Felix

Μοναχά δυο λόγια.

Χτές έκανα το πρώτο μου τσεκάπ και όλα πήγαν καλά.

Βάρος κατά πως πρέπει για την ηλικία μου.

Τρίχωμα, δέρμα, δόντια, αυτιά (τα καθαρίσαμε λίγο κι έτσι ακούω τώρα και πολύ καλύτερα), όλα μια χαρά.

Και… μανικιούρ-πεντικιούρ. Λες και δεν μπορούσα και μόνος μου. Αλλά αυτά έχει η ζωή άμα μπλέξεις με γιατρούς. Τι να πείς.

Μόνο που γαργαλήθηκα είναι η αλήθεια στις μασχάλες, καθώς η γιατρίνα με »ψηλάφιζε», όπως το είπε, για να δεί άν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τους αδένες μου.

Πάντως δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί είπε πως δεν μπορούσε να μου πασπατέψει τόσο καλά και την κοιλιά. Επειδή δήθεν την βρήκε μεγαλούτσικη και καλοθρεμένη. Περίεργο, γιατί εγώ είχα καταευχαριστηθεί το πρωϊνό μου, χωρίς να καταλάβω κάποιο βάρος. Μια χαρά πρωινό ! Και νόστιμο !

Μετά από αυτή την πρωινή »ιατρική» αγγαρεία, πίσω στο σπίτι το έριξα και πάλι στο παιχνίδι, που βέβαια  συνδυάστηκε και με τον απαραίτητο σχετικό υπνάκο.

Αυτά !

Α !! Και να μη το ξεχάσω !

Σκέφτηκαν να με φωνάζουν Φέλιξ.

Τώρα από που ως πού, τι να σας πω. Αφού το βρίσκουν καθωσπρέπει και τους ευχαριστεί, ας το κάνουν. Εγώ, έτσι κι αλλοιώς, ξέρω ποιός είμαι.

Πάντως, είναι η αλήθεια οτι αυτό προσθέτει και μια αριστοκρατική πλευρά στην λεβεντιά μου.

Δεν περιαυτολογώ, αλλά δεν νομίζετε ;

gatos 10Καλή σας μέρα!

(Κατά παράκληση του) για την μεταφορά :

Φώτης Λαμπρινός

μια »καλημέρα»… για αρχή

Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε με παιχνίδι.

Α! Με συγχωρείτε. Σας είπα καλημέρα;

Καλημέρα και καλό μήνα λοιπόν.

Και συνεχίζω :

Φορώντας τις άσπρες μου κάλτσες και τα άσπρα μου γάντια ασχολήθηκα με αυτό το, ψεύτικο είναι η πικρή αλήθεια, ποντικάκι. Κυνηγόντας το και παίζοντας πάνω στο χαλάκι της κουζίνας (-καμιά φορά παίζοντας στα κλεφτά και με το ίδιο το χαλάκι…-) για να επιδείξω τις καλές μου προθέσεις και τον υπάκουο χαρακτήρα μου.

Πρίν αρχίσω τις διερευνήσεις και τις δοκιμές μου στα υπόλοιπα χαλιά, στα ριχτάρια, στις κουρτίνες, στους καναπέδες και… ΩΧ ΜΑΝΑ ΜΟΥ, τί ωραία και πολλά πράγματα για εξερεύνηση που έχει εδώ μέσα !!.

Έχουμε λοιπόν καιρό για μπόλικες δράσεις μπροστά μας.

Φανταστείτε οτι μόλις ακόμα χτές το βράδυ κοιμήθηκα για πρώτη φορά εδώ μέσα. Και… δεν λέω. Καλούτσικο το καλαθάκι, αλλά βέβαια… πολυυύ καλύτερη η κουβέρτα η αφημένη πάνω στον καναπέ. Πρώτο πράγμα !

Και η νύχτα…!

Άχ τι ωραία ησυχία! Μια φορά σηκώθηκα μόνο, για τουαλέτα (που την έψαχνα στα τυφλά μέσα στον ύπνο μου) και μετά… ξααάπλα. Μέχρι το πρωί.

