ανανέωση

Μετά από την δυσπραγία κάποιου καιρού, διέκοψα την σιγή μου κι επανήλθα σε δράση.

Προσωρινή ; Συνεχή ; Κατά διαστήματα ; Δεν ξέρω. Το κέφι, το υλικό, οι συνθήκες και ο καιρός θα δείξουν.

Πάντως το περιεχόμενο του άρθρου που διαβάζετε τώρα έχει διπλό στόχο.

Κατ’ αρχήν, θέλω απλώς να ενημερώσω, αυτούς που ενδεχομένως ενδιαφέρονται, ότι στο μενού »η δουλειά του Φώτη», με κάποιες νέες προσθήκες βρίσκονται ανανεωμένες οι ενότητες  »φωτο – σκίτσα» , «σε κίνηση» , »μαύρο – άσπρο» . Στο ίδιο ακόμα μενού, έχει προστεθεί μια νέα ενότητα : ο »γυάλινος κόσμος».

Στο σύνολο αυτών των ενοτήτων παρουσιάζεται φωτογραφικό υλικό, πρωτότυπο ή επεξεργασμένο.

Με την ευκαιρία όμως της ανάρτησης αυτού του άρθρου, θέλω ακόμα να επισημάνω κάποιες ιδιαιτερότητες στην διαχέιρηση του blog.

Ο λόγος είναι καθαρά διαδικαστικός. Η συνολική ύλη του blog παρουσιάζεται μέσα από δύο χαρακτηριστικές κατηγορίες : τα »άρθρα» που έχουν δυναμική υπόσταση και τις »σελίδες» που νοούνται ως στατικές. Ο μηχανισμός κτισίματος του blog είναι τέτοιος, που ενώ επιτρέπει την άμεση εμφάνιση κάθε νέου στοιχείου που αναρτάται με την μορφή »άρθρου», δεν επιτρέπει το ίδιο σε νέα »σελίδα» ή σε οποιαδήποτε ανανέωση και συμπλήρωση υλικού των υπαρχουσών »σελίδων».

Για τον λόγο αυτό, στην περίπτωση που γίνεται κάποια αλλαγή ή προσθήκη σε υπάρχουσα »σελίδα» ή δημιουργείται μια νέα, δεν υπάρχει εύκολος τρόπος ενημέρωσης παρά μόνο με το χειροκίνητο ψάξιμο και την περιήγηση στο blog, όσων κάτι τέτοιο τους γεννά το ενδιαφέρον,.

Εκτός κι εάν οι αλλαγές αυτές επισημανθούν με την καταχώρηση τους σε ένα νέο »άρθρο». Όπως σήμερα.

Στο παρόν blog οι »στατικές» αυτές »σελίδες» βρίσκονται κάτω από τις επί μέρους ενότητες των μενού που ενεργοποιούνται με την χρήση των δύο χαρακτηριστικών κουμπιών τα οποία εμφανίζονται σταθερά κατά την διάρκεια περιήγησης, αριστερά και δεξιά στο επάνω μέρος της οθόνης.

Χαρακτηριστικά, με το δεξιό κουμπί ενεργοποιείται η ενότητα »fo-me», σχετική με την ονομασία του blog, και με το αριστερό κουμπι ενεργοποιούνται οι ενότητες »Home» και »σχετικά με αυτό το blog», καθώς και οι ενότητες »η δουλειά του Φώτη», »η δουλειά της Μαίρης» και »με το βλέμμα στους φίλους»,οι τελευταίες με επί μέρους υποενότητες.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

Πασχαλιάτικο…

Άνοιξη.

Ξεπέταγμα της φύσης. Εποχή αλλαγής, αναγέννησης, μετάβασης. Καταστάσεων και συναισθημάτων .

Με τον ετήσιο εορτασμό του Πάσχα σε δεσπόζουσα θέση.

Περίοδος φυσικής, ψυχικής και πνευματικής διάβασης. Μέρες διαφορετικές, ποτισμένες βαθειά με θρησκευτικό συναίσθημα. Φορτισμένες με έθιμα που έχουν βαθειές ρίζες στην μακροχρόνια παράδοση. Που μέσα από πνευματικότητα, εσωστρέφεια και θλίψη, κορυφώνονται με την έλευση της Ανάστασης.

