση», σε μια από τις επαναλαμβανόμενες πια διαδρομές, με μόνη αμφιταλάντευση την επιλογή της κατεύθυνσης.

Τελικός έλεγχος : κινητό, ταυτότητα και μάσκα.

Κι ύστερα φιλτραρισμένη ανάσα, θολωμένα γυαλιά, συναπάντημα κι άλλων περιπατητών με καλυμμένες, ακαθόριστες εκφράσεις. Ουσιαστικά η ίδια εναλλαγή εικόνων, που απλά τροποποιούνται μόνο από την διάθεση της στιγμής, τις διαφοροποιήσεις της χρονικής διάρκειας, του φωτισμού, των καιρικών συνθηκών, των μικροαλλαγών στον ρουχισμό, την αντιστροφή της πορείας.

Και ξαφνικά, στην μοναχική αλλά ηλιόλουστη αυτή την φορά διαδρομή, το άγγιγμα από ένα χάδι αέρα, κάποια μυρωδιά της φύσης, κάποιος ήχος ξυπνούν, μέσα από την ιδιαίτερη αναλαμπή της στιγμής, καταχωνιασμένες μέσα μου σκόρπιες εικόνες. Από άλλες, παλιότερες διαδρομές. Σε διάφορες περιοχές μιας μεγαλύτερης ακτίνας δράσης, με περισσότερες εναλλαγές, με μεγαλύτερη διάρκεια. Με διαφορετική διάθεση και σε άλλες συνθήκες. Εικόνες που έχουν αφήσει κάποιο αποτύπωμα στην μνήμη και στο θυμικό μου.

Κι όπως ξυπνούν έτσι τυχαία, περπατώντας συλλογίζομαι πως πολλές από αυτές, μέσα στα χρόνια τις έχω αποθανατίσει σαν στιγμές. Και σκέφτομαι πως μπορώ, κάποιες φορές που θα θελήσω, ψάχνοντας να τις ανακαλύψω και πάλι, μέσα στο σωρό των αποθηκευμένων φωτογραφιών, ξαναζωντανεύοντας μαζί τους και ίχνη από τα συναισθήματα που τις συνόδευαν.

Κι έτσι προέκυψε η ιδέα.

Μιας τυχαίας, φωτογραφικής μόνο, εξόρμησης σε εικόνες τόπων, διαδρομών και καταστάσεων. Κάτι σαν ένα placebo αντίδοτο αντοχής στην αναμονή, στον εγκλεισμό, στην φόρτιση, στον φόβο, στην αίσθηση αποπροσανατολισμού και απώλειας.

Μια φυγή, μέσα από μια ανάλαφρη εικονική διαδρομή, που θα χαιρόμουν να την μοιραστώ και μ’ άλλους. Υποκατάστατο μιας ζωντανής συνεύρεσης.

Ελάτε λοιπόν, όσοι είστε κιόλας εδώ, να τρέξουμε μαζί ελεύθερα, μπρός πίσω στον χρόνο κι ολόγυρα στον τόπο μας, αδιαφορώντας για ωράρια, συνθήκες κι εποχές. Απαλλαγμένοι για λίγο από έγνοιες, απαγορεύσεις, μάσκες και τήρηση αποστάσεων, να ξαναθυμηθούμε σιωπηρά ακρογιαλιές, βουνά, φαράγγια, βότσαλα, λουλούδια, τοπία, φουσκοθαλασσιές, ανατολές, δύσεις, φεγγάρια, χρώματα, γωνιές διάφορες, να ανακατευτούμε με κόσμο, να περιτριγυρίσουμε σε σοκάκια, να σύρουμε τα βήματα μας στο δάσος, …

Να βυθιστούμε στα χρώματα της ανατολής και της δύσης, να μας καθηλώσει το ολόγιομο φεγγάρι που ξεμυτίζει, να απολαύσουμε το παιχνίδι των σύννεφων, να ετοιμαστούμε για την καταιγίδα.

Ν’ αρμενίσουμε και να ταξιδέψουμε και πάλι σε ήρεμα νερά, να μας αποκαλυφθεί τα αγκάλιασμα της άγριας θάλασσας με ακρογιαλιές και προβλήτες, να ζηλέψουμε το ελεύθερο πέταγμα των γλάρων, να γαληνέψουμε σε ακύμαντους κολπίσκους, να ανταμώσουμε ψαρόβαρκες και ψαράδες.

