με αφορμή το νέο βιβλίο της Ρέας Ποταμίτη

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, το νέο βιβλίο της Ρέας Ποταμίτη

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου :

Το βιβλίο αυτό καταγράφει το χρονικό των σαράντα χρόνων λειτουργίας της Ελληνικής Εταιρείας Αντλεριανής Ψυχολογίας (Ε.Ε.Α.Ψ.) αλλά και της απασχόλησης της συγγραφέως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την εθελοντική εργασία κοινωνικής προσφοράς.

«Ο εθελοντισμός δεν είναι ερασιτεχνισμός. Είναι μη αμοιβόμενη εργασία. Χρειάζεται απόλυτη συνέπεια και υπευθυνότητα και απαιτεί επαγγελματική συνείδηση». Με τα εισαγωγικά αυτά λόγια έγινε δεκτή η συγγραφέας στους κόλπους της Ε.Ε.Α.Ψ., που εργάζεται με βάση την διδασκαλία του ψυχιάτρου Άλφρεντ Άντλερ για το κοινωνικό ενδιαφέρον ως βασική ανθρώπινη αξία.

Οι συγκλονιστικές εμπειρίες που έζησε η συγγραφέας, στο πλαίσιο του εθελοντισμού, σε χώρους κοινωνικής εργασίας και κυρίως στο Ίδρυμα Αγωγής Ανηλίκων Κοριτσιών, είναι το κύριο θέμα του βιβλίου αυτού.

Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να εξαγοράζονται, να χάνουν την σημασία τους, να ανατρέπονται ή και να καταρρέουν γύρω μας,  είναι ανάσα ζωής να ξαναθυμηθούμε οτι  υπάρχουν και όροι όπως : προσφορά, αγάπη, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, »κοινωνικό ενδιαφέρον»,  ομαδική προσπάθεια, συνεργασία.  Πράξεις, καταστάσεις και συναισθήματα που μέσα από συντεταγμένους μηχανισμούς και γνώση, έχουν αποδεδειγμένα αποφέρει, όπου χρειάστηκε, απτά αποτελέσματα.

Γι αυτό και η κυκλοφορία ενός τέτοιου βιβλίου αυτή την στιγμή, αποτελεί κι αυτή, αν μη τι άλλο, ένα ερέθισμα για να δούμε την καθημερινή πραγματικότητα και με μια  άλλη ματιά. Αφιερώνοντας  χρόνο περισυλλογής για να κοιτάξουμε και πάλι μέσα μας και να ξαναβρούμε εκείνα τα ξεχασμένα προσωπικά μας χαρακτηριστικά που θα μας βοηθήσουν, δρώντας συνειδητοποιημένα, να αποτινάξουμε από το κοινωνικό σύνολο νοοτροπίες και συνήθειες, που το έχουν οδηγήσει στην σημερινή παράλογη και αδιέξοδη κατάσταση.

Να ζυγίσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε αξίες και στόχους μέσα μας, τέτοιους που θα μας ετοιμάσουν και θα μας καταστήσουν ικανούς να οδεύσουμε ισχυροί προς την έξοδο της τραγωδίας με… «την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

Γιατί πιστέυω οτι κανείς μας δεν είναι άμοιρος της διαμόρφωσης της συλλογικής μας καθημερινής ζωής.  Ούτε βέβαια και η στοχοποίηση και τιμωρία ενόχων,  μας απαλλάσσει από τις προσωπικές μας ευθύνες.

Μόνο έτσι ίσως μπορέσουμε να ισχυροποιήσουμε και πάλι τα θεμέλια και τις προοπτικές μας,  προσδίδοντας εν τέλει θετική ερμηνεία σε ένα από τα καλύτερα, κατά την γνώμη μου, πολιτικά συνθήματα που γνωρίζω και παραμένει πάντα σιβυλλικό, επίκαιρο και ισχυρό :  » οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν»

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements