Χανιά… κι εκεί τριγύρω

Μια τριήμερη φυγή μας στην Κρήτη.

Μια φευγαλέα επίσκεψη μας στα Χανιά… κι εκεί τριγύρω. Σαν ένα διάλειμμα ψυχής. Κάποια απρογραμμάτιστη στιγμή, σε αναπάντεχο χρόνο.

Πρώτα στην πόλη των Χανίων.

Μαζί με το πολυποίκιλο πλήθος των επισκεπτών που συρρέουν κάθε εποχή εδώ, τριγυρίζουμε στο παληό Ενετικό λιμάνι. Κάποιες ώρες λουσμένο στον μεσογειακό ήλιο κι άλλες κάτω από έναν βαρύ, συννεφιασμένο ουρανό.

Γύρω μας το δομημένο περιβάλον με άμεσες αναφορές στις διάφορες πολιτισμικές φάσεις της πόλης.

Ο χαρακτηριστικός Ενετικός φάρος, σύμβολο της πόλης, που δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού. Το φρούριο Φιρκά, το Ναυτικό Μουσείο Κρήτης, το Γιαλί Τζαμί, τα Νεώρια.

 

 

Αργότερα επιχειρούμε ένα ήρεμο περιδιάβασμα στα γεμάτα χαρακτήρα και χρώμα, μαγευτικά δρομάκια της παλιάς πόλης. Εκεί που σε κάποια στροφή ανακαλύπτεις κρυμμένους κήπους και κρυφές γωνιές. Μια περιδιάβαση που μοιραία, κάποια στιγμή, φτάνει να σε οδηγήσει σε ένα από τα τόσα, διάσπαρτα ταβερνάκια. Για ξεκούραση και απόλαυση ντόπιας κουζίνας και συνηθειών. Τσικουδιά, ντάκους, σφακιανές πίτες, χοχλιούς….

Εδώ σε μια αυλή, μέσα στις ηλιακτίδες που διαπερνούν την πέργκολα.

 

 

Μετά την πόλη, και για όσο μας επιτρέπει ο λιγοστός μας χρόνος, προχωρούμε σε μικρές περιηγήσεις στην γύρω περιοχή.

 

Ξεκινάμε με μια βόλτα Δυτικά και Νοτιοδυτικά από τα Χανιά.

Πλατανιάς, Μάλεμε, Κολυμβάρι και μετά, μέσα από το Τοπολιανό φαράγγι, προς το Ελαφονήσι.

Μια πρώτη, υπέροχη στάση στην ορεινή, πετρόκτιστη γραφική Μηλιά. Ένας μικρός οικισμός, για χρόνια εγκαταλειμμένος, κρυμμένος σε μια κατάφυτη χαράδρα. Τώρα τα λιγοστά του κτίσματα λειτουργούν σαν ενοικιαζόμενα καταλύματα για όσους λατρεύουν την φύση, την πεζοπορία, τον καθαρό αέρα, την ησυχία. Χωρίς ηλεκτρισμό, με την χρήση των ξύλων για θέρμανση, ζεστό νερό και μαγείρεμα. Και στο εστιατόριο υπέροχη ποικιλία φρεσκομαγειρεμένων φαγητών, που σερβίρονται σε μια ζεστή, φιλική ατμόσφαιρα.

Συνεχίζουμε νότια.  Έλος, Βαθύ, Ελαφονήσι και πίσω.

Και ύστερα κατά μήκος της δυτικής ακτής, με κατεύθυνση προς τον βορρά. Με την ομίχλη να ορμάει μπροστά μας από την θάλασσα της Μεσογείου και τα σύννεφα να βαραίνουν από πάνω μας.

Πλάτανος, Φαλάσσαρνα, Κίσσαμος και επιστροφή στα Χανιά.

 

 

Την τελευταία μέρα τελειώνουμε τις περιηγήσεις μας, με κατεύθυνση τον Νότο.

Περνώντας και πάλι μέσα από διαβάσεις του ορεινού όγκου της Νότιας Κρήτης, αντικρίζουμε το Λυβικό πέλαγος και ακολουθώντας τις συνεχείς στροφές κατεβαίνουμε προς την ακτογραμμή.

Μια επίσκεψη στην Χώρα των Σφακίων και το γυμνό, άγονο τοπίο που την περιβάλλει.

Και τέλος, πριν από την επιστροφή μας στα Χανιά, επισκεφτόμαστε λίγο πιο ανατολικά το κοντινό παραθαλάσσιο Φραγκοκάστελλο και τις μνήμες που κουβαλάει.

Ο ήλιος, που οδεύει πια προς την δύση του, δημιουργεί ισχυρές φωτοσκιάσεις που εντείνουν το ανάγλυφο αυτού του ορεινού άγονου εδάφους.

