χειμωνιάζει…

Αναρωτιέμαι αν έχει την οποιαδήποτε αξία να παραθέτω δημόσια κάποιους προσωπικούς μου προβληματισμούς, υπαρξιακούς ή άλλους, που συνήθως δεν είναι απαλλαγμένοι και από κοινοτυπίες. Παρασύρομαι, είμαι σίγουρος, από το μέσο. Οι καταγραφές που κάποτε γέμιζαν σελίδες προσωπικών σημειώσεων, εύκολα διολισθαίνουν σήμερα και προς το διαδίκτυο.

Έτσι και τώρα, στην αλλαγή της εποχής και μέσα σε μια βαραίνουσα ατμόσφαιρα, μπαίνω στον πειρασμό να απαλλαγώ από κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Ίσως μόνο για να ξορκίσω τους δαίμονες των ανησυχιών που μου δημιουργούν τα διάφορα, πολλαπλασιαζόμενα τριγύρω μου, ερεθίσματα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο :

Ανακατατάξεις οικονομικής και στρατιωτικής φύσης. Επίδειξη ισχύος. Μυστικές διατροφικές συμφωνίες. Καθημερινά οικονομικά σκάνδαλα παγκόσμιας εμβέλειας. Διεθνείς μηχανισμοί διάβρωσης του αθλητισμού. Ιατρική έρευνα δέσμια οικονομικών συμφερόντων. Έλεγχος σκέψης και φρονημάτων. Έξαρση θρησκευτικών φανατισμών…

Στην γειτονιά μας :

Χώρες σε ακυβερνησία. Αδύναμες ή ανύπαρκτες κυβερνήσεις. Αστάθεια. Διχασμοί. Ένοπλες συγκρούσεις. Βομβαρδισμοί. Καταστροφές. Ξερίζωμα πληθυσμών. Ξεκοίλιασμα πολιτισμών…

Εμείς εδώ βουτηγμένοι μέσα σε μια ξυνόπικρη σούπα αλλοπρόσαλλου πολιτικού λόγου και καθημερινότητας :

Μεταστροφές. Αμφιταλαντεύσεις. Ισοδύναμα. Καθαρίστριες. Φοροδιαφυγή. Αντικειμενικές αξίες. Εισοδηματικά κριτήρια. Ελλείψεις διδακτικού προσωπικού. Ξυλοδαρμοί εκλεγμένων εκπροσώπων. Φοροκαταιγίδες. Άκαιρες ή εμπρηστικές δηλώσεις. Κατεπείγουσες διαδικασίες ψήφισης. Ποσοστώσεις ΦΠΑ. ΕΡΤ και ΜΜΕ. Συνεχές ψαλίδισμα αποδοχών. Ανεργία. Φτωχοποίηση. Φυγή εγκεφάλων. Χουλιγκανισμοί. Συλλαλητήρια. Καταγγελίες…

Την ίδια στιγμή που, παράλληλα και με φαινόμενα υποβάθμισης της αισθητικής στην δημόσια εμφάνιση, βομβαρδιζόμαστε από :

Κακοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας. Διαστρέβλωση εννοιών. Λεξιπενία. Κατάχρηση ξύλινης γλώσσας. Γλωσσικούς διαξιφισμούς…

Βρισκόμαστε εφιαλτικά αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις :

Εξοργιστικό ξεπούλημα ελπίδας. Σαπιοκάραβα και σαμπρέλες. Θαλάσσιοι οδοί διαφυγής και θανάτου. Υγροί τάφοι. Ψυχούλες που χνωτίζουν με την τελευταία τους ανάσα την ακρογιαλιά. Ψυχές που εξαχνίζονται μέσα από κύματα. Κραυγές απόγνωσης. Ξερίζωμα. Καταστροφικό παρελθόν – άδηλο μέλλον. Απόγνωση. Βλέμματα ικεσίας. Άδεια έκφραση. Κούραση σωματική. Κούραση ψυχική. Δοκιμασία αντοχών….

Κι ακόμα οι σχέσεις του εσωτερικού κύκλου των εταίρων που, όλο και πιο έντονα, βρίσκονται μπροστά σε :

Δυστοκία αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Ασυνεννοησία. Αδιαφορία. Ξενοφοβία. Φράχτες που ανεγείρονται και διαμελίζουν. Αυγά φιδιών που επωάζονται. Ορατή απειλή διάλυσης…

Η δημοσιοποίηση, από εδώ, αυτής της αποσπασματικής παράθεσης καταστάσεων και συναισθημάτων, δεν μοιάζει να είναι τίποτα άλλο από μια κραυγή εγκλωβισμένη σε ένα μπουκάλι ριγμένο στον ηλεκτρονικό ωκεανό. Με την ελπίδα μιας στιγμιαίας επικοινωνίας και συντροφικότητας, αν ίσως κάποιοι τυχαίοι ακροατές εντοπίσουν σ’ αυτή θραύσματα από δικούς τους στοχασμούς.

