χειμωνιάζει…

Αναρωτιέμαι αν έχει την οποιαδήποτε αξία να παραθέτω δημόσια κάποιους προσωπικούς μου προβληματισμούς, υπαρξιακούς ή άλλους, που συνήθως δεν είναι απαλλαγμένοι και από κοινοτυπίες. Παρασύρομαι, είμαι σίγουρος, από το μέσο. Οι καταγραφές που κάποτε γέμιζαν σελίδες προσωπικών σημειώσεων, εύκολα διολισθαίνουν σήμερα και προς το διαδίκτυο.

Έτσι και τώρα, στην αλλαγή της εποχής και μέσα σε μια βαραίνουσα ατμόσφαιρα, μπαίνω στον πειρασμό να απαλλαγώ από κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Ίσως μόνο για να ξορκίσω τους δαίμονες των ανησυχιών που μου δημιουργούν τα διάφορα, πολλαπλασιαζόμενα τριγύρω μου, ερεθίσματα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο :

Ανακατατάξεις οικονομικής και στρατιωτικής φύσης. Επίδειξη ισχύος. Μυστικές διατροφικές συμφωνίες. Καθημερινά οικονομικά σκάνδαλα παγκόσμιας εμβέλειας. Διεθνείς μηχανισμοί διάβρωσης του αθλητισμού. Ιατρική έρευνα δέσμια οικονομικών συμφερόντων. Έλεγχος σκέψης και φρονημάτων. Έξαρση θρησκευτικών φανατισμών…

Στην γειτονιά μας :

Χώρες σε ακυβερνησία. Αδύναμες ή ανύπαρκτες κυβερνήσεις. Αστάθεια. Διχασμοί. Ένοπλες συγκρούσεις. Βομβαρδισμοί. Καταστροφές. Ξερίζωμα πληθυσμών. Ξεκοίλιασμα πολιτισμών…

Εμείς εδώ βουτηγμένοι μέσα σε μια ξυνόπικρη σούπα αλλοπρόσαλλου πολιτικού λόγου και καθημερινότητας :

Μεταστροφές. Αμφιταλαντεύσεις. Ισοδύναμα. Καθαρίστριες. Φοροδιαφυγή. Αντικειμενικές αξίες. Εισοδηματικά κριτήρια. Ελλείψεις διδακτικού προσωπικού. Ξυλοδαρμοί εκλεγμένων εκπροσώπων. Φοροκαταιγίδες. Άκαιρες ή εμπρηστικές δηλώσεις. Κατεπείγουσες διαδικασίες ψήφισης. Ποσοστώσεις ΦΠΑ. ΕΡΤ και ΜΜΕ. Συνεχές ψαλίδισμα αποδοχών. Ανεργία. Φτωχοποίηση. Φυγή εγκεφάλων. Χουλιγκανισμοί. Συλλαλητήρια. Καταγγελίες…

Την ίδια στιγμή που, παράλληλα και με φαινόμενα υποβάθμισης της αισθητικής στην δημόσια εμφάνιση, βομβαρδιζόμαστε από :

Κακοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας. Διαστρέβλωση εννοιών. Λεξιπενία. Κατάχρηση ξύλινης γλώσσας. Γλωσσικούς διαξιφισμούς…

Βρισκόμαστε εφιαλτικά αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις :

Εξοργιστικό ξεπούλημα ελπίδας. Σαπιοκάραβα και σαμπρέλες. Θαλάσσιοι οδοί διαφυγής και θανάτου. Υγροί τάφοι. Ψυχούλες που χνωτίζουν με την τελευταία τους ανάσα την ακρογιαλιά. Ψυχές που εξαχνίζονται μέσα από κύματα. Κραυγές απόγνωσης. Ξερίζωμα. Καταστροφικό παρελθόν – άδηλο μέλλον. Απόγνωση. Βλέμματα ικεσίας. Άδεια έκφραση. Κούραση σωματική. Κούραση ψυχική. Δοκιμασία αντοχών….

