προθήκη-5

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός

 

η μεγάλη πράσινη

IMG_1183

Μέρες ηλιόλουστες, διάσπαρτες μέσα στο πέρασμα του χειμώνα. Σκόρπιες σε διάφορες στάσεις και προορισμούς.

Με την θάλασσα και τις δικές της διαθέσεις, στο πλάι.  Γαλήνια ή αγριεμένη.  Καθρεφτίζει, αγριεύει, υψώνεται, ορμάει, υποχωρεί, αλλάζει χρώματα, λαμπυρίζει, βρυχάται, σιγοψιθυρίζει. Ανεξάρτητα από εποχές.

Εικόνες :

Νέφη τυλίγουν κορφές βουνών στον ορίζοντα της, απόνερα βροχών δημιουργούν μικρές λίμνες στην αμμουδιά της. Καλύβες γεμάτες ήχους και ζωή το καλοκαίρι έρημες τώρα στην ακρογιαλιά. Γρασίδι, που άλλη εποχή λιάζονται πάνω του ηλιοψημένα κορμιά, παραδομένο τώρα στην αμέριμνη βοσκή. Όγκοι νερού ορμάνε πάνω στον προβλήτα, υψώνονται απειλητικά και ξεχύνονται σαν καταρράκτης από την άλλη πλευρά. Αφρισμένα κύματα ανταριάζουν την επιφάνεια της και καταλαγιάζουν, χορεύοντας στην ακτή. Η βάρκα, τα σύννεφα, τα βουνά, τα σπίτια καθρεφτίζονται στο ακύμαντο νερό. Γλάροι απολαμβάνουν την γαλήνη σκαρφαλωμένοι στην σημαδούρα.

Μέρη :

Μηχανιώνα, Όλυμπος, Επανωμή, Καμένα Βούρλα, Μπαξές, Στυλίδα, Όθρυς…

Σε μια τυχαία επιλογή.

Ριπές αέρα, σταγονίδια, ψεκασμός, μυρωδιά αλατιού. Ήχοι αντάρας, απαλός παφλασμός. Ήλιος, ρυτίδες νεφών και νερών, κατοπτρισμοί, αντιφεγγίσματα, θαμπώματα, ανοικτός ορίζοντας. Ξεσήκωμα, ηρεμία, γαλήνη.

Όλα αυτά να συνθέτουν μια μικρή φυγή ανάπαυλας κι ευφροσύνης, αναγκαία φρονώ για όλους, αυτές τις περίεργα κακοτράχαλες μέρες που ζούμε.

Ποικίλα ερεθίσματα, που φέρνουν στον νου μου και την »Μεγάλη Πράσινη».

Της Ευγενίας Φακίνου.

 

Φώτης Λαμπρινός

 

ενδοσκόπηση προ της κάλπης

ekloges logo_0

Ποτέ δεν είχα κάποια στενή σχέση με την πολιτική. Πόσο μάλλον με την άσκηση εξουσίας.

Όμως κουράστηκα !

Πάντα απολαμβάνω γύρω μου την παρουσία ανθρώπων καλών συζητητών, με άποψη, επιχειρήματα και σεβασμό στην άποψη των άλλων, χωρίς ακραίες θέσεις και κωρονίδες. Θέμα ίσως ιδιοσυγκρασίας ή και παιδείας.

Και ξέρω οτι τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται διάσπαρτοι μέσα σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Σε λιγότερο από δύο μέρες θα συμμετέχουμε στην μέγιστη στιγμή της Δημοκρατίας, την έκφραση της θέλησης των πολιτών αυτού του τόπου, όσων τουλάχιστον από αυτούς, με την παρουσία τους, συνηδειτοποιούν την σημασία της.

Αυτούς τους δύσκολους καιρούς επιλογής στόχων και αξιών.

Όμως στην παρούσα  φάση της πολιτικής σκηνής αισθάνομαι, όλο και πιο πολύ, οτι υποβαθμίζεται και ευτελίζεται η όποια παιδεία μου, οτι ποδοπατούνται οι αρχές μου, οτι διαπομπεύεται βίαια η νοημοσύνη μου, οτι στοχοποιούμαι μόνον ως απαρίθμηση ψήφου, οτι χρησιμοποιούμαι ως χρήστης διαφημιζόμενων καταναλωτικών ιδεών και πεπειθήσεων. Οτι συνεπώς εμπαίζομαι. Με φρενήρη ρυθμό.

Σε ένα τέτοιο κλίμα, ο μεστός σκέψης και προβληματισμού λόγος κάποιων ανθρώπων καταπνίγεται μέσα σε ορυμαγδό αλλοπρόσαλλων κραυγών απολογισμού, φόβου, έπαρσης ή αλλαζονίας, ανόητες κοκορομαχίες, επίδειξη ανούσιων γνώσεων, διαγκωνισμούς και αχρείαστες προκλήσεις .

Μέσα στην αποθέωση του εγώ και του εμείς. Μέσα στην έξαλλη προσπάθεια κατακεραύνωσης του άλλου.

Κι όμως στις επόμενες ώρες, θα κληθούμε να εκλέξουμε αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν στην νέα Βουλή.

Με την φαντασία μου αποζητώ να δώ μια αντιστροφή της εικόνας. Να δω να επιστρέφει στην Βουλή η σύνεση, η παιδεία, τα επιχειρήματα, η ανταλλαγή ουσιαστικών απόψεων, ο αυτοέλεγχος, ο σεβασμός θέσεων και ανθρώπων, οι χαμηλοί τόνοι και η παραγωγή γόνιμου έργου.

Και για τον λόγο αυτό, εύχομαι να προωθήσουμε αυτούς που δεν θα απαξιούν την συνεννόηση, θα εντοπίζουν την ουσία των πραγματικών μας προβλημάτων, θα επιδίδονται ολόψυχα και με νηφαλιότητα στην προσπάθεια για την ουσιαστική επίλυση τους  και θα συμβάλλουν, με την ενεργό συμμετοχή τους, στην εύρυθμη λειτουργία της χώρας.

Για το καλό όλων μας. Και πιο πολύ των παιδιών μας.

Φώτης Λαμπρινός