αφέλεια

Πως γίνεται και νομίζουμε οτι τα προβλήματα γύρω μας αφορούν κυρίως τους άλλους κι όχι εμάς;   Οτι είναι τόσο απίθανο να μας αγγίξουν.

Συνήθως ακούμε, συζητάμε, κουτσομπολεύουμε, αναλύουμε σε βάθος, ότι περίεργο ή έξω από το συνηθισμένο συμβαίνει γύρω μας. Και αναρωτιόμαστε μάλιστα πως είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνει κάποιος αυτό που συμβαίνει πλάι του και μάλιστα τον αφορά άμεσα, τι στιγμή που είμαστε βέβαιοι, οτι εμείς έχουμε πλήρη αντίληψη του περιβάλλοντος μας.

Ίσως είναι μια ψυχική αυτοάμυνα;  Είναι υπεροψία; Είναι κάποιος μηχανισμός που μας βοηθάει να συνεχίζουμε, κάνοντας μας να ξεχνούμε τα δυσάρεστα  απρόοπτα; Είναι άγνοια των κινδύνων;

Μα, έτσι κι αλλιώς,  είναι  αφέλεια.

Μέχρι που φτάνει η στιγμή και στην διάρκεια ενός καθόλα συνηθισμένου πρωινού, κάνοντας ανέμελα μια βόλτα στην αγορά του κέντρου της πόλης, ανακαλύπτεις με φρίκη οτι το αγαπημένο σου πορτοφόλι, μαζί με την ταυτότητα σου  τις πιστωτικές σου κάρτες, τα μετρητά σου κι ότι τέλος πάντων βρίσκεται μέσα σ’ αυτό, έχει κάνει φτερά μέσα από την τσάντα σου που την κρατάς, νομίζεις, με ασφάλεια στον ώμο.  Και νιώθεις ξαφνικά απελπισμένος, χαζός και νικημένος.  Από αυτό που μέχρι μια στιγμή πριν θεωρούσες αδύνατο να σου συμβεί.

Κι η μόνη σου ίσως παρηγοριά είναι να διαπιστώνεις απορημένος, στο αστυνομικό τμήμα που πας για να αναφέρεις  το »τραγικό» αυτό συμβάν, οτι ήδη υπάρχει ουρά και σχηματίζεται κι άλλη μετά από σένα, άλλων θυμάτων ίδιας  καταστροφής.  Με αντίστοιχο τραυματισμένο εγωισμό, ταραγμένο συναίσθημα και απορημένο βλέμμα.

Και τότε συνειδητοποιείς οτι όχι μόνο δεν είσαι στο απυρόβλητο, αλλά αποτελείς και κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου,  με κοινά κι όλως διόλου συνηθισμένα καθημερινά προβλήματα.

Παραμένει όμως ο προβληματισμός:  Άραγε ένα τέτοιο συμβάν μπορεί, εκτός από το πορτοφόλι, να σου αφαιρέσει και την αφέλεια;

Συζητήσιμο!

Advertisements