Κι ακόμα οι σχέσεις του εσωτερικού κύκλου των εταίρων που, όλο και πιο έντονα, βρίσκονται μπροστά σε :

Δυστοκία αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Ασυνεννοησία. Αδιαφορία. Ξενοφοβία. Φράχτες που ανεγείρονται και διαμελίζουν. Αυγά φιδιών που επωάζονται. Ορατή απειλή διάλυσης…

Η δημοσιοποίηση, από εδώ, αυτής της αποσπασματικής παράθεσης καταστάσεων και συναισθημάτων, δεν μοιάζει να είναι τίποτα άλλο από μια κραυγή εγκλωβισμένη σε ένα μπουκάλι ριγμένο στον ηλεκτρονικό ωκεανό. Με την ελπίδα μιας στιγμιαίας επικοινωνίας και συντροφικότητας, αν ίσως κάποιοι τυχαίοι ακροατές εντοπίσουν σ’ αυτή θραύσματα από δικούς τους στοχασμούς.

Κι αν με το μήνυμα αυτό, προς άγνωστους αποδέκτες, ικανοποιώ απλά κάποια προσωπική ανάγκη εξωτερίκευσης, ζητώ την επιείκια τους γιατί δεν έχω βρεί μέχρι σήμερα την δύναμη, ξεπερνώντας όποιες αναστολές μου, να προχωρήσω, όσο μπορώ, σε πιο ουσιαστικές ενέργειες. Κάτι περισότερο και πιο ουσιώδες από το αναμάσημα αυτών των, καθημερινής πια φύσης, προβληματισμών.

Φώτης Λαμπρινός

 

ανάσα άνοιξης στο τέλος του καλοκαιριού

Μέρες καλοκαιριού και καθημερινές, ανέμελες συναντήσεις με τους φίλους και τους εποχικούς γείτονες στην παραλία.

Πρόσωπα που έχουν γίνει πια γνωστά και οικεία. Που τα αναζητάς τριγύρω κι αναρωτιέσαι αν θα δοθεί η ευκαιρία να συναντηθείτε κι αυτή την χρονιά στην παραλία »μας» .

Και τόσα παιδιά.

Που, χρόνο τον χρόνο, από βρέφη γίνονται μωρά, βρίσκουν σιγά σιγά τον ευατό τους, παρατάνε τα χέρια των γονιών, τα σωσίβια και την άκρη της παραλίας και ξανοίγονται πιο βαθειά, με τις δικές τους δυνάμεις. Παιδιά που τα παρακολουθώ να παίζουν, να τσακώνονται, να ζηλεύει το ένα το άλλο, να προσπαθούν να αυτοπροβληθούν, να φωνάζουν και να διεκδικούν την προσοχή. Κι ύστερα να φιλιώνουν και πάλι, να αποσύρονται και αργότερα να ξαναβρίσκονται για το επόμενο παιχνίδι.

Τα χρόνια περνούν και παρ’ όλα αυτά εμείς θέλουμε να »μένουμε παιδιά». Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε ή να αποδεχτούμε τις δικές μας αλλαγές. Γι αυτό και κάποιοι παραμένουμε φίλοι μαζί τους, ως ότου σιγά σιγά, ανακαλύπτοντας κι αυτά τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους απομακρυνθούν από μόνα τους και, με καταλύτη την εφηβία, προσανατολιστούν κι αυτά προς τις προσωπικές επιλογές, παρέες και προτιμήσεις τους.

Κι έτσι, ανέμελα κυλούν αυτές οι καλοκαιριάτικες μέρες.

Μέχρι που κάποτε πλησιάζει το τέλος των διακοπών κι αρχίζουν οι αναχωρήσεις για την επιστροφή στην ρουτίνα του χειμώνα ή ίσως ακόμα και για την επίσκεψη σε άλλα μέρη. Με ευχές κι υποσχέσεις για νέες συναντήσεις το επόμενο καλοκαίρι. Μαζί με κάποιο σφίξιμο για αυτό που τελειώνει, γι αυτό που αλλάζει, για τον αποχωρισμό.

Έτσι κι εφέτος.

Την βραδιά πριν από την μέρα της αναχώρησης, την ώρα που αποχαιρετώ κάποιες από τις οικογένειες, τα παιδιά τους, που σαν ηλικία είναι »εγγόνια» μου, με ξαφνιάζουν αναπάντεχα, με μια κίνηση φρεσκάδας, ζεστασιάς ψυχής και ζωής. Με παρακαλούν, πριν φύγω από κοντά τους, να μείνω για λίγο ακόμα »αλλά να μην κοιτάζω». Και αμέσως μετά, με αιφνιδιάζουν, καθώς με πρόσωπα γεμάτα χαμόγελο, με μάτια που γυαλίζουν από φρεσκάδα, αδημονία, ζωντάνια και ιδιαίτερη ζεστασιά περιμένουν να δουν την αντίδραση μου την στιγμή που μου δίνουν στα χέρια αυτά :

εσωτερικόποίημα

 

Σημειώματα αποχαιρετισμού που δεν περιμένω από παιδιά της ηλικίας τους. Παιδιά με τα οποία, κατά κύριο λόγο, συναντιώμαστε και μιλάμε στην παραλία. Και θαυμάζω τις αμόλυντες παιδικές ψυχές, που τα σπρώχνει να εξωτερικεύσουν το συναίσθημα της στιγμής με αυτό τον τρόπο.

