αφήνοντας πίσω μας το 2010

Μέρες παραμονής των Χριστουγέννων.

Μέρες που δεν θυμίζουν άλλες χρονιές. Μέρες που η πραγματικότητα είναι πια δύσκολο να κρυφτεί κάτω από τα φώτα και τα στολίδια. Πως να κρύψεις, την ανέχεια, το γενικό μούδιασμα, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα. Την ανεργία που καλπάζει. Την εγκληματικότητα που φουσκώνει. Τους κάθε λογής άστεγους που πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα. Την πρόθεση μετανάστευσης, που φουντώνει όλο και πιο πολύ ανάμεσα στους νέους, στην αγωνία τους να βρουν την ταυτότητα τους, να προσφέρουν τις γνώσεις και την ορμή τους, να στεριώσουν το μέλλον τους.

Μέρες που ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους όχι για να ψωνίσει, αλλά για να ξεσπάσει, να διαμαρτηρηθεί, να φωνάξει. Για όσα γκρεμίζονται γύρω του. Γιατί τσαλακώνονται τα όνειρα του. Ίσως ακόμα και γιατί νοιώθει τύψεις για όσα, αν και το έβλεπε οτι στρεβλώνουν, δεν έκανε ποτέ καμιά προσπάθεια να τα ισιάξει, να τα ξεβαλτώσει, να τα βοηθήσει.

Μέρες γεμάτες σκεπτικισμό. Για τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν. Για τις ευθύνες όλων μας και στον βαθμό που μας βαραίνουν. Για την κάθε είδους κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας. Για την συρρίκνωση της παιδείας μας και τον εξευτελισμό του λόγου. Για την ανάγκη της σιωπής και της εσωτερικής μας επανεξέτασης. Για την ανάγκη, την ίδια στιγμή, να κραυγάσουμε την αλήθεια. Για την ανάγκη εκφοράς ενός νέου συνετού, μεστού και κατανοητού λόγου. Για τον επαναπροσδιορισμό προτύπων και στόχων.

Για την ανάγκη να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο τα παιδιά μας και να τους πούμε :   » Φταίξαμε. Όχι ένας και δυό μόνο, μα όλοι μας. Γιατί συμβάλαμε στην διαμόρφωση αυτής της σημερινής πατρίδας. Γιατί δεν καταλάβαμε. Γιατί αδιαφορήσαμε. Γιατί επιτρέψαμε σ’ αυτούς τους δυο τρείς να την βρωμίσουν, να την διασύρουν, να την πληγώσουν. Γιατί αφεθήκαμε στις δάφνες της πάλαι ποτέ επαναστατικότητας μας. Γιατί δεν είδαμε το που σας οδηγούσαμε. Γιατί δεν ακούσαμε τις σπαρακτικές κραυγές σας. Γιατί βολευτήκαμε. Γιατί χωθήκαμε στην φούσκα μιας ψευδεπίγραφης ευμάρειας κι ευδαιμονίας. Και τώρα αυτή η φούσκα έσκασε. Μέσα στα χέρια μας. Και πλήγωσε κι εσάς. Φταίξαμε»

Διφορούμενα συναισθήματα και σκέψεις που σκιάζουν την ατμόσφαιρα των ημερών. Αυτή την αίσθηση γιορτής, την επιθυμία του συχρωτισμού με φίλους και συγγενείς, την ψευδαίσθηση της ανεμελιάς, την χαρά της ανταλλαγής των δώρων. Το ξαναβάπτισμα σε νέες προσδοκίες, την χαρά του παραμυθιού, την αναμονή του Αη βασίλη που στοίχειωνε τα παιδικά μας χρόνια.

Τι κι αν όλα αυτά έρχεται και τα ξεφτίζει η ζοφερή πραγματικότητα. Είναι η υγιής πλευρά της ανθρώπινης φύσης μας που μας καλεί να ξαναδώσουμε σε όλους τους άλλους, μα και στο μικρό παιδί μέσα μας, την πληγωμένη τους χαρά. Όσο μπορούμε.

Αν και το ξέρουμε πως ο καινούριος χρόνος επιφυλάσσει γαι όλους μας πολλές ακόμα οδυνηρές εκπλήξεις, εμείς, σε πείσμα των καιρών, ερχόμαστε να προσθέσουμε λίγο χρώμα σ’ αυτές τις γκρίζες, τελευταίες πια μέρες αυτού του χρόνου και να στείλουμε από τα βάθη της ψυχής μας ειλικρινείς ευχές σε όλους.

χαρταετός

Πλησιάζει πια η Καθαρή Δευτέρα, που φέτος έρχεται μια μέρα μετά από την γιορτή των ερωτευμένων ( ξενόφερτη μεν αλλά χαριτωμένη κι εδραιωμένη πλέον κοντά μας).

Έτσι σκεφτήκαμε κι εμείς,  ύστερα από μια περίοδο  δοκιμών, οτι  είναι πια καιρός ν’ αφήσουμε το blog μας να ανοίξει τα φτερά του.  Να συναντήσει τους πολύχρωμους χαρταετούς κι αν είναι το τυχερό του, να πετάξει με κέφι ακόμα πιο πέρα, ελεύθερο, φορτωμένο εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα.

Γεμάτο ενέργεια κι αγωνία στην πρώτη του πτήση.

καλωσόρισμα

Το πρώτο κείμενο μας, ας είναι ένας χαιρετισμός που στέλνουμε παντού.

Το καλωσόρισμα σ’ όποιον τύχει να δει αυτή την ιστοσελίδα,  μέσα στο χάος του παγκόσμιου ιστού.

Κι αν για κάποιο λόγο του αρέσει, δεν θα μας πείραζε να μας ξανάρθει. Να ανταλλάξουμε ίσως και απόψεις.  Ήρεμα και δημιουργικά.

Πάμε λοιπόν,  καλό ξεκίνημα.

Φώτης και Μαίρη