χειμωνιάζει…

Αναρωτιέμαι αν έχει την οποιαδήποτε αξία να παραθέτω δημόσια κάποιους προσωπικούς μου προβληματισμούς, υπαρξιακούς ή άλλους, που συνήθως δεν είναι απαλλαγμένοι και από κοινοτυπίες. Παρασύρομαι, είμαι σίγουρος, από το μέσο. Οι καταγραφές που κάποτε γέμιζαν σελίδες προσωπικών σημειώσεων, εύκολα διολισθαίνουν σήμερα και προς το διαδίκτυο.

Έτσι και τώρα, στην αλλαγή της εποχής και μέσα σε μια βαραίνουσα ατμόσφαιρα, μπαίνω στον πειρασμό να απαλλαγώ από κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Ίσως μόνο για να ξορκίσω τους δαίμονες των ανησυχιών που μου δημιουργούν τα διάφορα, πολλαπλασιαζόμενα τριγύρω μου, ερεθίσματα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο :

Ανακατατάξεις οικονομικής και στρατιωτικής φύσης. Επίδειξη ισχύος. Μυστικές διατροφικές συμφωνίες. Καθημερινά οικονομικά σκάνδαλα παγκόσμιας εμβέλειας. Διεθνείς μηχανισμοί διάβρωσης του αθλητισμού. Ιατρική έρευνα δέσμια οικονομικών συμφερόντων. Έλεγχος σκέψης και φρονημάτων. Έξαρση θρησκευτικών φανατισμών…

Στην γειτονιά μας :

Χώρες σε ακυβερνησία. Αδύναμες ή ανύπαρκτες κυβερνήσεις. Αστάθεια. Διχασμοί. Ένοπλες συγκρούσεις. Βομβαρδισμοί. Καταστροφές. Ξερίζωμα πληθυσμών. Ξεκοίλιασμα πολιτισμών…

Εμείς εδώ βουτηγμένοι μέσα σε μια ξυνόπικρη σούπα αλλοπρόσαλλου πολιτικού λόγου και καθημερινότητας :

Μεταστροφές. Αμφιταλαντεύσεις. Ισοδύναμα. Καθαρίστριες. Φοροδιαφυγή. Αντικειμενικές αξίες. Εισοδηματικά κριτήρια. Ελλείψεις διδακτικού προσωπικού. Ξυλοδαρμοί εκλεγμένων εκπροσώπων. Φοροκαταιγίδες. Άκαιρες ή εμπρηστικές δηλώσεις. Κατεπείγουσες διαδικασίες ψήφισης. Ποσοστώσεις ΦΠΑ. ΕΡΤ και ΜΜΕ. Συνεχές ψαλίδισμα αποδοχών. Ανεργία. Φτωχοποίηση. Φυγή εγκεφάλων. Χουλιγκανισμοί. Συλλαλητήρια. Καταγγελίες…

Την ίδια στιγμή που, παράλληλα και με φαινόμενα υποβάθμισης της αισθητικής στην δημόσια εμφάνιση, βομβαρδιζόμαστε από :

Κακοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας. Διαστρέβλωση εννοιών. Λεξιπενία. Κατάχρηση ξύλινης γλώσσας. Γλωσσικούς διαξιφισμούς…

Βρισκόμαστε εφιαλτικά αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις :

Εξοργιστικό ξεπούλημα ελπίδας. Σαπιοκάραβα και σαμπρέλες. Θαλάσσιοι οδοί διαφυγής και θανάτου. Υγροί τάφοι. Ψυχούλες που χνωτίζουν με την τελευταία τους ανάσα την ακρογιαλιά. Ψυχές που εξαχνίζονται μέσα από κύματα. Κραυγές απόγνωσης. Ξερίζωμα. Καταστροφικό παρελθόν – άδηλο μέλλον. Απόγνωση. Βλέμματα ικεσίας. Άδεια έκφραση. Κούραση σωματική. Κούραση ψυχική. Δοκιμασία αντοχών….

Κι ακόμα οι σχέσεις του εσωτερικού κύκλου των εταίρων που, όλο και πιο έντονα, βρίσκονται μπροστά σε :

Δυστοκία αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Ασυνεννοησία. Αδιαφορία. Ξενοφοβία. Φράχτες που ανεγείρονται και διαμελίζουν. Αυγά φιδιών που επωάζονται. Ορατή απειλή διάλυσης…

Η δημοσιοποίηση, από εδώ, αυτής της αποσπασματικής παράθεσης καταστάσεων και συναισθημάτων, δεν μοιάζει να είναι τίποτα άλλο από μια κραυγή εγκλωβισμένη σε ένα μπουκάλι ριγμένο στον ηλεκτρονικό ωκεανό. Με την ελπίδα μιας στιγμιαίας επικοινωνίας και συντροφικότητας, αν ίσως κάποιοι τυχαίοι ακροατές εντοπίσουν σ’ αυτή θραύσματα από δικούς τους στοχασμούς.