Να βρεθούμε σε αγρούς και ανοιχτούς ορίζοντες, σε ακρογιαλιές και θαλασσινά τοπία. Να θαυμάσουμε γλυπτά της φύσης, να αφουγκραστούμε το κελάρισμα νερών.

Να αφήσουμε το βλέμμα μας να χάνεται σε απόκρημνα βουνά και φαράγγια, σε χιονισμένες πλαγιές και κορφές.

Να ακολουθήσουμε φιδίσια καλντερίμια, ανηφορικά μονοπάτια. Να βρεθούμε στο δάσος πάνω σε στρώμα από πεσμένα φύλα κι αναπάντεχα συναπαντήματα. Διαδρομές στολισμένες με κάθε είδους λουλούδια κι αγριολούλουδα και ταπεινά ξωκκλήσια.

Να καταλήξουμε σε διάφορους προορισμούς. Να σταθούμε σε παραλίες, να σεργιανίσουμε σε στενά και σοκάκια, να συναντηθούμε και να χαλαρώσουμε μαζί με άλλους.

Όλα μια βουβή, εικονική άθληση των αισθήσεων και του νου, απογυμνωμένη όμως από το κελάϊδισμα των πουλιών, το θρόϊσμα των φύλλων, το κατρακύλισμα της πέτρας, τον φλοίσβο του νερού, τις ευωδιές της τριανταφυλλιάς, της γλυσίνιας, του φρεσκοκομμένου χόρτου. Το χάδι του ανέμου, την δροσιά της ομίχλης και του ψιλόβροχου, την αρμύρα της θάλασσας, το κρύο ή την ζέστη της στιγμής.

Όλα αυτά που μας περιμένουν ζωντανά εκεί έξω κι ίσως σαρκάζουν τώρα την ανημποριά μας.

Με ζωντανή την ελπίδα οτι δεν θα μετουσιώνονται εν τέλει, από σχέδια κι επιδιώξεις μόνο σε αναμνήσεις.

Φώτης Λαμπρινός

ένας γάτος φευγάτος

ή… οι αποκαλύψεις ενός πολυλογά

Είναι καιρός να μιλήσουμε πια για όλα αυτά.

Σε ένα χώρο που τόσα συμβαίνουν κι έχουν συμβεί.

Να βγάλω τα εσώψυχα μου. Να εξομολογηθώ αμαρτίες, να λύσω απορίες, να διηγηθώ καταστάσεις. Έτσι αυθόρμητα κι ανάκατα.

Ν΄ αρχίσω πρώτα από τον χώρο και τον χρόνο.

Σαν χώρος, να : Εδώ που είμαι. Σαν χρόνος ; Αυτός που με τριγυρνά.

Τόσο ξεκάθαρα κι απλά.

Μοιράζομαι τον χώρο μου με άλλους δυο ακόμα. Καιρό τώρα. Ήσυχους και καλοπροαίρετους, που τους έφερα όμως σιγά σιγά στα νερά μου. Τους φέρομαι ανεκτικά, αλλά ξέρουν πια μέχρι ποιο σημείο μπορούν να ανακατευτούν στις ιδιαιτερότητες, στα πιστεύω μου και στις επιλογές μου. Και ποιός, στο κάτω κάτω, έχει το πάνω χέρι.

Να συστηθώ κιόλας : Felix (Φέλιξ ή Φίληξ, όπως το αγαπά ο καθείς) ο Β’, (διάδοχος του Φέλιξ του Α’, ενός ανώριμου νεαρού που τα βρόντηξε ξαφνικά όλα κάτω κι αποχώρησε προς άγνωστη κατεύθυνση, με άγνωστες φιλοδοξίες κι επιδιώξεις).

Ιδού εγώ : »Γαληνότατος Φέλιξ ο Β’ ‘‘ το επίσημο. Μπορείτε όμως να με προσφωνείτε απλώς Φέλιξ. Δεν θα ασχοληθούμε άλλο με αυτό.

