εικόνες περιμένοντας

Το πλακόστρωτο της παραλίας κι ύστερα η θάλασσα.  Γαλήνια, ήρεμη, λάδι.  Μόνο κάποιες ρυτίδες χαραγμένες από ένα ανεπαίσθητο αεράκι.

Ήλιος θολός.

Στο βάθος, πίσω από τα αγκυροβολημένα αρόδο φορτηγά, θάλασσα και ουρανός έχουνε γίνει ένα. Γερανοί κι εγκαταστάσεις του λιμανιού διαλύονται μακρυά, μέσα σε φαιές αποχρώσεις που φιλτράρουν το γαλάζιο του ουρανού.

Αναπάντεχο διάλειμμα στην καθημερινότητα,  περιμένοντας μια καθυστερημένη υπογραφή.

Το καφέ ακόμα άδειο. Ρυθμική μα απαλή η μουσική, διαχέεται  μέσα στο ήσυχο πρωινό. Καφές αχνιστός, σερβιρισμένος με βουτήματα. Και κρύο νερό. Και αναπαυτική πολυθρόνα, επίκουρη της ανάπαυλας.

Στους τοίχους ολόγυρα, πίνακες  από μια έκθεση ζωγραφικής.

Πιο ενδιαφέρουσα όμως η ματιά έξω από το τζάμι. Στην ζωντανή θεατρική σκηνή του πλακόστρωτου .

Διαβάτες, δρομείς, περιπατητές σε συνεχή κίνηση. Αγόρια, κορίτσια, παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι. Ανάκατα.  Καπέλα, γυμνά κεφάλια, πουλόβερ, μπουφάν, κοντομάνικα, όλα μαζί.   Και χρώματα. Της θάλασσας, του γρασιδιού, των ρούχων, των ποδηλάτων, του πλακόστρωτου, του ουρανού, των λίγων δένδρων.

Περιστέρια που περιφέρονται εξοικειωμένα ανάμεσα στα πόδια των περαστικών. Τρώνε ψίχουλα που τους ρίχνουν, πίνουν από τα στάσιμα νερά.  Και μετά πετούν ξαφνικά όλα μαζί για λίγο και ξανακάθονται και πάλι στο πλακόστρωτο.

Ποδηλάτες που κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις. Που, όταν τυχαίνει να κινούνται με αυτούς παράλληλα, προσπερνούν τους πεζούς σαν κυλιόμενη εικόνα.  Σκηνές από ταινία του Φελίνι.

Δύο κοπελίτσες, καθισμένες στο κρηπίδωμα, τα λένε ατενίζοντας την θάλασσα και αφουγκράζονται την ζωή τους. Άνδρας με άσπρα μαλλιά, όρθιος, κοιτάζει ακίνητος την θάλασσα.

Κάποιο τηλεοπτικό συνεργείο ετοιμάζεται για λήψη. Στημένη μηχανή, κεραία, μικρό βαν και η συνηθισμένη δραστηριότητα γύρω του.  Θέλω να δω το γύρισμα.   Άνδρας ψηλός, ευθυτενής, με γκρίζ0 κοστούμι και αλογοουρά. Κοπέλα ξανθή με μπλουτζήν, άσπρο ριχτό πουκάμισο, καφέ μπότες. Περιφέρονται και περιμένουν κι αυτοί στο βαν, μιλώντας με τους άλλους του συνεργείου. Όλοι τους σε κάποιου είδους αναμονή.  Περαστικός ο κόσμος πλάι τους, αδιαφορεί ακόμα για το γύρισμα.

Καταμεσής στο πλακόστρωτο, άκομψα στημένη η ταμπέλα σήμανσης για τον ποδηλατόδρομο. Μα τα ποδήλατα σε τροχιές παντού. Φανοστάτες παλιοί και νέοι.  Πιο εκεί ο Πύργος, σύμβολο της πόλης.

Ένα χάσκι τρέχει ελεύθερο στο γρασίδι προς την πλευρά που το φωνάζει η κυρά του. Ένα μαύρο σκυλάκι χοροπηδάει ενθουσιασμένο στο πλακόστρωτο. Ένα άλλο κανελί περνά καμαρωτό, σαν την καμαρωτή την συνοδό του.

Πίσω από το τζάμι παντομίμα από άφωνες ομιλίες, σκέψεις, συναισθήματα, βλέμματα, ήχους, προβλήματα, χαρά, ανεμελιά, γέλιο και κλάμα, έρωτα, φόβο, πόθους, μίσος και αγάπη. Στιγμές ζωής που αποκαλύπτονται μπροστά μου κι ύστερα σταλάζουν μέσα μου. Φτάνει μόνο να σταματήσεις, για να τις προσέξεις λίγο.

Έξω από το τζάμι, πλάι μου, μια ανθισμένη κατάφορτη αμυγδαλιά. Και πεύκα. Πέρα μακριά, το θαλάσσιο ρεύμα έστρεψε κιόλας τις πλώρες των αγκυροβολημένων σκαριών,  λίγο προς την Δύση.

Έφτασαν και άλλοι στο καφέ. Ανθρώπινες φωνές αναμείχθηκαν τώρα με την μουσική.

Ήρθε και πάλι η στιγμή,  να συνεχίσω το κυνήγι της ημέρας.

Ακόμα ανάλαφρος και ποτισμένος από εικόνες.

Γεια και χαρά σου πλακόστρωτο.