και μετά τι ;

Ευρώπη

Επικαιρότητα

Αξίες

Λέξεις

Ενότητα  Πολιτισμός  Ευημερία  Πρόοδος  Αλληλεγγύη  Συνύπαρξη  Ισότητα  Κατανόηση  Αλληλοεκτίμηση  Σύμπνοια  Εμπιστοσύνη  Αποδοχή  …

ερωτηματικό-1

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

διαιωνιζόμενη πραγματικότητα

Με λίγο χαλαρή διάθεση, χωρίς σχόλια.

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ
όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά
χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******
Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σαυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη…
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα  -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που
χει
στο
να λουστρίνι, στάλλο τσαρούχι.

για την μεταφορά

Φώτης


αφέλεια

Πως γίνεται και νομίζουμε οτι τα προβλήματα γύρω μας αφορούν κυρίως τους άλλους κι όχι εμάς;   Οτι είναι τόσο απίθανο να μας αγγίξουν.

Συνήθως ακούμε, συζητάμε, κουτσομπολεύουμε, αναλύουμε σε βάθος, ότι περίεργο ή έξω από το συνηθισμένο συμβαίνει γύρω μας. Και αναρωτιόμαστε μάλιστα πως είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνει κάποιος αυτό που συμβαίνει πλάι του και μάλιστα τον αφορά άμεσα, τι στιγμή που είμαστε βέβαιοι, οτι εμείς έχουμε πλήρη αντίληψη του περιβάλλοντος μας.

Ίσως είναι μια ψυχική αυτοάμυνα;  Είναι υπεροψία; Είναι κάποιος μηχανισμός που μας βοηθάει να συνεχίζουμε, κάνοντας μας να ξεχνούμε τα δυσάρεστα  απρόοπτα; Είναι άγνοια των κινδύνων;

Μα, έτσι κι αλλιώς,  είναι  αφέλεια.

Μέχρι που φτάνει η στιγμή και στην διάρκεια ενός καθόλα συνηθισμένου πρωινού, κάνοντας ανέμελα μια βόλτα στην αγορά του κέντρου της πόλης, ανακαλύπτεις με φρίκη οτι το αγαπημένο σου πορτοφόλι, μαζί με την ταυτότητα σου  τις πιστωτικές σου κάρτες, τα μετρητά σου κι ότι τέλος πάντων βρίσκεται μέσα σ’ αυτό, έχει κάνει φτερά μέσα από την τσάντα σου που την κρατάς, νομίζεις, με ασφάλεια στον ώμο.  Και νιώθεις ξαφνικά απελπισμένος, χαζός και νικημένος.  Από αυτό που μέχρι μια στιγμή πριν θεωρούσες αδύνατο να σου συμβεί.

Κι η μόνη σου ίσως παρηγοριά είναι να διαπιστώνεις απορημένος, στο αστυνομικό τμήμα που πας για να αναφέρεις  το »τραγικό» αυτό συμβάν, οτι ήδη υπάρχει ουρά και σχηματίζεται κι άλλη μετά από σένα, άλλων θυμάτων ίδιας  καταστροφής.  Με αντίστοιχο τραυματισμένο εγωισμό, ταραγμένο συναίσθημα και απορημένο βλέμμα.

Και τότε συνειδητοποιείς οτι όχι μόνο δεν είσαι στο απυρόβλητο, αλλά αποτελείς και κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου,  με κοινά κι όλως διόλου συνηθισμένα καθημερινά προβλήματα.

Παραμένει όμως ο προβληματισμός:  Άραγε ένα τέτοιο συμβάν μπορεί, εκτός από το πορτοφόλι, να σου αφαιρέσει και την αφέλεια;

Συζητήσιμο!