Κι αν με το μήνυμα αυτό, προς άγνωστους αποδέκτες, ικανοποιώ απλά κάποια προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης, ζητώ την επιείκια τους γιατί δεν έχω βρεί μέχρι σήμερα την δύναμη, ξεπερνώντας όποιες αναστολές μου, να προχωρήσω, όσο μπορώ, σε πιο ουσιαστικές ενέργειες. Κάτι περισότερο και πιο ουσιώδες από το αναμάσημα αυτών των, καθημερινής πια φύσης, προβληματισμών.

Φώτης Λαμπρινός

 

εξώφυλο

ανάσα άνοιξης στο τέλος του καλοκαιριού

Μέρες καλοκαιριού και καθημερινές, ανέμελες συναντήσεις με τους φίλους και τους εποχικούς γείτονες στην παραλία.

Πρόσωπα που έχουν γίνει πια γνωστά και οικεία. Που τα αναζητάς τριγύρω κι αναρωτιέσαι αν θα δοθεί η ευκαιρία να συναντηθείτε κι αυτή την χρονιά στην παραλία »μας» .

Και τόσα παιδιά.

Που, χρόνο τον χρόνο, από βρέφη γίνονται μωρά, βρίσκουν σιγά σιγά τον ευατό τους, παρατάνε τα χέρια των γονιών, τα σωσίβια και την άκρη της παραλίας και ξανοίγονται πιο βαθειά, με τις δικές τους δυνάμεις. Παιδιά που τα παρακολουθώ να παίζουν, να τσακώνονται, να ζηλεύει το ένα το άλλο, να προσπαθούν να αυτοπροβληθούν, να φωνάζουν και να διεκδικούν την προσοχή. Κι ύστερα να φιλιώνουν και πάλι, να αποσύρονται και αργότερα να ξαναβρίσκονται για το επόμενο παιχνίδι.

Τα χρόνια περνούν και παρ’ όλα αυτά εμείς θέλουμε να »μένουμε παιδιά». Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε ή να αποδεχτούμε τις δικές μας αλλαγές. Γι αυτό και κάποιοι παραμένουμε φίλοι μαζί τους, ως ότου σιγά σιγά, ανακαλύπτοντας κι αυτά τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους απομακρυνθούν από μόνα τους και, με καταλύτη την εφηβία, προσανατολιστούν κι αυτά προς τις προσωπικές επιλογές, παρέες και προτιμήσεις τους.

Κι έτσι, ανέμελα κυλούν αυτές οι καλοκαιριάτικες μέρες.

Μέχρι που κάποτε πλησιάζει το τέλος των διακοπών κι αρχίζουν οι αναχωρήσεις για την επιστροφή στην ρουτίνα του χειμώνα ή ίσως ακόμα και για την επίσκεψη σε άλλα μέρη. Με ευχές κι υποσχέσεις για νέες συναντήσεις το επόμενο καλοκαίρι. Μαζί με κάποιο σφίξιμο για αυτό που τελειώνει, γι αυτό που αλλάζει, για τον αποχωρισμό.

Έτσι κι εφέτος.

Την βραδιά πριν από την μέρα της αναχώρησης, την ώρα που αποχαιρετώ κάποιες από τις οικογένειες, τα παιδιά τους, που σαν ηλικία είναι »εγγόνια» μου, με ξαφνιάζουν αναπάντεχα, με μια κίνηση φρεσκάδας, ζεστασιάς ψυχής και ζωής. Με παρακαλούν, πριν φύγω από κοντά τους, να μείνω για λίγο ακόμα »αλλά να μην κοιτάζω». Και αμέσως μετά, με αιφνιδιάζουν, καθώς με πρόσωπα γεμάτα χαμόγελο, με μάτια που γυαλίζουν από φρεσκάδα, αδημονία, ζωντάνια και ιδιαίτερη ζεστασιά περιμένουν να δουν την αντίδραση μου την στιγμή που μου δίνουν στα χέρια αυτά :

εσωτερικόποίημα

 

Σημειώματα αποχαιρετισμού που δεν περιμένω από παιδιά της ηλικίας τους. Παιδιά με τα οποία, κατά κύριο λόγο, συναντιώμαστε και μιλάμε στην παραλία. Και θαυμάζω τις αμόλυντες παιδικές ψυχές, που τα σπρώχνει να εξωτερικεύσουν το συναίσθημα της στιγμής με αυτό τον τρόπο.

Γι αυτό κι ευχαριστώ από εδώ με όλη μου την καρδιά αυτούς τους μικρούς μου φίλους, που κατάφεραν με τόσο απλά μέσα να φορτίσουν τον συγκινησιακό μου κόσμο : την Μέλανυ, τον Στέργιο, την Λούσυ και τον Μάριο.

Φώτης Λαμπρινός

 

 

προθήκη-5

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός