χειμωνιάζει…

Αναρωτιέμαι αν έχει την οποιαδήποτε αξία να παραθέτω δημόσια κάποιους προσωπικούς μου προβληματισμούς, υπαρξιακούς ή άλλους, που συνήθως δεν είναι απαλλαγμένοι και από κοινοτυπίες. Παρασύρομαι, είμαι σίγουρος, από το μέσο. Οι καταγραφές που κάποτε γέμιζαν σελίδες προσωπικών σημειώσεων, εύκολα διολισθαίνουν σήμερα και προς το διαδίκτυο.

Έτσι και τώρα, στην αλλαγή της εποχής και μέσα σε μια βαραίνουσα ατμόσφαιρα, μπαίνω στον πειρασμό να απαλλαγώ από κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Ίσως μόνο για να ξορκίσω τους δαίμονες των ανησυχιών που μου δημιουργούν τα διάφορα, πολλαπλασιαζόμενα τριγύρω μου, ερεθίσματα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο :

Ανακατατάξεις οικονομικής και στρατιωτικής φύσης. Επίδειξη ισχύος. Μυστικές διατροφικές συμφωνίες. Καθημερινά οικονομικά σκάνδαλα παγκόσμιας εμβέλειας. Διεθνείς μηχανισμοί διάβρωσης του αθλητισμού. Ιατρική έρευνα δέσμια οικονομικών συμφερόντων. Έλεγχος σκέψης και φρονημάτων. Έξαρση θρησκευτικών φανατισμών…

Στην γειτονιά μας :

Χώρες σε ακυβερνησία. Αδύναμες ή ανύπαρκτες κυβερνήσεις. Αστάθεια. Διχασμοί. Ένοπλες συγκρούσεις. Βομβαρδισμοί. Καταστροφές. Ξερίζωμα πληθυσμών. Ξεκοίλιασμα πολιτισμών…

Εμείς εδώ βουτηγμένοι μέσα σε μια ξυνόπικρη σούπα αλλοπρόσαλλου πολιτικού λόγου και καθημερινότητας :

Μεταστροφές. Αμφιταλαντεύσεις. Ισοδύναμα. Καθαρίστριες. Φοροδιαφυγή. Αντικειμενικές αξίες. Εισοδηματικά κριτήρια. Ελλείψεις διδακτικού προσωπικού. Ξυλοδαρμοί εκλεγμένων εκπροσώπων. Φοροκαταιγίδες. Άκαιρες ή εμπρηστικές δηλώσεις. Κατεπείγουσες διαδικασίες ψήφισης. Ποσοστώσεις ΦΠΑ. ΕΡΤ και ΜΜΕ. Συνεχές ψαλίδισμα αποδοχών. Ανεργία. Φτωχοποίηση. Φυγή εγκεφάλων. Χουλιγκανισμοί. Συλλαλητήρια. Καταγγελίες…

Την ίδια στιγμή που, παράλληλα και με φαινόμενα υποβάθμισης της αισθητικής στην δημόσια εμφάνιση, βομβαρδιζόμαστε από :

Κακοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας. Διαστρέβλωση εννοιών. Λεξιπενία. Κατάχρηση ξύλινης γλώσσας. Γλωσσικούς διαξιφισμούς…

Βρισκόμαστε εφιαλτικά αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις :

Εξοργιστικό ξεπούλημα ελπίδας. Σαπιοκάραβα και σαμπρέλες. Θαλάσσιοι οδοί διαφυγής και θανάτου. Υγροί τάφοι. Ψυχούλες που χνωτίζουν με την τελευταία τους ανάσα την ακρογιαλιά. Ψυχές που εξαχνίζονται μέσα από κύματα. Κραυγές απόγνωσης. Ξερίζωμα. Καταστροφικό παρελθόν – άδηλο μέλλον. Απόγνωση. Βλέμματα ικεσίας. Άδεια έκφραση. Κούραση σωματική. Κούραση ψυχική. Δοκιμασία αντοχών….

Κι ακόμα οι σχέσεις του εσωτερικού κύκλου των εταίρων που, όλο και πιο έντονα, βρίσκονται μπροστά σε :

Δυστοκία αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Ασυνεννοησία. Αδιαφορία. Ξενοφοβία. Φράχτες που ανεγείρονται και διαμελίζουν. Αυγά φιδιών που επωάζονται. Ορατή απειλή διάλυσης…

Η δημοσιοποίηση, από εδώ, αυτής της αποσπασματικής παράθεσης καταστάσεων και συναισθημάτων, δεν μοιάζει να είναι τίποτα άλλο από μια κραυγή εγκλωβισμένη σε ένα μπουκάλι ριγμένο στον ηλεκτρονικό ωκεανό. Με την ελπίδα μιας στιγμιαίας επικοινωνίας και συντροφικότητας, αν ίσως κάποιοι τυχαίοι ακροατές εντοπίσουν σ’ αυτή θραύσματα από δικούς τους στοχασμούς.

Κι αν με το μήνυμα αυτό, προς άγνωστους αποδέκτες, ικανοποιώ απλά κάποια προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης, ζητώ την επιείκια τους γιατί δεν έχω βρεί μέχρι σήμερα την δύναμη, ξεπερνώντας όποιες αναστολές μου, να προχωρήσω, όσο μπορώ, σε πιο ουσιαστικές ενέργειες. Κάτι περισότερο και πιο ουσιώδες από το αναμάσημα αυτών των, καθημερινής πια φύσης, προβληματισμών.

Φώτης Λαμπρινός

 

Advertisements

και μετά τι ;

Ευρώπη

Επικαιρότητα

Αξίες

Λέξεις

Ενότητα  Πολιτισμός  Ευημερία  Πρόοδος  Αλληλεγγύη  Συνύπαρξη  Ισότητα  Κατανόηση  Αλληλοεκτίμηση  Σύμπνοια  Εμπιστοσύνη  Αποδοχή  …

ερωτηματικό-1

Φώτης Λαμπρινός