Κι αν με το μήνυμα αυτό, προς άγνωστους αποδέκτες, ικανοποιώ απλά κάποια προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης, ζητώ την επιείκια τους γιατί δεν έχω βρεί μέχρι σήμερα την δύναμη, ξεπερνώντας όποιες αναστολές μου, να προχωρήσω, όσο μπορώ, σε πιο ουσιαστικές ενέργειες. Κάτι περισότερο και πιο ουσιώδες από το αναμάσημα αυτών των, καθημερινής πια φύσης, προβληματισμών.

Φώτης Λαμπρινός

 

Advertisements

ενδοσκόπηση προ της κάλπης

ekloges logo_0

Ποτέ δεν είχα κάποια στενή σχέση με την πολιτική. Πόσο μάλλον με την άσκηση εξουσίας.

Όμως κουράστηκα !

Πάντα απολαμβάνω γύρω μου την παρουσία ανθρώπων καλών συζητητών, με άποψη, επιχειρήματα και σεβασμό στην άποψη των άλλων, χωρίς ακραίες θέσεις και κωρονίδες. Θέμα ίσως ιδιοσυγκρασίας ή και παιδείας.

Και ξέρω οτι τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται διάσπαρτοι μέσα σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Σε λιγότερο από δύο μέρες θα συμμετέχουμε στην μέγιστη στιγμή της Δημοκρατίας, την έκφραση της θέλησης των πολιτών αυτού του τόπου, όσων τουλάχιστον από αυτούς, με την παρουσία τους, συνηδειτοποιούν την σημασία της.

Αυτούς τους δύσκολους καιρούς επιλογής στόχων και αξιών.

Όμως στην παρούσα  φάση της πολιτικής σκηνής αισθάνομαι, όλο και πιο πολύ, οτι υποβαθμίζεται και ευτελίζεται η όποια παιδεία μου, οτι ποδοπατούνται οι αρχές μου, οτι διαπομπεύεται βίαια η νοημοσύνη μου, οτι στοχοποιούμαι μόνον ως απαρίθμηση ψήφου, οτι χρησιμοποιούμαι ως χρήστης διαφημιζόμενων καταναλωτικών ιδεών και πεπειθήσεων. Οτι συνεπώς εμπαίζομαι. Με φρενήρη ρυθμό.

Σε ένα τέτοιο κλίμα, ο μεστός σκέψης και προβληματισμού λόγος κάποιων ανθρώπων καταπνίγεται μέσα σε ορυμαγδό αλλοπρόσαλλων κραυγών απολογισμού, φόβου, έπαρσης ή αλλαζονίας, ανόητες κοκορομαχίες, επίδειξη ανούσιων γνώσεων, διαγκωνισμούς και αχρείαστες προκλήσεις .

Μέσα στην αποθέωση του εγώ και του εμείς. Μέσα στην έξαλλη προσπάθεια κατακεραύνωσης του άλλου.

Κι όμως στις επόμενες ώρες, θα κληθούμε να εκλέξουμε αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν στην νέα Βουλή.

Με την φαντασία μου αποζητώ να δώ μια αντιστροφή της εικόνας. Να δω να επιστρέφει στην Βουλή η σύνεση, η παιδεία, τα επιχειρήματα, η ανταλλαγή ουσιαστικών απόψεων, ο αυτοέλεγχος, ο σεβασμός θέσεων και ανθρώπων, οι χαμηλοί τόνοι και η παραγωγή γόνιμου έργου.

Και για τον λόγο αυτό, εύχομαι να προωθήσουμε αυτούς που δεν θα απαξιούν την συνεννόηση, θα εντοπίζουν την ουσία των πραγματικών μας προβλημάτων, θα επιδίδονται ολόψυχα και με νηφαλιότητα στην προσπάθεια για την ουσιαστική επίλυση τους  και θα συμβάλλουν, με την ενεργό συμμετοχή τους, στην εύρυθμη λειτουργία της χώρας.

Για το καλό όλων μας. Και πιο πολύ των παιδιών μας.

Φώτης Λαμπρινός

σκέψεις των ημερών

Μια άνοιξη στο απώγειο της, πριν παραχωρήσει την θέση της στο θέρος.

Μια τεράστια ανατολή σελήνης στο περίγειο της.

Κι εμείς μέσα σε πλήρη σύγχιση.

Κοινωνικός ιστός υπό διάλυση. Κατακερματισμός των απόψεων. Ακραία δοκιμασία των πεποιθήσεων. Μούδιασμα των όποιων προγραμματισμών.

Επαιτεία ψήφων από τους »μεγάλους» που αντιλαμβάνονται την ταχύτητα της συρρίκνωσης τους. Πανταχόθεν υποδείξεις της »πρέπουσας» κατεύθυνσης, από αλληλοκαλυπτόμενες πολλές φορές  πολιτικές θέσεις. Δυσχέρεια ανάγνωσης των επιταγών του κοινωνικού συνόλου. Ένδεια πολιτικής βούλησης και παραπαίουσα πολιτική παιδεία.

Ασυνεννοησία και υποβόσκουσα φαγωμάρα, που μετά τις εκλογές μεταβολίζεται σε μια καινοφανή παγωμάρα αλλά και κάποια ψελίσματα πιο ήπιας και συνεναιτικής γλώσσας.

Με την προσδοκία οτι θα κινηθούν και πάλι τα γρανάζια, όχι αργότερα, αλλά τώρα.

Φώτης Λαμπρινός