Γι αυτό κι ευχαριστώ από εδώ με όλη μου την καρδιά αυτούς τους μικρούς μου φίλους, που κατάφεραν με τόσο απλά μέσα να φορτίσουν τον συγκινησιακό μου κόσμο : την Μέλανυ, τον Στέργιο, την Λούσυ και τον Μάριο.

Φώτης Λαμπρινός

 

 

ενδοσκόπηση προ της κάλπης

ekloges logo_0

Ποτέ δεν είχα κάποια στενή σχέση με την πολιτική. Πόσο μάλλον με την άσκηση εξουσίας.

Όμως κουράστηκα !

Πάντα απολαμβάνω γύρω μου την παρουσία ανθρώπων καλών συζητητών, με άποψη, επιχειρήματα και σεβασμό στην άποψη των άλλων, χωρίς ακραίες θέσεις και κωρονίδες. Θέμα ίσως ιδιοσυγκρασίας ή και παιδείας.

Και ξέρω οτι τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται διάσπαρτοι μέσα σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Σε λιγότερο από δύο μέρες θα συμμετέχουμε στην μέγιστη στιγμή της Δημοκρατίας, την έκφραση της θέλησης των πολιτών αυτού του τόπου, όσων τουλάχιστον από αυτούς, με την παρουσία τους, συνηδειτοποιούν την σημασία της.

Αυτούς τους δύσκολους καιρούς επιλογής στόχων και αξιών.

Όμως στην παρούσα  φάση της πολιτικής σκηνής αισθάνομαι, όλο και πιο πολύ, οτι υποβαθμίζεται και ευτελίζεται η όποια παιδεία μου, οτι ποδοπατούνται οι αρχές μου, οτι διαπομπεύεται βίαια η νοημοσύνη μου, οτι στοχοποιούμαι μόνον ως απαρίθμηση ψήφου, οτι χρησιμοποιούμαι ως χρήστης διαφημιζόμενων καταναλωτικών ιδεών και πεπειθήσεων. Οτι συνεπώς εμπαίζομαι. Με φρενήρη ρυθμό.

Σε ένα τέτοιο κλίμα, ο μεστός σκέψης και προβληματισμού λόγος κάποιων ανθρώπων καταπνίγεται μέσα σε ορυμαγδό αλλοπρόσαλλων κραυγών απολογισμού, φόβου, έπαρσης ή αλλαζονίας, ανόητες κοκορομαχίες, επίδειξη ανούσιων γνώσεων, διαγκωνισμούς και αχρείαστες προκλήσεις .

Μέσα στην αποθέωση του εγώ και του εμείς. Μέσα στην έξαλλη προσπάθεια κατακεραύνωσης του άλλου.

Κι όμως στις επόμενες ώρες, θα κληθούμε να εκλέξουμε αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν στην νέα Βουλή.

Με την φαντασία μου αποζητώ να δώ μια αντιστροφή της εικόνας. Να δω να επιστρέφει στην Βουλή η σύνεση, η παιδεία, τα επιχειρήματα, η ανταλλαγή ουσιαστικών απόψεων, ο αυτοέλεγχος, ο σεβασμός θέσεων και ανθρώπων, οι χαμηλοί τόνοι και η παραγωγή γόνιμου έργου.

Και για τον λόγο αυτό, εύχομαι να προωθήσουμε αυτούς που δεν θα απαξιούν την συνεννόηση, θα εντοπίζουν την ουσία των πραγματικών μας προβλημάτων, θα επιδίδονται ολόψυχα και με νηφαλιότητα στην προσπάθεια για την ουσιαστική επίλυση τους  και θα συμβάλλουν, με την ενεργό συμμετοχή τους, στην εύρυθμη λειτουργία της χώρας.

Για το καλό όλων μας. Και πιο πολύ των παιδιών μας.

Φώτης Λαμπρινός