Φέρομαι ως αγνώστων πατρός και μητρός, καρπός της αγάπης, παιδί της γειτονιάς. Κι αφού για ένα μικρό διάστημα δέχτηκα την πρόσκληση και την προσφορά κάποιων για ολιγοήμερη φιλοξενία, μετά, όπως άλλωστε και έπρεπε, άρχισα να ψάχνω για δικό μου σπίτι. Έτσι έγινε κι αποφάσισα την παραμονή μου εδώ. Απ’ όπου και επικοινωνώ μαζί σας τώρα.

Θα ήταν άστοχο όμως να συνεχίσω αν, έστω και λιτά, σύμφωνα με αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει κι εγώ, δεν αναφερθώ στους προκατόχους αυτού του ενδιαιτήματος. Που ο καθένας τους, όπως θα το περίμενε άλλωστε κανείς, έχει αφήσει ανεξίτηλα τα χνάρια του περάσματος του από εδώ. Κάποια από αυτά αποτυπωμένα ήδη σε προγενέστερα άρθρα αυτής της συλλογής, στα οποία και παραπέμπω, κατά περίπτωση, τους όποιους ενδιαφερόμενους.

Η μακρυά και αξιομνημόνευτη αυτή σειρά διαδοχής ξεκίνησε, πριν από πολλά χρόνια, με την άφιξη της μικρούλας ακόμα τότε »Κρέϋζη». Ταπεινής καταγωγής, εξελίχθηκε σε μία σεβαστή, εύσωμη λευκή κυρία και άφησε πίσω της σπουδαίο όνομα.

Ήρεμη απ’ ότι ακούω, σε αντίθεση με το όνομα της, ευπροσάρμοστη σε γεύσεις κι εδέσματα, επιλεκτική ωστόσο στην οσμή των αρωμάτων, όπως επίσης και στις μουσικές κλίμακες και νότες. Ζηλιάρα με τα μωρά αλλά, αντιθέτως, απόλυτα ανεκτική στην συνύπαρξη με διάφορα τρωκτικά. Φοβική στο μαύρο χρώμα, αλλά ατρόμητη σε διάφορες απροσδόκητα εμφανιζόμενες απειλές. Πολυταξιδεμένη, ακόμα και στην θάλασσα. Μαζεμένη και προσεκτική κατά τις διάφορες μετακινήσεις της, κάποιες από αυτές ακόμα και παράτολμες, αλλά εξαιρετικά διεκδικητική αυτού που καθόριζε σαν τον χώρο της. Συνήθιζε, κάποιες φορές, να παρακολουθεί τηλεοπτικές εικόνες και το βράδυ, για να αναπληρώνει τις δυνάμεις της, χωνόταν να ξεκουραστεί μέσα σε κόρφους. Ακούγεται πως η ζωή δεν της χάρισε απογόνους και ύστερα από διάφορες επιπλοκές υγείας την οδήγησε σε ένα οδυνηρό, άδοξο τέλος.

Μετά ακολούθησε ένα δύσκολο, παγωμένο διάστημα.

Μέχρι που έφθασε η στιγμή να προταθεί ένας όμορφος, ευθαλής, σοβαρός νέος για να πληρωθεί η κενή θέση. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των ραβδωτών φυλών μας.Υποψιάζομαι με κάποιες αιγυπτιακές καταβολές, αν κρίνω σωστά από το διάσημο όνομα του : »Ραμσής». Σκέτο, χωρίς αρίθμηση.

Μακριά από κάθε δημοσιότητα, η χαρισματική αυτή μορφή, ερωτεύτηκε παράφορα μια νέα, που βρήκε στέγη κι αγάπη κοντά του. Ευτύχισε να γίνει ένας ιδανικός οικογενειάρχης. Εξαιρετικός σύζυγος και πατέρας πέντε τέκνων, που κι αυτά βρήκαν με την σειρά τους μια καλή θέση στην κοινωνία. Η ζωή τα έφερε έτσι που σε μια απρόσεχτη στιγμή κάποιου καλοκαιριού, εξαφανίστηκε. Αφήνοντας πίσω του ένα δυσβάσταχτο ερωτηματικό και μια εύθραυστη χήρα. Την ξακουστή, με αιγυπτιώτικο όνομα κι αυτή, »Τεφνούτ’.

