απλά μια βόλτα

Είναι Κυριακή, αργά το απόγευμα μιας καλοκαιριάτικης σχεδόν μέρας, στα μέσα του Απρίλη, που ξεκινώ μια μικρή περιδιάβαση πλάϊ στην θάλασσα, περπατώντας στον πεζόδρομο που εκτείνεται από την Περαία έως τους Νέους Επιβάτες, το γνωστό παλιότερα »Μπαξέ Τσιφλίκι».

Μέρα που, από μόνη της, σε προκαλεί να ξεφύγεις από την σκληρή πραγματικότητα μιας όλο και πιο ακατανόητης, καθημερινότητας.

Κι έτσι φτάνω, εκ των υστέρων, και στις καταγραφές αυτού του μικρού, απλοϊκού άρθρου: σαν μια καταφυγή (ή αποφυγή;). Μακριά για λίγο από όλες τις επιπλέον έγνοιες που είναι ικανό να μας φορτώνει καθημερινά το αλλοπρόσαλα μεταλλασόμενο, εύθραυστο και αβέβαιο αυτά τα χρόνια πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό περιβάλλον. Το ξεκούρδισμα μιας κοινωνίας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε δικαίωμα και ανάγκη από το φώς, το χρώμα, τον ανοιξιάτικο αέρα, τα κελαϊδίσματα, τον ήχο της θάλασσας, …

Ξεκινώ με τον ήλιο, που έχει κιόλας αρχίσει την πορεία του προς την δύση, να στέλνει σήμερα ασημένιες και χρυσαφιές ανταύγες στο ακύμαντο σχεδόν νερό. Κι επάνω εκεί προβάλλονται, σαν θέατρο σκιών, κάποιες ανθρώπινες φιγούρες που παίζουν, συζητούν, τρέχουν ή και τσαλαβουτούν ακόμα, ανέμελα, στην άκρη της θάλασσας ή μέσα στο νερό.

Προχωρώ κι η ώρα περνάει. Τα χρώματα βαθαίνουν. Φιλτράρονται μέσα από τα αρμυρίκια και παίζουν πάνω στο ήσυχο σμίξιμο του νερού με την άμμο της ακροθαλασσιάς.

Μπροστά στο ζευγαράκι, απομονωμένο στην ακρογιαλιά, ο ήλιος φιλτράρεται μέσα από λιγοστά σύννεφα, όπως οδεύει πια προς την δύση του.

Αρχίζοντας την επιστροφή, οι τελευταίες ηλιαχτίδες φωτίζουν ακόμα την πόλη. Τα φώτα σιγά σιγά ανάβουν, ταβέρνες και καφέ ετοιμάζονται για την βραδυνή τους πελατεία, οι μικροπωλητές έχουν κιόλας αραδιάσει την πραγμάτεια τους. Κι ο κόσμος συνεχίζει να απολαμβάνει την βόλτα του.

Από απέναντι, τα πρώτα φώτα της Θεσσαλονίκης έχουν αρχίσει να καθρεφτίζονται μέσα στον Θερμαϊκό.

Φώτης Λαμπρινός

 

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός

 

εικόνες περιμένοντας

Το πλακόστρωτο της παραλίας κι ύστερα η θάλασσα.  Γαλήνια, ήρεμη, λάδι.  Μόνο κάποιες ρυτίδες χαραγμένες από ένα ανεπαίσθητο αεράκι.

Ήλιος θολός.

Στο βάθος, πίσω από τα αγκυροβολημένα αρόδο φορτηγά, θάλασσα και ουρανός έχουνε γίνει ένα. Γερανοί κι εγκαταστάσεις του λιμανιού διαλύονται μακρυά, μέσα σε φαιές αποχρώσεις που φιλτράρουν το γαλάζιο του ουρανού.

Αναπάντεχο διάλειμμα στην καθημερινότητα,  περιμένοντας μια καθυστερημένη υπογραφή.

Το καφέ ακόμα άδειο. Ρυθμική μα απαλή η μουσική, διαχέεται  μέσα στο ήσυχο πρωινό. Καφές αχνιστός, σερβιρισμένος με βουτήματα. Και κρύο νερό. Και αναπαυτική πολυθρόνα, επίκουρη της ανάπαυλας.

