Πασχαλιάτικο…

Άνοιξη.

Ξεπέταγμα της φύσης. Εποχή αλλαγής, αναγέννησης, μετάβασης. Καταστάσεων και συναισθημάτων .

Με τον ετήσιο εορτασμό του Πάσχα σε δεσπόζουσα θέση.

Περίοδος φυσικής, ψυχικής και πνευματικής διάβασης. Μέρες διαφορετικές, ποτισμένες βαθειά με θρησκευτικό συναίσθημα. Φορτισμένες με έθιμα που έχουν βαθειές ρίζες στην μακροχρόνια παράδοση. Που μέσα από πνευματικότητα, εσωστρέφεια και θλίψη, κορυφώνονται με την έλευση της Ανάστασης.

Παράλληλα τρέχει μαζί τους και η ζώσα πραγματικότητα. Σπονδές σε αυτούς που έχουν κιόλας αναχωρήσει. Οικογενειακές και φιλικές μαζώξεις. Αναθέρμανση  δεσμών, ξεφάντωμα, γλέντι. Μέρες χαλάρωσης, μετακινήσεων και διαφυγής.

Όλα αυτά να βιώνονται συγκερασμένα σε αυτή την εορταστική συνύπαρξη. Μπολιασμένη ασφαλώς κι από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της άνοιξης.

Χρόνια τώρα αυτή η περίοδος επιδρά πάνω μου, όπως και σε τόσους άλλους φαντάζομαι, με διάφορους τρόπους, που γεννούν μέσα μου ποικίλα συναισθήματα. Ξεσήκωμα, εγρήγορση, ανησυχία, θλίψη, αναμονή, αποφόρτιση, χαρά, αγαλίαση, …

Και, παιχνιδίζοντας κάθε φορά, συνεχίζω από τα παιδικά μου ήδη χρόνια, να την προσομοιάζω σχηματικά με μια ήπια, ομαλή έξαρση στην ροή της ζωής, που οριοθετείται χρονικά μέσα σε ένα χαρακτηριστικό δεκαπενθήμερο διάστημα της άνοιξης.

Ξεκινάει κάποιες μέρες πιο πριν, φουντώνει σιγά σιγά, γιγαντώνεται την Κυρική του Πάσχα, καταλαγιάζει μέχρι την Κυριακή του Θωμά, για να σβήσει μετά και να μείνει πίσω σαν μια ακόμα ανάμνηση. Που κι αυτή, με τον καιρό, θα ξεθωριάσει.

Μένουν ίσως κάποιες φωτογραφίες που αποτυπώνοντας στιγμές, είναι αυτές που, στο διάβα του χρόνου, αρχειοθετούν εικόνες, συναισθήματα, ματιές, μνήμες. Ανακαλώντας ζωντανά μέσα μας τα ψήγματα της ζωής μας.

Έτσι και πάλι, κρατώ κάποιες μόνο στιγμές που χρωματίζουν ενδεικτικά όλη αυτή την περίοδο του εφετινού Πάσχα.

Που ξεκίνησε με μια επίσκεψη στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, την Παρασκευή, παραμονή Σαββάτου του Λαζάρου,.σαν φόρος μνήμης και τιμής στους αναπαυμένους δικούς μας.

Αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, σηματοδοτήθηκε από στιγμές κατάνιξης σε ένα μικρό, ανέλπιστα ήσυχο εκκλησάκι στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Χώρος προσκυνήματος ακριβώς έξω από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Φορτισμένος με προσευχές κι ελπίδες.

Κύλησε με στιγμές σπάνιας αλλά απολύτως ευπρόσδεκτης χαλάρωσης σε μια φωτισμένη, αλλά άδεια Αθήνα.

Και ολοκληρώθηκε στο ξεθώριασμα της γιορτής,το δειλινό του Σαββάτου παραμονή της Κυριακής του Θωμά, με τον απόηχο μιας ήρεμης βόλτας, πίσω και πάλι εδώ,, στην αποβάθρα του Μπαξέ Θεσσαλονίκης,.

Και μένω να θυμάμαι.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

και πάλι εδώ

Μετά από απουσία σχεδόν δέκα μηνών από εδώ, σήμερα μου ξανάρθε το κέφι να ασχοληθώ και πάλι.