Μοιάζει πως η μικροκαμωμένη Τεφνούτ ήταν γι αυτόν τον χώρο κάτι σαν θρύλος. Με απόλυτα αναγνωρίσιμες καταβολές από το μακρινό Σιάμ. (-Δεν θέλω να το παινευτώ, αλλά αν κρίνω από τα χρώματα και κάποια πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχω δει σε φωτογραφίες της, μοιάζει να έχω κι εγώ καταβολές από μια αντίστοιχη αριστοκρατική γενιά. Κι είμαι περήφανος-).

Αχ, η Τεφνούτ.

Περίφανη, ήρεμη, φιλική, λιτοδίαιτη, στοχαστική, ομιλητική, επικοινωνιακή. Εύθραυστη μητέρα των πέντε ζωηρών τέκνων της. Κυνηγιάρα σε κάθε ευκαιρία. Κουβαλήτρα των τρόπαιων της χωρίς κομπασμούς. Με προσεκτική, επιλεκτική επιλογή συγκεκριμένων θέσεων κατά την ημερήσια ή νυχτερινή της απόσυρση για ανάπαυση. Ταξιδιάρα κι αυτή στον χώρο και στην ζωή, έφτασε σε πολύ βαθειά γεράματα και εγκατέλειψε τον βίο στωϊκά και ήρεμα.

Ύστερα μεσολάβησε και πάλι ένα διάστημα που ο χώρος ορφάνεψε από άξιους λόγου κατοίκους.

Μέχρις ότου το κενό συμπληρώθηκε, όμως για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, από τον προαναφερθέντα συνονόματο μου Φέλιξ τον Α’, έναν ακόμα εκπρόσωπο της ραβδωτής φυλής, λάτρη κι αυτόν του παιχνιδιού και της ραστώνης, αλλά και φανατικό ακόλουθο της τέχνης και της επιστήμης, με ιδιαίτερο, επιπλέον, ενδιαφέρον και για την όποια επικαιρότητα.

Και τέλος πιά, ωώπ : ΝΑΜΑΙ κι ΕΓΩ !

Δεν ξεχνώ, εκείνες τις πρώτες μέρες, την έκφραση στα πρόσωπα των δυο, αγνώστων μου τότε και μετέπειτα συγκάτοικων μου, όταν με πρωτοείδαν.

Με νόμισαν ένα φοβισμένο ασχημόπαπο. Δεν μπόρεσαν (ίσως να μη τους βοήθησα κι εγώ εκείνο το πρώτο διάστημα) πίσω από εκείνη την μάσκα φόβου, απορίας κι επιφύλαξης, να ανακαλύψουν την αριστοκρατική ψυχή που έκρυβα μέσα μου. Γιατί τώρα πια ξέρουν πολλά για την προσωπικότητα μου. Την αγάπη μου για τρέλες, για παιχνίδι, για εξερεύνηση. Για τις ολονύκτιες πολλές φορές περιηγήσεις, που συνήθως ολοκληρώνονται με ένα διακριτικό χτύπημα της εξώπορτας, δηλωτικό της επιστροφής μου. Αλλά και για ησυχία και διαλογισμό. Τις ιδιοτροπίες και τις προτιμήσεις μου στην διατροφή μου (όπως για παράδειγμα η λατρεία μου στα ψαρικά – να αναφέρω εδώ παρεμπιπτόντως και τον υπερευαίσθητο »ανιχνευτή σαρδέλας» με τον οποίο είμαι προικισμένος, έτσι που κανένα εισαγόμενο αλίευμα δεν περνά απαρατήρητο-). Τις απαιτήσεις μου τήρησης ενός χρονικού προγραμματισμού μεταξύ των γευμάτων. Την επιλογή, μέσα στο κύλισμα των εποχών, των καταλληλότερων χώρων ανάπαυσης και χαλάρωσης, ανάμεσα τους και το φιλόξενο ζεστό κρεβάτι τους (αχ!…πόσο αλήθεια το λατρεύω το χουζούρι…Το λατρεύω!).

