απλά μια βόλτα

Είναι Κυριακή, αργά το απόγευμα μιας καλοκαιριάτικης σχεδόν μέρας, στα μέσα του Απρίλη, που ξεκινώ μια μικρή περιδιάβαση πλάϊ στην θάλασσα, περπατώντας στον πεζόδρομο που εκτείνεται από την Περαία έως τους Νέους Επιβάτες, το γνωστό παλιότερα »Μπαξέ Τσιφλίκι».

Μέρα που, από μόνη της, σε προκαλεί να ξεφύγεις από την σκληρή πραγματικότητα μιας όλο και πιο ακατανόητης, καθημερινότητας.

Κι έτσι φτάνω, εκ των υστέρων, και στις καταγραφές αυτού του μικρού, απλοϊκού άρθρου: σαν μια καταφυγή (ή αποφυγή;). Μακριά για λίγο από όλες τις επιπλέον έγνοιες που είναι ικανό να μας φορτώνει καθημερινά το αλλοπρόσαλα μεταλλασόμενο, εύθραυστο και αβέβαιο αυτά τα χρόνια πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό περιβάλλον. Το ξεκούρδισμα μιας κοινωνίας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε δικαίωμα και ανάγκη από το φώς, το χρώμα, τον ανοιξιάτικο αέρα, τα κελαϊδίσματα, τον ήχο της θάλασσας, …

Ξεκινώ με τον ήλιο, που έχει κιόλας αρχίσει την πορεία του προς την δύση, να στέλνει σήμερα ασημένιες και χρυσαφιές ανταύγες στο ακύμαντο σχεδόν νερό. Κι επάνω εκεί προβάλλονται, σαν θέατρο σκιών, κάποιες ανθρώπινες φιγούρες που παίζουν, συζητούν, τρέχουν ή και τσαλαβουτούν ακόμα, ανέμελα, στην άκρη της θάλασσας ή μέσα στο νερό.

Προχωρώ κι η ώρα περνάει. Τα χρώματα βαθαίνουν. Φιλτράρονται μέσα από τα αρμυρίκια και παίζουν πάνω στο ήσυχο σμίξιμο του νερού με την άμμο της ακροθαλασσιάς.

Μπροστά στο ζευγαράκι, απομονωμένο στην ακρογιαλιά, ο ήλιος φιλτράρεται μέσα από λιγοστά σύννεφα, όπως οδεύει πια προς την δύση του.

Αρχίζοντας την επιστροφή, οι τελευταίες ηλιαχτίδες φωτίζουν ακόμα την πόλη. Τα φώτα σιγά σιγά ανάβουν, ταβέρνες και καφέ ετοιμάζονται για την βραδυνή τους πελατεία, οι μικροπωλητές έχουν κιόλας αραδιάσει την πραγμάτεια τους. Κι ο κόσμος συνεχίζει να απολαμβάνει την βόλτα του.

Από απέναντι, τα πρώτα φώτα της Θεσσαλονίκης έχουν αρχίσει να καθρεφτίζονται μέσα στον Θερμαϊκό.

Φώτης Λαμπρινός

 

η θάλασσα εκεί που μένω

Η θάλασσα.

Και πλάι της μια παράλια ζώνη που πάνω της ξεδιπλώνονται διάφορες καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες. Βόλτα, κολύμπι, ψυχαγωγία, φαγητό, αθλητισμός. Ένα κομάτι της πόλης, που ζωντανεύει με τους δικούς του ρυθμούς όλη την μέρα, κάθε μέρα.

Από τους κάθε λογής περιπατητές, τους ποδηλάτες, τους επισκέπτες, τους καθημερινούς αυτοσχέδιους ψαράδες. Από τα πολύχρωμα τραπεζοκαθίσματα και τις ομπρέλλες πάνω στο πλακόστρωτο και στην άμμο, που περιμένουν, γεμίζουν, αδειάζουν και πάλι από την αρχή, όλο το καλοκαίρι μα και τις ηλιόλουστες μέρες του χειμώνα.

Από τους γλάρους που πετούν, πλανάρουν, προσθαλλασόνονται, ξεκουράζονται κι απολαμβάνουν κι ύστερα, ξαφνικά, σηκώνονται ξανά όλοι μαζί.

Από τον άγριο κυματισμό  ή τα χρυσά γαλήνια ηλιοβασιλέματα. Από τα παιδιά που κυνηγιούνται και παίζουν στην άκρη της θάλασσας. Και από όσους απολαμβάνουν με διάφορους τρόπους το αγνάντεμα, την θάλασσα και τον αέρα.

Αλλά και από τους ανθρώπους του μόχθου, που ζούν, ξοδεύοντας την ζωή τους, από την θάλασσα.

Από τα νυκτερινά φώτα, της πόλης, της παραλίας, του προβλήτα.

Από τις μουσικές που εναλλάσσονται στα διάφορα κομμάτια της παραλίας. Από τις φωνές και τα γέλια των παιδιών. Από τις κραυγές των γλάρων. Από την ανάμιξη γλωσσών και διαλέκτων, πολιτισμών κι ανθρώπων.

Από το συνεχές ψιθύρισμα και το χαλαρωτικό φλοίσβο. Κι άλλοτε από το αντάριασμα, την βουή του αγέρα, τον βρυχηθμό και τον αφρό των άγριων κυμάτων. Αυτή την αέναη κίνηση της θάλασσας, καθώς ορμάει σ’ αυτό το αμμουδερό σύνορο της στεριάς, για να πισωγυρίσει αμέσως μετά, πριν ξαναριχτεί και πάλι μπροστά.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Αυτή η αίσθηση ζωής. Η εναλλαγή κίνησης, ηρεμίας, ήχων και χρωμάτων. Μια τόσο χαρακτηριστική κι ευχάριστη γειτνίαση.  Αυτή η θεραπευτική σχεδόν, συνεύρεση αστικού περιβάλλοντος και νερού.

Στις νότιες ακτές του Θερμαϊκού.

Ένα παράλιο μέτωπο, ανοικτό στον ορίζοντα και την Θεσσαλονίκη, σε όλο του το μήκος. Από την εκβολή του σχεδόν ανύπαρκτου πια αρχαίου Ανθεμούντα, στις παρυφές του αεροδρομίου, εως το Μεγάλο Έμβολο, που σηματοδοτεί την τελική είσοδο στον Θερμαϊκό κόλπο.  Που πάνω του ακουμπούν η Περαία, το Μπαξέ Τσιφλίκι, η Αγία Τριάδα.

Και συνάμμα μέτωπο εκτεθειμένο στις όποιες διαθέσεις του Βαρδάρη.

Μέρος ζωηρό και ζωντανό όλο τον χρόνο.  Ένα από τα πιο τουριστικά, ίσως όμως και από τα πιο όμορφα κομμάτια του Θερμαϊκού

Φώτης Λαμπρινός