αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός

 

στιγμές στην Κερκίνη

Στιγμές αποτυπωμένες σε εικόνες, από διάφορες επισκέψεις στον χώρο.

Με αφορμή αυτήν της τελευταίας εβδομάδας, για να δούμε τα φλαμίνγκος που τέτοια εποχή βρίσκονται στην λίμνη.

Αυτή η τεχνητή λίμνη κοντά στο Σιδηρόκαστρο και στην Ηράκλεια, στα πόδια των βουνών Κρούσια και Μπέλλες, δημιουργήθηκε όταν το 1932 κατασκευάστηκε στον Λιθότοπο φράγμα για την συγκράτηση των νερών του Στρυμώνα, με στόχο την δημιουργία ταμιευτήρα και κύριο μέλημα την άρδευση του κάμπου των Σερρών.

Στην ευρύτερη περιοχή, όπου αφθονούν τα παραποτάμια δάση, ενδιαιτεί πλούσια άγρια πανίδα και στην λίμνη φιλοξενούνται πάμπολλα είδη πουλιών και ψαριών.

Όλα αυτά συνιστούν και πόλο έλξης για τον οικοτουρισμό που εμφανίζεται σιγά σιγά στην περιοχή και που όποια ανεξέλεγκτη ενδεχομένως ανάπτυξη του, θα μπορούσε  να δημιουργήσει πρόβλημα στο μέλλον.

Οι σημερινοί πάντως κίνδυνοι για την λίμνη, αλλά και ολόκληρη την περιοχή, που αποτελεί εθνικό πάρκο, προστατεύεται από την σύμβαση Ραμσάρ και υπάγεται στο δίκτυο »Natura 2000», προέρχονται αφ’ ενός από τον ίδιο τον Στρυμώνα, που αν και είναι ο βασικός τροφοδότης της με νερό την απειλεί εν τούτοις με τις φερτές ύλες και την ρύπανση, αλλά βέβαια και από τις διάφορες παράνομες δραστηριότητες αλιείας, κυνηγιού και υλοτομίας.

Κάθε φορά η επίσκεψη στην λίμνη είναι ένα ευχάριστο διάλειμα που, αν μη τι άλλο, αναπόφευκτα αποφορτίζει τουλάχιστον από τους ρυθμούς της πόλης.

Τα δέντρα και τα χρώματα στα γύρω βουνά, ο αέρας και οι μυρωδιές, το άπλωμα του βλέμματος, η ηρεμία της υδάτινης επιφάνειας, το καθρέφτισμα των βουνών και οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω της . Άλλοτε το αθόρυβο γλύστριμα των πουλιών στο νερό και η ρυθμική εξάπλωση του κυματισμού πάνω του κι άλλοτε το ξαφνικό βούτηγμα τους, στην προσπάθεια τους να πιάσουν ψάρι. Κάποια φορά, ακόμα κι εκείνο το εκκωφαντικό κράξιμο χιλιάδων βατράχων ανάμεσα στα φυτά και τα νερά των όχθεων.

Όλα χαρίζουν απλόχερα πολλαπλές στιγμές χαράς, ευχαρίστησης και γαλήνης.

Αφήνοντας το βλέμμα να περιπλανηθεί στό πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον.

Παρακολουθώντας τους ήρεμους ρυθμούς των ψαράδων. Που τους ακολουθούν, κολυμπώντας από κοντά, ομάδες πουλιών, περιμένοντας κι αυτά επίμονα κάποιο μεζέ, ή βουτώντας ξαφνικά ν’ αρπάξουν μόνα τους την λεία της αλιευτικής τους δυνότητας.

Πλέοντας αθόρυβα πάνω στα ήσυχα νερά, παρακολουθώντας από πιο κοντά τα πουλιά κι ακούγοντας ξαφνικά το φτερούγισμα τους, καθώς σηκώνονται για να πετάξουν σε σμήνη, σε μικρούς ή μεγαλύτερους σχηματισμούς, ή κατά μόνας.

Κι ακόμα θαυμάζοντας τις εξαίσιες χορευτικές κινήσεις τους, όπως ακροπατούν πάνω στο νερό ή πετούν ελάχιστα πάνω από την επιφάνεια του.

Μια απείραχτη ακόμα πλευρά της φύσης που προσφέρει τροφή και διεξόδους στα σκοτισμένα μυαλά μας, ιδίως των ανθρώπων της πόλης.

Αυτής της μητέρας φύσης που μάθαμε να της φερόμαστε υπεροπτικά, με βαναυσότητα, απρέπεια και στενοκεφαλιά.

Φώτης Λαμπρινός

 

 

 

mallorca

Τρεις μέρες στην Μαγιόρκα και τρεις ακόμα στην Γερμανία, μας κράτησαν για λίγο μακρυά από την επώδυνη εθνική πραγματικότητα.

Περίεργες μέρες για να βρίσκεται κάποιος σε ταξίδι αναψυχής.

Με τόσα βαθιά οικονομικά προβλήματα γύρω μας. Με τόσα θέματα που, ξαφνικά,  άρχισαν και πάλι να ξεφυτρώνουν για παλιές αποζημιώσεις, κακοδιαχείριση, ευθύνες.  Με αισθήματα μιας πληγωμένης  εθνικής υπερηφάνειας. Με κρίσιμες αποφάσεις.  Με γενικευόμενη ανασφάλεια.  Με μούδιασμα.

Ταξίδι που είχε προγραμματιστεί πολύ πριν, σε πιο ανέμελη περίοδο.

Οι εικόνες που σωρεύονται μέσα μας,  γίνονται κομμάτι του εαυτού μας. Κι αυτές από ένα ταξίδι προσφέρουν πάντα μια χαλάρωση.  Κάτι που  το αποζητούμε.

Χωρίς κάτι πιο βαθυστόχαστο. Έτσι απλά : μια ευχάριστη, χαλαρή στιγμή.

Ελπίζουμε όπως και τώρα.  Με αυτές τις στιγμές από Μαγιόρκα :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Φώτης