Και όπως καταλαβαίνετε, η οικειότητα που έχει αναπτυχθεί πια μεταξύ μας, μου επιτρέπει και κάποιες πιο ελευθεριάζουσες συμπεριφορές όπως για παράδειγμα, αν χρειαστεί, να τους υπενθυμίζω οτι είναι πια ώρα γεύματος, με κάποια ιδιαίτερη δράση μου που θα τραβήξει την προσοχή τους ή ακόμα και μ’ ένα απαλό, ελαφρύ δάγκωμα στην γάμπα. Όμως δεν μπορώ να μη προσθέσω εδώ και μια από τις αγαπημένες μου ζαβολιές : να καταλαμβάνω αμέσως, πίσω από την πλάτη τους, την θέση τους στην καρέκλα, μόλις σηκωθούν να πάρουν κάτι, έτσι που μόλις γυρίσουν για να ξανακαθίσουν να βλέπουν εμένα, ήδη θρονιασμένο εκεί, να τους κοιτάζω αδιάφορα.

Όλα αυτά, απαραίτητες προϋποθέσεις για μια καλή ζωή.

Θα πρέπει να τονίσω όμως οτι κι εγώ αντίστοιχα, εκτιμώντας την συμπεριφορά τους και την αποδοχή τους, ανταποδίδω με πράξεις. Σπεύδω να τους προϋπαντήσω στην πόρτα του κήπου, αν τύχει και τριγυρνάω εκεί έξω, την ώρα που επιστρέφουν. Αποδέχομαι διάφορα παιχνίδια μαζί τους σε ξένοιαστες στιγμές. Διατηρώ όμως την λεπτότητα να αποσύρομαι διακριτικά σε δικές τους ιδιαίτερες στιγμές δραστηριότητας ή και χαλάρωσης. Και βέβαια προσπαθώ, όποτε μου είναι εφικτό, να τους ανταποδώσω αγάπη, προσφέροντας τους την αγκαλιά μου, την ζεστασιά μου και το ήρεμο γουργουρητό μου. Ακόμα και παραδίνοντας τους ελεύθερη την κοιλιά μου, για να αισθανθούν γαλήνη περνώντας το χάδι τους από πάνω της.

Αυτά απαιτεί μια τίμια συμβίωση.

Τώρα. Να πως περνάω, λίγο πολύ, τις μέρες μου.

Ξυπνάω, εύχαρις συνήθως, κάνω δυο τρεις ασκήσεις με οφέλιμα (για όλους, πιστέψτε με) τεντώματα, κάμψεις και διατάσεις κι ετοιμάζομαι για το πρωϊνό μου. Καταναλώνω, ως επί το πλείστον, συσκευασμένη τροφή, όχι πάντοτε απολύτως του γούστου μου, αλλά με μεγάλη οπωσδήποτε θρεπτική αξία.

Κι ύστερα περνάω στην συστηματική και με απαιτήσεις, καθημερινή μου τουαλέτα. Χέρια, πόδια, πρόσωπο, αυτιά, σώμα, ευαίσθητες περιοχές. Πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα της ημέρας.

Με καλό καιρό και ήλιο, έξω! Εξερεύνηση, τρέξιμο, περπάτημα, σκαρφάλωμα, χουζούρι. Ξάπλα για ενδοσκόπηση και χαλάρωση στο πατάκι της εξώπορτας, ή ολόσωμο άπλωμα στις πλάκες για δροσιά. Γενικά το καταφχαριστιέμαι. Μόνο που κάποιες φορές, αν κάποιος με ενοχλήσει ιδιαίτερα, προχωρώ αιφνιδιαστικά σε μια επίδειξη δυνάμεων, υπενθυμίζοντας, ακόμα και υποδεικνύοντας, έτσι τα όρια των ανοχών μου.

Άλλες φορές, μετά από έναν έλεγχο της κατάστασης, καθώς διαισθάνομαι την ψύχρα και την υγρασία το βρίσκω πιο φρόνιμο να κάτσω στ’ αυγά μου. Ασχολούμαι, δήθεν, για λίγο με ένα δυο (ξεπερασμένα πια για μένα) παιχνίδια, ίσα ίσα για να εμψυχώσω τους συγκατοίκους μου με αυτήν την ευχάριστη νότα και μετά αποσύρομαι σε μια από τις δικές μου ήσυχες γωνιές. Για περισυλλογή και περίσκεψη. Κι αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, για απόλυτη χαλάρωση και ξεκούραση. Σε μέρη που επιλέγω ή μου προσφέρονται αβίαστα κι ευγενικά, κατά περίπτωση. Θυμίζοντας εδώ τις απόλυτα ευεργετικές ιδιότητες ενός πλήρους κι απαλλαγμένου από σκέψεις ήσυχου ύπνου.