Όχι καταγράφοντας κάποιες σκέψεις, αλλά κυρίως παρουσιάζοντας κάποιες φωτογραφικές εργασίες στην ενότητα  «η δουλειά του Φώτη» και στην θέση «φωτο – σκίτσα».

Με αφορμή λοιπόν αυτή την δουλειά ετοίμασα κι αυτό εδώ το σημείωμα.

Σκέφτομαι πως αυτή η πολύμηνη απουσία είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής αποχής, που επιρρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τις επικρατούσες συνθήκες και την αδυναμία πλήρους κατανόησης και αποδοχής της σημερινής παραπαίουσας πραγματικότητας.

Ο χρόνος θα σμιλέψει φαντάζομαι και πάλι σκέψεις, ιδέες, κείμενα και εργασίες που θα μπορούν να παρατεθούν εδώ, χωρίς τον κίνδυνο να είναι κοινότοπες ή να γίνονται κουραστικές.

Μέχρι τότε όμως διατηρώ και πάλι την σιγή μου.

Φώτης Λαμπρινός

 

απλά μια βόλτα

Είναι Κυριακή, αργά το απόγευμα μιας καλοκαιριάτικης σχεδόν μέρας, στα μέσα του Απρίλη, που ξεκινώ μια μικρή περιδιάβαση πλάϊ στην θάλασσα, περπατώντας στον πεζόδρομο που εκτείνεται από την Περαία έως τους Νέους Επιβάτες, το γνωστό παλιότερα »Μπαξέ Τσιφλίκι».

Μέρα που, από μόνη της, σε προκαλεί να ξεφύγεις από την σκληρή πραγματικότητα μιας όλο και πιο ακατανόητης, καθημερινότητας.

Κι έτσι φτάνω, εκ των υστέρων, και στις καταγραφές αυτού του μικρού, απλοϊκού άρθρου: σαν μια καταφυγή (ή αποφυγή;). Μακριά για λίγο από όλες τις επιπλέον έγνοιες που είναι ικανό να μας φορτώνει καθημερινά το αλλοπρόσαλα μεταλλασόμενο, εύθραυστο και αβέβαιο αυτά τα χρόνια πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό περιβάλλον. Το ξεκούρδισμα μιας κοινωνίας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε δικαίωμα και ανάγκη από το φώς, το χρώμα, τον ανοιξιάτικο αέρα, τα κελαϊδίσματα, τον ήχο της θάλασσας, …

Ξεκινώ με τον ήλιο, που έχει κιόλας αρχίσει την πορεία του προς την δύση, να στέλνει σήμερα ασημένιες και χρυσαφιές ανταύγες στο ακύμαντο σχεδόν νερό. Κι επάνω εκεί προβάλλονται, σαν θέατρο σκιών, κάποιες ανθρώπινες φιγούρες που παίζουν, συζητούν, τρέχουν ή και τσαλαβουτούν ακόμα, ανέμελα, στην άκρη της θάλασσας ή μέσα στο νερό.

Προχωρώ κι η ώρα περνάει. Τα χρώματα βαθαίνουν. Φιλτράρονται μέσα από τα αρμυρίκια και παίζουν πάνω στο ήσυχο σμίξιμο του νερού με την άμμο της ακροθαλασσιάς.

Μπροστά στο ζευγαράκι, απομονωμένο στην ακρογιαλιά, ο ήλιος φιλτράρεται μέσα από λιγοστά σύννεφα, όπως οδεύει πια προς την δύση του.

Αρχίζοντας την επιστροφή, οι τελευταίες ηλιαχτίδες φωτίζουν ακόμα την πόλη. Τα φώτα σιγά σιγά ανάβουν, ταβέρνες και καφέ ετοιμάζονται για την βραδυνή τους πελατεία, οι μικροπωλητές έχουν κιόλας αραδιάσει την πραγμάτεια τους. Κι ο κόσμος συνεχίζει να απολαμβάνει την βόλτα του.

Από απέναντι, τα πρώτα φώτα της Θεσσαλονίκης έχουν αρχίσει να καθρεφτίζονται μέσα στον Θερμαϊκό.

Φώτης Λαμπρινός