Η1Ν1;; ή Η1Ν1!!

Πρόσφατα, συζητώντας με την Μαίρη και μερικούς φίλους για, τι άλλο, την διογκούμενη οικονομική διολίσθηση,  την αύξηση της ανεργίας και της εγκληματικότητας, το διεθνές μας ρεζίλεμα και γενικά για όλα αυτά από τα οποία καθημερινά βομβαρδιζόμαστε, μέσα από τα δελτία ειδήσεων, έγινε και πάλι, όπως καταλαβαίνετε, η ψυχή μας μαύρη.

Είπαμε δεν μπορεί, θα υπάρχει και κάτι πιο αισιόδοξο.

Αδύνατον να πιστέψουμε οτι οι μόνες αισιόδοξες νότες, που μπορεί να μας χαρίσει η καθημερινή μας τηλεοπτική ενημέρωση, είναι αυτά τα ανάλαφρα, χαριτωμένα κι εύθυμα κοινωνικά, συνήθως, σχόλια που ακούγονται από τις πρωινές κυρίως τηλεοπτικές εκπομπές.

Δεν μπορεί όλα τα δελτία ειδήσεων να ισοδυναμούν με δελτία αναγγελίας καταστροφών πάσης φύσεως :  οικονομικών, καιρικών, φυσικών, ανθρωπιστικών κι όποιων άλλων είναι δυνατόν να ανιχνεύσει μια τηλεοπτική κάμερα.

Αρχίσαμε τότε να αναζητούμε γύρω μας, για να βρούμε και τα πιο μικρά ακόμα σημάδια, που θα φανέρωναν την ύπαρξη αυτών των κρυμμένων σπόρων αισιοδοξίας,  μέσα σ’ όλο αυτό το καταστροφολάγνο  κλίμα  που μας περιβάλει.

Σαν εύκολη λύση στον προβληματισμό μας και για να κυλάει, όπως λέμε,  η κουβέντα, παραδεχτήκαμε ότι τέλος πάντων, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να παρακολουθήσει κανείς επιλεκτικά :   ωραίες ταινίες και ντοκυμανταίρ, αθλητικές εκπομπές, με πιο πρόσφατη αυτή των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων, μουσικές εκπομπές, επιλεγμένες εκπομπές λόγου κλπ., πράγματα δηλαδή που μπορούν να σε ηρεμήσουν και , που το ξέρεις, μέχρι και να σου δώσουν την χαρά της  γνώσης.

Προτάθηκε ακόμα κι η ακραία (;) περίπτωση να κλείσει κανείς την τηλεόραση του, πράγμα που βέβαια τον θέτει πια εκτός της καθημερινής επικαιρότητας,  ίσως όμως πιο πολύ εντός της καθημερινής πραγματικότητας.

Και αποδεχτήκαμε όλοι, λίγο πολύ,  οτι να,  έτσι απλά και εύκολα, εντοπίσαμε και κάποιες αισιόδοξες φυγές από την μαυρίλα της ζωής. Τα πράγματα δεν είναι πάντα απαισιόδοξα. Κι αν δεν βαρεθούμε και ψάξουμε κι άλλο, όλο και κάτι θα προσθέσουμε στην λίστα των αισιόδοξων ευρημάτων μας.

Και τότε ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε οτι εντοπίσαμε όχι κάποιο κρυφό, μα το πιο ολοφάνερο σημάδι αισιοδοξίας:  την οικονομική κατρακύλα.  Δυσάρεστη για όλους κι επώδυνη για τους πιο πολλούς.  Μοιάζει  όμως να έχει ευεργετική επίδραση στην αύξηση του δείκτη μακροζωίας.

Πράγματι εδώ και λίγο καιρό (που δεν στάθηκε ικανό να θυμηθούμε με ακρίβεια αν ήταν πριν ή ίσως μετά την επιτήρηση που μας επέβαλαν οι εταίροι μας) σταμάτησαν πια  και μάλιστα με αξιοθαύμαστη ταχύτατα,  να αναφέρονται συνεχώς προς ενημέρωση μας,  αυτοί οι φοβεροί κι ολοένα αυξανόμενοι καθημερινοί θάνατοι από  την νεαρά και παγκοσμίου φήμης γρίπη.  Αυτής  που ταλαιπώρησε, μαζί με μας κι όλο τον υπόλοιπο κόσμο (πλην, περιέργως,   ίσως μόνης της Αφρικής,  για την οποία δεν έγινε λόγος εμφάνισης αξιόλογων κρουσμάτων- εξ άλλου αυτή έχει με άλλα πιο πεζά πράγματα να ασχολείται-). Μια ταλαιπωρία σχεδόν παράλληλη με την άλλη, την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Φαίνεται λοιπόν οτι στον ανθρώπινο οργανισμό παράγονται ακαριαία τα απαραίτητα αντισώματα για την καταπολέμηση της νέας γρίπης, αμέσως μόλις εμφανιστούν και ανακοινωθούν τα πρώτα κρούσματα οικονομικής κατάρρευσης. Και μάλιστα όχι μόνο αυτό, αλλά και η πλήρης απεξάρτηση από την ανάγκη-υποχρέωση χορήγησης του ειδικού εμβολίου.

Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός οτι ξαφνικά και μάλιστα χωρίς να το καταλάβει κανείς, χάθηκαν από τα καθημερινά δελτία ειδήσεων, όλες οι αναφορές θανατηφόρων κρουσμάτων, επέκτασης και πανδημίας της νόσου, νέας αναμενόμενης θανατηφόρας έξαρσης και όλων των υπόλοιπων δεινών που αυτή μπορεί να επιφέρει.  Πληροφόρηση που παρέχονταν αδιάλειπτα  και με κάθε μέσο από το αρμόδιο Υπουργείο, στα πλαίσια της αυτονόητης υποχρέωσης του, να ηγείται κάθε  εκστρατείας για την προστασία  της υγείας των πολιτών.

Χάθηκαν ακόμα κι εκείνα τα σποτάκια για την ανάγκη εμβολιασμού. Έτσι μας έμεινε μόνο η θύμηση εκείνης της επικίνδυνης, τότε, κατάστασης. Κι ίσως και κάποια εμβόλια που περίσσεψαν.

Εκτός κι αν ίσως προέκυψε μια επανεκτίμηση του κινδύνου;

Ή μήπως η άλλη κατάρρευση, η οικονομική,  απειλεί περισσότερο το ανθρώπινο είδος, καταγράφοντας καθημερινές απώλειες;

Θέματα άκρως επιστημονικά, που δεν χρειάζεται στο κάτω κάτω της γραφής να βασανίζουν και πολύ το μυαλό μιας μικρής παρέας φίλων.

Απλά και μόνο έτσι:   για να γίνεται κουβέντα.

Φώτης

Advertisements