Felix

Μοναχά δυο λόγια.

Χτές έκανα το πρώτο μου τσεκάπ και όλα πήγαν καλά.

Βάρος κατά πως πρέπει για την ηλικία μου.

Τρίχωμα, δέρμα, δόντια, αυτιά (τα καθαρίσαμε λίγο κι έτσι ακούω τώρα και πολύ καλύτερα), όλα μια χαρά.

Και… μανικιούρ-πεντικιούρ. Λες και δεν μπορούσα και μόνος μου. Αλλά αυτά έχει η ζωή άμα μπλέξεις με γιατρούς. Τι να πείς.

Μόνο που γαργαλήθηκα είναι η αλήθεια στις μασχάλες, καθώς η γιατρίνα με »ψηλάφιζε», όπως το είπε, για να δεί άν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τους αδένες μου.

Πάντως δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί είπε πως δεν μπορούσε να μου πασπατέψει τόσο καλά και την κοιλιά. Επειδή δήθεν την βρήκε μεγαλούτσικη και καλοθρεμένη. Περίεργο, γιατί εγώ είχα καταευχαριστηθεί το πρωϊνό μου, χωρίς να καταλάβω κάποιο βάρος. Μια χαρά πρωινό ! Και νόστιμο !

Μετά από αυτή την πρωινή »ιατρική» αγγαρεία, πίσω στο σπίτι το έριξα και πάλι στο παιχνίδι, που βέβαια  συνδυάστηκε και με τον απαραίτητο σχετικό υπνάκο.

Αυτά !

Α !! Και να μη το ξεχάσω !

Σκέφτηκαν να με φωνάζουν Φέλιξ.

Τώρα από που ως πού, τι να σας πω. Αφού το βρίσκουν καθωσπρέπει και τους ευχαριστεί, ας το κάνουν. Εγώ, έτσι κι αλλοιώς, ξέρω ποιός είμαι.

Πάντως, είναι η αλήθεια οτι αυτό προσθέτει και μια αριστοκρατική πλευρά στην λεβεντιά μου.

Δεν περιαυτολογώ, αλλά δεν νομίζετε ;

gatos 10Καλή σας μέρα!

(Κατά παράκληση του) για την μεταφορά :

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

μια »καλημέρα»… για αρχή

Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε με παιχνίδι.

Α! Με συγχωρείτε. Σας είπα καλημέρα;

Καλημέρα και καλό μήνα λοιπόν.

Και συνεχίζω :

Φορώντας τις άσπρες μου κάλτσες και τα άσπρα μου γάντια ασχολήθηκα με αυτό το, ψεύτικο είναι η πικρή αλήθεια, ποντικάκι. Κυνηγόντας το και παίζοντας πάνω στο χαλάκι της κουζίνας (-καμιά φορά παίζοντας στα κλεφτά και με το ίδιο το χαλάκι…-) για να επιδείξω τις καλές μου προθέσεις και τον υπάκουο χαρακτήρα μου.

Πρίν αρχίσω τις διερευνήσεις και τις δοκιμές μου στα υπόλοιπα χαλιά, στα ριχτάρια, στις κουρτίνες, στους καναπέδες και… ΩΧ ΜΑΝΑ ΜΟΥ, τί ωραία και πολλά πράγματα για εξερεύνηση που έχει εδώ μέσα !!.

Έχουμε λοιπόν καιρό για μπόλικες δράσεις μπροστά μας.

Φανταστείτε οτι μόλις ακόμα χτές το βράδυ κοιμήθηκα για πρώτη φορά εδώ μέσα. Και… δεν λέω. Καλούτσικο το καλαθάκι, αλλά βέβαια… πολυυύ καλύτερη η κουβέρτα η αφημένη πάνω στον καναπέ. Πρώτο πράγμα !

Και η νύχτα…!

Άχ τι ωραία ησυχία! Μια φορά σηκώθηκα μόνο, για τουαλέτα (που την έψαχνα στα τυφλά μέσα στον ύπνο μου) και μετά… ξααάπλα. Μέχρι το πρωί.