Παράλληλα τρέχει μαζί τους και η ζώσα πραγματικότητα. Σπονδές σε αυτούς που έχουν κιόλας αναχωρήσει. Οικογενειακές και φιλικές μαζώξεις. Αναθέρμανση  δεσμών, ξεφάντωμα, γλέντι. Μέρες χαλάρωσης, μετακινήσεων και διαφυγής.

Όλα αυτά να βιώνονται συγκερασμένα σε αυτή την εορταστική συνύπαρξη. Μπολιασμένη ασφαλώς κι από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της άνοιξης.

Χρόνια τώρα αυτή η περίοδος επιδρά πάνω μου, όπως και σε τόσους άλλους φαντάζομαι, με διάφορους τρόπους, που γεννούν μέσα μου ποικίλα συναισθήματα. Ξεσήκωμα, εγρήγορση, ανησυχία, θλίψη, αναμονή, αποφόρτιση, χαρά, αγαλίαση, …

Και, παιχνιδίζοντας κάθε φορά, συνεχίζω από τα παιδικά μου ήδη χρόνια, να την προσομοιάζω σχηματικά με μια ήπια, ομαλή έξαρση στην ροή της ζωής, που οριοθετείται χρονικά μέσα σε ένα χαρακτηριστικό δεκαπενθήμερο διάστημα της άνοιξης.

Ξεκινάει κάποιες μέρες πιο πριν, φουντώνει σιγά σιγά, γιγαντώνεται την Κυρική του Πάσχα, καταλαγιάζει μέχρι την Κυριακή του Θωμά, για να σβήσει μετά και να μείνει πίσω σαν μια ακόμα ανάμνηση. Που κι αυτή, με τον καιρό, θα ξεθωριάσει.

Μένουν ίσως κάποιες φωτογραφίες που αποτυπώνοντας στιγμές, είναι αυτές που, στο διάβα του χρόνου, αρχειοθετούν εικόνες, συναισθήματα, ματιές, μνήμες. Ανακαλώντας ζωντανά μέσα μας τα ψήγματα της ζωής μας.

Έτσι και πάλι, κρατώ κάποιες μόνο στιγμές που χρωματίζουν ενδεικτικά όλη αυτή την περίοδο του εφετινού Πάσχα.

Που ξεκίνησε με μια επίσκεψη στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, την Παρασκευή, παραμονή Σαββάτου του Λαζάρου,.σαν φόρος μνήμης και τιμής στους αναπαυμένους δικούς μας.

Αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, σηματοδοτήθηκε από στιγμές κατάνιξης σε ένα μικρό, ανέλπιστα ήσυχο εκκλησάκι στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Χώρος προσκυνήματος ακριβώς έξω από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Φορτισμένος με προσευχές κι ελπίδες.

Κύλησε με στιγμές σπάνιας αλλά απολύτως ευπρόσδεκτης χαλάρωσης σε μια φωτισμένη, αλλά άδεια Αθήνα.

Και ολοκληρώθηκε στο ξεθώριασμα της γιορτής,το δειλινό του Σαββάτου παραμονή της Κυριακής του Θωμά, με τον απόηχο μιας ήρεμης βόλτας, πίσω και πάλι εδώ,, στην αποβάθρα του Μπαξέ Θεσσαλονίκης,.

Και μένω να θυμάμαι.

Φώτης Λαμπρινός

και πάλι εδώ

Μετά από απουσία σχεδόν δέκα μηνών από εδώ, σήμερα μου ξανάρθε το κέφι να ασχοληθώ και πάλι.

Όχι καταγράφοντας κάποιες σκέψεις, αλλά κυρίως παρουσιάζοντας κάποιες φωτογραφικές εργασίες στην ενότητα  «η δουλειά του Φώτη» και στην θέση «φωτο – σκίτσα».

Με αφορμή λοιπόν αυτή την δουλειά ετοίμασα κι αυτό εδώ το σημείωμα.

Σκέφτομαι πως αυτή η πολύμηνη απουσία είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής αποχής, που επιρρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τις επικρατούσες συνθήκες και την αδυναμία πλήρους κατανόησης και αποδοχής της σημερινής παραπαίουσας πραγματικότητας.

Ο χρόνος θα σμιλέψει φαντάζομαι και πάλι σκέψεις, ιδέες, κείμενα και εργασίες που θα μπορούν να παρατεθούν εδώ, χωρίς τον κίνδυνο να είναι κοινότοπες ή να γίνονται κουραστικές.

Μέχρι τότε όμως διατηρώ και πάλι την σιγή μου.

Φώτης Λαμπρινός