Τρόμαξα, κάποια στιγμή είναι η αλήθεια, με τα βήματα που άκουσα και πηγαίνοντας να δώ έπεσα φάτσα με φάτσα μ’ αυτόν που εμφανίστηκε ξαφνικα αγουροξυπνημένος από το πλαϊνό δωμάτιο. Και λίγο αργότερα μου σηκώθηκε κι η τρίχα, σαν είδα κάποιο άλλο γατί (λες κι ήταν το αντίγραφο μου) να με παρατηρεί έντονα, μέσα από ένα γυαλί που κρεμόταν στον τοίχο, κάνοντας ακριβώς τις ίδιες κινήσεις με μένα. Σαν χαζό. Λες και δεν είχε δική του προσωπικότητα. Αλλά δεν βαριέσαι. Του γύρισα την πλάτη και μάλλον έκανε κι αυτό το ίδιο, γιατί μετά δεν το ξανασυνάντησα πουθενά.

Κι όλα αυτά βέβαια, γιατί ήταν ακόμα μισοσκόταδο. Ήμουν κι εγώ βλέπετε κι από τον ύπνο…

Αυτά είχα να σας πω προς το παρόν.

Μιας κι αφού τώρα τσίμπησα κάτι κι ήπια και λίγο νερό, σκέφτομαι να βρώ ένα βολικό μέρος, να την αράξω για λίγο ακόμα πρωινό χουζούρι.

Ε, και μετά βλέπουμε. Εξερεύνηση, δοκιμές, παιχνίδι…

Ααα! Και ξέχασα να σας πώ. Δεν άκουσα ακόμα πως θέλουν να με φωνάζουν, ούτε κι εγώ βέβαια τους φανέρωσα ακόμα το γατίσιο μυστικό μου όνομα.

Φαίνονται πάντως καλά ανθρωπάκια. Μάλλον καλά θα τα πάμε.

Άντε, καλή μου ξεκούραση…

gatos 8

για την μεταφορά από τα γατικά :

Φώτης Λαμπρινός

απρόβλεπτος επισκέπτης

Ήταν ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, όταν,   ανεβαίνοντας την εξωτερική σκάλα επιστρέφοντας αργά στο σπίτι, μας υποδέχτηκε ξαφνιασμένο νιαούρισμα και φτάνοντας πάνω συναντήσαμε για πρώτη φορά αυτόν τον απρόβλεπτο επισκέπτη. Είχε σηκωθεί έντρομος και επιφυλακτικός από το πατάκι της εισόδου, όπου είχε κουρνιάσει για να ζεσταθεί. Πισωπατώντας και κοιτάζοντας μας στα μάτια, τρύπωσε ανάμεσα σε μας και στο πεζούλι και τράπηκε σε φυγή, όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Σε λίγο καιρό αρχίσαμε να τον βρίσκουμε λίγο πιο συχνά στο πατάκι. Κυρίως αργά το βράδυ, όταν δεν υπήρχε πια κίνηση στην σκάλα, ή και πολύ πρωί, πριν οι γείτονες συγκάτοικοι αρχίσουν ακόμα να κυκλοφορούν. Βρισκόταν εκεί έξω και σαν ανοίγαμε την πόρτα σηκωνόταν λίγο επιφυλακτικός, χωρίς όμως τώρα πια να τρέπεται σε φυγή. Το πατάκι, που βρίσκεται σε θέση προφυλαγμένη από την βροχή και τον αέρα, προσφέρει μια μοναδική θέση ξεκούρασης σ’ αυτόν τον γνήσιο αλητόγατο, μιας και οι σωληνώσεις του καλοριφέρ δύο διαμερισμάτων περνούν ακριβώς από κάτω. Ο αλητάκος αυτός, συργιανίζοντας   πάνω κάτω ελεύθερος σ’ όλη την γειτονιά, την είχε ανακαλύψει και βέβαια την κατέλαβε.

