απρόβλεπτος επισκέπτης

Ήταν ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, όταν,   ανεβαίνοντας την εξωτερική σκάλα επιστρέφοντας αργά στο σπίτι, μας υποδέχτηκε ξαφνιασμένο νιαούρισμα και φτάνοντας πάνω συναντήσαμε για πρώτη φορά αυτόν τον απρόβλεπτο επισκέπτη. Είχε σηκωθεί έντρομος και επιφυλακτικός από το πατάκι της εισόδου, όπου είχε κουρνιάσει για να ζεσταθεί. Πισωπατώντας και κοιτάζοντας μας στα μάτια, τρύπωσε ανάμεσα σε μας και στο πεζούλι και τράπηκε σε φυγή, όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Σε λίγο καιρό αρχίσαμε να τον βρίσκουμε λίγο πιο συχνά στο πατάκι. Κυρίως αργά το βράδυ, όταν δεν υπήρχε πια κίνηση στην σκάλα, ή και πολύ πρωί, πριν οι γείτονες συγκάτοικοι αρχίσουν ακόμα να κυκλοφορούν. Βρισκόταν εκεί έξω και σαν ανοίγαμε την πόρτα σηκωνόταν λίγο επιφυλακτικός, χωρίς όμως τώρα πια να τρέπεται σε φυγή. Το πατάκι, που βρίσκεται σε θέση προφυλαγμένη από την βροχή και τον αέρα, προσφέρει μια μοναδική θέση ξεκούρασης σ’ αυτόν τον γνήσιο αλητόγατο, μιας και οι σωληνώσεις του καλοριφέρ δύο διαμερισμάτων περνούν ακριβώς από κάτω. Ο αλητάκος αυτός, συργιανίζοντας   πάνω κάτω ελεύθερος σ’ όλη την γειτονιά, την είχε ανακαλύψει και βέβαια την κατέλαβε.

Οι σχέσεις μας άρχισαν να γίνονται σιγά σιγά βαθύτερες, όχι όμως και δεσμευτικές. Ο αλητάμπουρας αυτός, κουβαλώντας όλα τα χαρακτηριστικά ενός clochard, δεχόταν πια κάποια χάδια, μας μιλούσε για λίγο στην γλώσσα του, έτρωγε λαίμαργα κάποιες μικρολιχουδιές που του δίναμε και αμέσως μετά την κοπάναγε κανονικά, ελεύθερος και ανεξάρτητος, για καινούριες περιπέτειες κι αναζητήσεις. Ύστερα  εξαφανιζόταν για κάμποσες μέρες, μέχρι που σιγά σιγά άρχισε κάποιες πιο εγκάρδιες επισκέψεις,  κάνοντας μάλιστα αισθητή την παρουσία του με έντονα και απαιτητικά νιαουρίσματα έξω από την πόρτα.

Την πρώτη φορά που τόλμησε, με μεγάλη επιφύλαξη, να περάσει το κατώφλι και να σταθεί στην άκρη άκρη του χώλλ, γύρισε έντρομος προς την πόρτα όταν αντιλήφθηκε οτι επρόκειτο να κλείσει πίσω του και να τον παγιδεύσει μέσα στο σπίτι. Φυσικά οι καλοί μας τρόποι τον καθησύχασαν, μιας και η πόρτα έμεινε μισάνοικτη.

Επειδή οι επισκέψεις του πύκνωσαν, αγοράσαμε  ξηρά τροφή αποκλειστικά γι αυτόν, έτσι που να μπορούμε να τον  φιλεύουμε ένα πιάτο φαγητό μόλις εμφανιζόταν. Είναι φανερό οτι  οι επιφυλάξεις του κάμφθηκαν κι έτσι πια όχι μόνο δεν τον πειράζει ο εσωτερικός χώρος, αλλά έχει και σοβαρές απαιτήσεις και ζητά επίμονα να του ανοίξουμε όταν, ανάμεσα στις βόλτες του, περνάει από το σπίτι για κανένα μεζέ.  Μάλιστα τώρα επιχειρεί να παρατείνει κάθε φορά την επίσκεψη του, παίρνοντας  και κανένα υπνάκο στο χαλάκι της κουζίνας.

Όμως η χωριάτικη συμπεριφορά του δεν λέει να αλλάξει κι έτσι κάνει πως δεν μας ξέρει, αν καμιά φορά τον συναντήσουμε στην γύρα. Αμέσως τρυπώνει σε κανένα κήπο, ή χώνεται γρήγορα κάτω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Αν βέβαια μας ακούσει μέσα στον κήπο της πολυκατοικίας τα πράγματα αλλάζουν.  Τότε εμφανίζεται από το πουθενά, μας καλεί από μακριά και τρέχει να προηγηθεί στην σκάλα. Φωνάζει απαιτητικά και χώνει την μουσούδα του σπρώχνοντας την εξώπορτα για να χωθεί πρώτος μέσα στο σπίτι. Ζητάει επίμονα τον μεζέ του και μετά πια αράζει στο χαλάκι για να τριφτεί , να χαϊδευτεί και να κάνει λίγο την τουαλέτα του. Όχι πολύ. Γιατί φαίνεται πως η πολύ καθαριότητα χαλάει το image του στην πιάτσα. Δεν είναι, βλέπετε και καμιά κοκέτα γάτα από σπίτι.

Παρ’ όλη την φιλική του διάθεση παραμένει μια ελεύθερη, ανεξάρτητη ψυχή, ένας γάτος γέννημα θρέμμα της γειτονιάς, χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις.

Μόνο που πια δεν ξεγελιέται. Κι έτσι, ενώ εμείς πηγαίνουμε προς την πόρτα, για να του δείξουμε οτι ήρθε η ώρα για να πάρει τον αέρα του, αυτός κάθεται ήρεμος στο χαλάκι, μας κοιτάει περίεργα και χουζουρεύει ανενόχλητος. Πέρασαν οι μέρες που με δυο ή τρία ακόμα κρακεράκια παρασυρόταν για να περάσει έξω και να μας εγκαταλείψει, είναι η αλήθεια, μόλις έκλεινε η πόρτα πίσω του.

Πως το λένε;  »Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ’ ανέβει στο κρεββάτι!!»

Είναι όμως ένας άγαρμπος γλυκούλης. Κι απρόβλεπτος. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί και πάλι.  Αγέρωχος. Για να ζητήσει λίγο μεζέ και να απολαύσει λίγο άραγμα, λίγα χαδάκια.

Φώτης