Ο ταξιδευτής είναι κι εμένα μέσα μου. Χαίρομαι το αυτοκίνητο. Το χαίρομαι ! Είτε πρόκειται για μικρές βόλτες, είτε για οδικές μετακινήσεις σε άλλη πόλη ή κάποιο καλοκαιρινό προορισμό. Κι απολαμβάνω ν’ αφήνομαι στην απόλαυση της ραστώνης που μου παρέχουν οι συνθήκες του πίσω καθίσματος.

Γιατί ποιό είναι αλήθεια το βαθύτερο νόημα της ζωής, παρεκτός από το να την διασχίσουμε υγιείς, χορτάτοι, με ευχαρίστηση, αυτογνωσία και εσωτερική γαλήνη.

Κι ας λένε οι άλλοι.

Ιδού λοιπόν και κάποιες ακόμα αποτυπωμένες στον φακό στιγμές μου, προς επίρρωση μέρους τουλάχιστον από τα λεγόμενα μου

Μέσα από αυτή την ενδελεχή μου παρουσίαση, θα ήταν ίσως απρεπές να μη παραθέσω κι ένα μικρό Πάνθεον από φίλους κι επισκέπτες διαφόρων φυλών κι ηλικιών (κάθε καρυδιάς καρύδι), που κατά καιρούς εμφανίστηκαν, ή και ακόμα συχνάζουν, στους χώρους που τώρα κινούμαι κι εγώ. Απολαμβάνοντας μια απρόσκοπτη φιλοξενία. Οι περισσότεροι ανώνυμοι, άλλοι με ευκαιριακή ονοματοδοσία : η Μπιζού, ο Τούλης, ο Πασχάλης, η Σούζυ, η Παρδαλίτσα, ο Κόντε Ριρίκος, ο Κοκινούλης, η Τσιπίτα, ο Νεγκρίτο, το Ηλεκτροσόκ, η Ασπρούλα, ο Μάστορας. Μεταξύ των άλλων και ο Παραπαπάρας, ένας καλόψυχος αλήτης του δρόμου, απρόβλεπτος επισκέπτης ολίγων ημερών.

Και βέβαια αισθάνομαι την υποχρέωση, πέραν όλων των υπολοίπων, να σας αποκαλύψω και τους δυο μου συγκατοίκους, που η παρουσία τους συνεισφέρει τα μέγιστα σε αυτή την γεμάτη κατανόηση συμβίωση : Φώτης και Μαίρη.

Κυνηγοί αναπόλησης κι ευτυχισμένων στιγμών, ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.

Σας χαιρετώ κι ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μου αφιερώσατε.

Ίσως δεν πλούτισε με κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο τις γνώσεις σας. Ελπίζω ωστόσο να οδήγησε για λίγο το μυαλό σας μακρυά από κάποιες έγνοιες.

Φιλικά,

Φέλιξ

(και για την πιστή αντιγραφή : Φώτης Λαμπρινός)

σταλαγματιές γαλήνης

Μέρες απαγορεύσεων και πάλι, περιορισμών και αναπόφευκτου κοινωνικού αποκλεισμού.

Ξανά κλεισμένοι στα σπίτια μας, με τον θανατηφόρο ιό να καλπάζει, την αποξένωση να μας περικυκλώνει και τον φόβο, να φτάνουν στιγμές που μας παραλύει.

Σε μια τέτοια μίζερη ψυχική διάθεση, σαν διέξοδο για να ξεφύγει το μυαλό μου από τον covit-19, αλλάζοντας εικόνες και παραστάσεις, στράφηκα μέσα στον σωρό από παλιότερες φωτογραφίες μου. Να ξαναθυμηθώ και να μιλήσω με άλλες, ανέμελες καταστάσεις και στιγμές. Συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο που διατρέχουμε, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, να χάσουμε την δυνατότητα συσσώρευσης τέτοιου είδους πλούτου μέσα μας, αποκοπτόμενοι σιγά σιγά από το περιβάλλον.