Τρόμαξα, κάποια στιγμή είναι η αλήθεια, με τα βήματα που άκουσα και πηγαίνοντας να δώ έπεσα φάτσα με φάτσα μ’ αυτόν που εμφανίστηκε ξαφνικα αγουροξυπνημένος από το πλαϊνό δωμάτιο. Και λίγο αργότερα μου σηκώθηκε κι η τρίχα, σαν είδα κάποιο άλλο γατί (λες κι ήταν το αντίγραφο μου) να με παρατηρεί έντονα, μέσα από ένα γυαλί που κρεμόταν στον τοίχο, κάνοντας ακριβώς τις ίδιες κινήσεις με μένα. Σαν χαζό. Λες και δεν είχε δική του προσωπικότητα. Αλλά δεν βαριέσαι. Του γύρισα την πλάτη και μάλλον έκανε κι αυτό το ίδιο, γιατί μετά δεν το ξανασυνάντησα πουθενά.

Κι όλα αυτά βέβαια, γιατί ήταν ακόμα μισοσκόταδο. Ήμουν κι εγώ βλέπετε κι από τον ύπνο…

Αυτά είχα να σας πω προς το παρόν.

Μιας κι αφού τώρα τσίμπησα κάτι κι ήπια και λίγο νερό, σκέφτομαι να βρώ ένα βολικό μέρος, να την αράξω για λίγο ακόμα πρωινό χουζούρι.

Ε, και μετά βλέπουμε. Εξερεύνηση, δοκιμές, παιχνίδι…

Ααα! Και ξέχασα να σας πώ. Δεν άκουσα ακόμα πως θέλουν να με φωνάζουν, ούτε κι εγώ βέβαια τους φανέρωσα ακόμα το γατίσιο μυστικό μου όνομα.

Φαίνονται πάντως καλά ανθρωπάκια. Μάλλον καλά θα τα πάμε.

Άντε, καλή μου ξεκούραση…

gatos 8

για την μεταφορά από τα γατικά :

Φώτης Λαμπρινός

μια μέρα στην εξοχή

Η μάνα μόνη, ή και με τον σύζυγο της, περνάει τακτικά για μας δει, να τσιμπήσει κανένα μεζέ, να πιει λίγο δροσερό νερό και μετά να ξαναφύγει ανεξάρτητη, σοβαρή και πολυάσχολη.

Πριν λίγες μέρες, ήρεμη, με αυστηρή αλλά γλυκιά φωνή, καθοδήγησε, χωρίς να σηκώνει συζητήσεις, τα παιδιά της να την ακολουθήσουν στην πρωινή της βόλτα. Κι έτσι πρωί πρωί εμφανίστηκε με όλη της την παρέα. Τα τέσσερα, χαριτωμένα όπως όλα τα πιτσιρίκια, μωρά της.

Η μάνα κάθισε σε μια άκρη και τάχα αδιάφορη απολάμβανε το τοπίο.

Τα μικρά άρχισαν να παίζουν τριγύρω, ανεβαίνοντας σε κορμούς, κατεβάζοντας τους παπύρους, μπαινοβγαίνοντας στις γλάστρες. Έκαναν αγώνες ταχύτητας, πάλευαν μεταξύ τους, τράβαγαν κι έπαιζαν με την ουρά της μάνας τους.

Παραφύλαγαν σε ετοιμότητα,

κρυβόντουσαν πίσω από λουλούδια

κι όρμαγαν σε ότι περνούσε από πλάι.

Κι όταν δόθηκε η ευκαιρία, έπεσαν με τα μούτρα στο φαγητό

μπαίνοντας μέσα στο πιάτο με βιασύνη, για να διαφυλάξουν την μερίδα τους

ή να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω.

Ήταν επόμενο οτι μετά έπιναν νερό με την ψυχή τους, από τον κουβά που βρέθηκε πλάι τους.

Μέχρι να διεκδικήσουν μια θέση στον ήλιο

ή να αράξουν για μια μεσημεριάτικη σιέστα.

Εντελώς χαλαρωμένα κι ευτυχισμένα από την ζωή τους!

για την ανταπόκριση από την εξοχή :

Φώτης