Οι σχέσεις μας άρχισαν να γίνονται σιγά σιγά βαθύτερες, όχι όμως και δεσμευτικές. Ο αλητάμπουρας αυτός, κουβαλώντας όλα τα χαρακτηριστικά ενός clochard, δεχόταν πια κάποια χάδια, μας μιλούσε για λίγο στην γλώσσα του, έτρωγε λαίμαργα κάποιες μικρολιχουδιές που του δίναμε και αμέσως μετά την κοπάναγε κανονικά, ελεύθερος και ανεξάρτητος, για καινούριες περιπέτειες κι αναζητήσεις. Ύστερα  εξαφανιζόταν για κάμποσες μέρες, μέχρι που σιγά σιγά άρχισε κάποιες πιο εγκάρδιες επισκέψεις,  κάνοντας μάλιστα αισθητή την παρουσία του με έντονα και απαιτητικά νιαουρίσματα έξω από την πόρτα.

Την πρώτη φορά που τόλμησε, με μεγάλη επιφύλαξη, να περάσει το κατώφλι και να σταθεί στην άκρη άκρη του χώλλ, γύρισε έντρομος προς την πόρτα όταν αντιλήφθηκε οτι επρόκειτο να κλείσει πίσω του και να τον παγιδεύσει μέσα στο σπίτι. Φυσικά οι καλοί μας τρόποι τον καθησύχασαν, μιας και η πόρτα έμεινε μισάνοικτη.

Επειδή οι επισκέψεις του πύκνωσαν, αγοράσαμε  ξηρά τροφή αποκλειστικά γι αυτόν, έτσι που να μπορούμε να τον  φιλεύουμε ένα πιάτο φαγητό μόλις εμφανιζόταν. Είναι φανερό οτι  οι επιφυλάξεις του κάμφθηκαν κι έτσι πια όχι μόνο δεν τον πειράζει ο εσωτερικός χώρος, αλλά έχει και σοβαρές απαιτήσεις και ζητά επίμονα να του ανοίξουμε όταν, ανάμεσα στις βόλτες του, περνάει από το σπίτι για κανένα μεζέ.  Μάλιστα τώρα επιχειρεί να παρατείνει κάθε φορά την επίσκεψη του, παίρνοντας  και κανένα υπνάκο στο χαλάκι της κουζίνας.

Όμως η χωριάτικη συμπεριφορά του δεν λέει να αλλάξει κι έτσι κάνει πως δεν μας ξέρει, αν καμιά φορά τον συναντήσουμε στην γύρα. Αμέσως τρυπώνει σε κανένα κήπο, ή χώνεται γρήγορα κάτω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Αν βέβαια μας ακούσει μέσα στον κήπο της πολυκατοικίας τα πράγματα αλλάζουν.  Τότε εμφανίζεται από το πουθενά, μας καλεί από μακριά και τρέχει να προηγηθεί στην σκάλα. Φωνάζει απαιτητικά και χώνει την μουσούδα του σπρώχνοντας την εξώπορτα για να χωθεί πρώτος μέσα στο σπίτι. Ζητάει επίμονα τον μεζέ του και μετά πια αράζει στο χαλάκι για να τριφτεί , να χαϊδευτεί και να κάνει λίγο την τουαλέτα του. Όχι πολύ. Γιατί φαίνεται πως η πολύ καθαριότητα χαλάει το image του στην πιάτσα. Δεν είναι, βλέπετε και καμιά κοκέτα γάτα από σπίτι.

Παρ’ όλη την φιλική του διάθεση παραμένει μια ελεύθερη, ανεξάρτητη ψυχή, ένας γάτος γέννημα θρέμμα της γειτονιάς, χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις.

Μόνο που πια δεν ξεγελιέται. Κι έτσι, ενώ εμείς πηγαίνουμε προς την πόρτα, για να του δείξουμε οτι ήρθε η ώρα για να πάρει τον αέρα του, αυτός κάθεται ήρεμος στο χαλάκι, μας κοιτάει περίεργα και χουζουρεύει ανενόχλητος. Πέρασαν οι μέρες που με δυο ή τρία ακόμα κρακεράκια παρασυρόταν για να περάσει έξω και να μας εγκαταλείψει, είναι η αλήθεια, μόλις έκλεινε η πόρτα πίσω του.

Πως το λένε;  »Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ’ ανέβει στο κρεββάτι!!»

Είναι όμως ένας άγαρμπος γλυκούλης. Κι απρόβλεπτος. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί και πάλι.  Αγέρωχος. Για να ζητήσει λίγο μεζέ και να απολαύσει λίγο άραγμα, λίγα χαδάκια.

Φώτης