Ψάχνοντας λοιπόν ψηφιακές μου φωτογραφίες, χωρίς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, έπεσα τυχαία πάνω σε κάποιες, ξεχασμένες, από την Κερκίνη, περικυκλωμένη από την όμορφη φύση της και τα πουλιά.

Και τότε μου ήρθε μια ιδέα.

Να συνεχίσω αυτό το ψάξιμο για να εντοπίσω κι άλλες από εκεί ή ακόμα κι από αντίστοιχες επισκέψεις σε κάποιες από τις λίμνες μας.

Προέκυψε έτσι μια ελεύθερη συλλογή που έμοιαξε σαν ένα μικρό, εικονικό ταξίδι μέσα στον χρόνο. Σε τέσσερις, τελικά, από τις δικές μας λίμνες.

Στην πλούσια σε βιοποικιλότητα τεχνητή λίμνη της Κερκίνης πάνω στον Στρυμώνα. Στην Ζάζαρη, μικρή λίμνη κοντά στο Αμύνταιο, που με την σειρά της τροφοδοτεί και την γειτονική της Χειμαδίτιδα. Στο Ελληνικό κομμάτι της Μικρής Πρέσπας, προστατευόμενο βιότοπο, μέρους του Εθνικού Δρυμού Πρεσπών. Και τέλος στην πιο τουριστική λίμνη της Καστοριάς, με την πόλη να ξεκουράζεται από πάνω της.

Η κάθε μια με την δική της ζωή, τις διαχρονικές ομορφιές και την γαλήνη της.

Με τον φακό μου να αποτυπώνει, ερασιτεχνικά, μικρό μόνο κομμάτι από όλα αυτά. Που όμως μου ξαναθύμισαν την γαλήνη από τα ακύμαντα νερά, τους κατοπτρισμούς, την ησυχία αλλά και τα φτερουγίσματα, τους παφλασμούς, τα πετάγματα τριγύρω.

Ένοιωσα πως μιας τέτοιας φύσης εικονικό ταξίδι θα μπορούσα να το μοιραστώ και μ’ άλλους, χαρίζοντας έτσι και σ’ αυτούς την δυνατότητα μιας ελάχιστης φυγής προς την χαλάρωση και την ηρεμία που μας αποστερούν οι, κακοφορμισμένες σήμερα, πραγματικές συνθήκες.

Κι έτσι οργάνωσα κι έστησα λίγο πιο συστηματικά αυτήν την μικρή περιήγηση.

Θυμίζοντας την μαγεία των ακύμαντων νερών κι αυτών που καθρεφτίζονται μέσα τους.

Βαδίζοντας για λίγο σε ποικίλες ακρολιμνιές.

Κοιτάζοντας τον μόχθο κάποιων ντόπιων ψαράδων.

Παρατηρώντας το ολοζώντανο πλήθος από τα ενδημικά ή τα μεταναστευτικά πουλιά που τις χρησιμοποιούν σαν σταθμό στην πορεία τους.

Που ξεκουράζονται σε κλαριά ή συνωστίζονται σε πυκνές ομάδες, τόσο στις όχθες όσο και στην μέση της λίμνης, πριν ξαφνικά σηκωθούν κι αρχίσουν να πετούν τριγύρω μας, μονάχα τους ή σε σμήνη.

Απολαμβάνοντας μοναδικές εικόνες. από την καμαρωτή τους πλεύση, το ανάλαφρο πέταγμα τους, τους χορούς τους πάνω στο νερό και τις βουτιές τους.

Ένα ανάλαφρο περιδιάβασμα σε εικόνες. Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο στόχο, βαθύτερες σκέψεις, προσδοκίες ή απαιτήσεις. Μόνο την ευχαρίστηση και την ανάσα δροσιάς που μπορούν κάποιες εικόνες να προσφέρουν. Ίσως μαζί με ένα φευγαλέο ξεστράτισμα από τις έγνοιες και την πραγματικότητα.

Ελπίζοντας πως όλα αυτά, συντάσσουν απλά μια αισιόδοξη νότα και μια ανάπαυλα από τις άλλες φορτισμένες καθημερινές εικόνες, τους φόβους και τις ανασφάλειες.

Φώτης Λαμπρινός