Στους τοίχους ολόγυρα, πίνακες  από μια έκθεση ζωγραφικής.

Πιο ενδιαφέρουσα όμως η ματιά έξω από το τζάμι. Στην ζωντανή θεατρική σκηνή του πλακόστρωτου .

Διαβάτες, δρομείς, περιπατητές σε συνεχή κίνηση. Αγόρια, κορίτσια, παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι. Ανάκατα.  Καπέλα, γυμνά κεφάλια, πουλόβερ, μπουφάν, κοντομάνικα, όλα μαζί.   Και χρώματα. Της θάλασσας, του γρασιδιού, των ρούχων, των ποδηλάτων, του πλακόστρωτου, του ουρανού, των λίγων δένδρων.

Περιστέρια που περιφέρονται εξοικειωμένα ανάμεσα στα πόδια των περαστικών. Τρώνε ψίχουλα που τους ρίχνουν, πίνουν από τα στάσιμα νερά.  Και μετά πετούν ξαφνικά όλα μαζί για λίγο και ξανακάθονται και πάλι στο πλακόστρωτο.

Ποδηλάτες που κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις. Που, όταν τυχαίνει να κινούνται με αυτούς παράλληλα, προσπερνούν τους πεζούς σαν κυλιόμενη εικόνα.  Σκηνές από ταινία του Φελίνι.

Δύο κοπελίτσες, καθισμένες στο κρηπίδωμα, τα λένε ατενίζοντας την θάλασσα και αφουγκράζονται την ζωή τους. Άνδρας με άσπρα μαλλιά, όρθιος, κοιτάζει ακίνητος την θάλασσα.

Κάποιο τηλεοπτικό συνεργείο ετοιμάζεται για λήψη. Στημένη μηχανή, κεραία, μικρό βαν και η συνηθισμένη δραστηριότητα γύρω του.  Θέλω να δω το γύρισμα.   Άνδρας ψηλός, ευθυτενής, με γκρίζ0 κοστούμι και αλογοουρά. Κοπέλα ξανθή με μπλουτζήν, άσπρο ριχτό πουκάμισο, καφέ μπότες. Περιφέρονται και περιμένουν κι αυτοί στο βαν, μιλώντας με τους άλλους του συνεργείου. Όλοι τους σε κάποιου είδους αναμονή.  Περαστικός ο κόσμος πλάι τους, αδιαφορεί ακόμα για το γύρισμα.

Καταμεσής στο πλακόστρωτο, άκομψα στημένη η ταμπέλα σήμανσης για τον ποδηλατόδρομο. Μα τα ποδήλατα σε τροχιές παντού. Φανοστάτες παλιοί και νέοι.  Πιο εκεί ο Πύργος, σύμβολο της πόλης.

Ένα χάσκι τρέχει ελεύθερο στο γρασίδι προς την πλευρά που το φωνάζει η κυρά του. Ένα μαύρο σκυλάκι χοροπηδάει ενθουσιασμένο στο πλακόστρωτο. Ένα άλλο κανελί περνά καμαρωτό, σαν την καμαρωτή την συνοδό του.

Πίσω από το τζάμι παντομίμα από άφωνες ομιλίες, σκέψεις, συναισθήματα, βλέμματα, ήχους, προβλήματα, χαρά, ανεμελιά, γέλιο και κλάμα, έρωτα, φόβο, πόθους, μίσος και αγάπη. Στιγμές ζωής που αποκαλύπτονται μπροστά μου κι ύστερα σταλάζουν μέσα μου. Φτάνει μόνο να σταματήσεις, για να τις προσέξεις λίγο.

Έξω από το τζάμι, πλάι μου, μια ανθισμένη κατάφορτη αμυγδαλιά. Και πεύκα. Πέρα μακριά, το θαλάσσιο ρεύμα έστρεψε κιόλας τις πλώρες των αγκυροβολημένων σκαριών,  λίγο προς την Δύση.

Έφτασαν και άλλοι στο καφέ. Ανθρώπινες φωνές αναμείχθηκαν τώρα με την μουσική.

Ήρθε και πάλι η στιγμή,  να συνεχίσω το κυνήγι της ημέρας.

Ακόμα ανάλαφρος και ποτισμένος από εικόνες.

Γεια και χαρά σου πλακόστρωτο.