 

 

Αυτά είναι μόνο ψήγματα από κομμάτια της μεγάλης Κρητικής γης που μπορέσαμε να επισκεφθούμε, μέσα στον λίγο χρόνο μιας φευγαλέας επίσκεψης.

Που στάθηκαν όμως ικανά να ερεθίσουν ευχάριστα τα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός

 

στιγμές στην Κερκίνη

Στιγμές αποτυπωμένες σε εικόνες, από διάφορες επισκέψεις στον χώρο.

Με αφορμή αυτήν της τελευταίας εβδομάδας, για να δούμε τα φλαμίνγκος που τέτοια εποχή βρίσκονται στην λίμνη.

Αυτή η τεχνητή λίμνη κοντά στο Σιδηρόκαστρο και στην Ηράκλεια, στα πόδια των βουνών Κρούσια και Μπέλλες, δημιουργήθηκε όταν το 1932 κατασκευάστηκε στον Λιθότοπο φράγμα για την συγκράτηση των νερών του Στρυμώνα, με στόχο την δημιουργία ταμιευτήρα και κύριο μέλημα την άρδευση του κάμπου των Σερρών.

Στην ευρύτερη περιοχή, όπου αφθονούν τα παραποτάμια δάση, ενδιαιτεί πλούσια άγρια πανίδα και στην λίμνη φιλοξενούνται πάμπολλα είδη πουλιών και ψαριών.

Όλα αυτά συνιστούν και πόλο έλξης για τον οικοτουρισμό που εμφανίζεται σιγά σιγά στην περιοχή και που όποια ανεξέλεγκτη ενδεχομένως ανάπτυξη του, θα μπορούσε  να δημιουργήσει πρόβλημα στο μέλλον.

Οι σημερινοί πάντως κίνδυνοι για την λίμνη, αλλά και ολόκληρη την περιοχή, που αποτελεί εθνικό πάρκο, προστατεύεται από την σύμβαση Ραμσάρ και υπάγεται στο δίκτυο »Natura 2000», προέρχονται αφ’ ενός από τον ίδιο τον Στρυμώνα, που αν και είναι ο βασικός τροφοδότης της με νερό την απειλεί εν τούτοις με τις φερτές ύλες και την ρύπανση, αλλά βέβαια και από τις διάφορες παράνομες δραστηριότητες αλιείας, κυνηγιού και υλοτομίας.

Κάθε φορά η επίσκεψη στην λίμνη είναι ένα ευχάριστο διάλειμα που, αν μη τι άλλο, αναπόφευκτα αποφορτίζει τουλάχιστον από τους ρυθμούς της πόλης.

Τα δέντρα και τα χρώματα στα γύρω βουνά, ο αέρας και οι μυρωδιές, το άπλωμα του βλέμματος, η ηρεμία της υδάτινης επιφάνειας, το καθρέφτισμα των βουνών και οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω της . Άλλοτε το αθόρυβο γλύστριμα των πουλιών στο νερό και η ρυθμική εξάπλωση του κυματισμού πάνω του κι άλλοτε το ξαφνικό βούτηγμα τους, στην προσπάθεια τους να πιάσουν ψάρι. Κάποια φορά, ακόμα κι εκείνο το εκκωφαντικό κράξιμο χιλιάδων βατράχων ανάμεσα στα φυτά και τα νερά των όχθεων.

Όλα χαρίζουν απλόχερα πολλαπλές στιγμές χαράς, ευχαρίστησης και γαλήνης.

Αφήνοντας το βλέμμα να περιπλανηθεί στό πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον.

Παρακολουθώντας τους ήρεμους ρυθμούς των ψαράδων. Που τους ακολουθούν, κολυμπώντας από κοντά, ομάδες πουλιών, περιμένοντας κι αυτά επίμονα κάποιο μεζέ, ή βουτώντας ξαφνικά ν’ αρπάξουν μόνα τους την λεία της αλιευτικής τους δυνότητας.

Πλέοντας αθόρυβα πάνω στα ήσυχα νερά, παρακολουθώντας από πιο κοντά τα πουλιά κι ακούγοντας ξαφνικά το φτερούγισμα τους, καθώς σηκώνονται για να πετάξουν σε σμήνη, σε μικρούς ή μεγαλύτερους σχηματισμούς, ή κατά μόνας.

Κι ακόμα θαυμάζοντας τις εξαίσιες χορευτικές κινήσεις τους, όπως ακροπατούν πάνω στο νερό ή πετούν ελάχιστα πάνω από την επιφάνεια του.

Μια απείραχτη ακόμα πλευρά της φύσης που προσφέρει τροφή και διεξόδους στα σκοτισμένα μυαλά μας, ιδίως των ανθρώπων της πόλης.

Αυτής της μητέρας φύσης που μάθαμε να της φερόμαστε υπεροπτικά, με βαναυσότητα, απρέπεια και στενοκεφαλιά.

Φώτης Λαμπρινός