Πασχαλιάτικο…

Άνοιξη.

Ξεπέταγμα της φύσης. Εποχή αλλαγής, αναγέννησης, μετάβασης. Καταστάσεων και συναισθημάτων .

Με τον ετήσιο εορτασμό του Πάσχα σε δεσπόζουσα θέση.

Περίοδος φυσικής, ψυχικής και πνευματικής διάβασης. Μέρες διαφορετικές, ποτισμένες βαθειά με θρησκευτικό συναίσθημα. Φορτισμένες με έθιμα που έχουν βαθειές ρίζες στην μακροχρόνια παράδοση. Που μέσα από πνευματικότητα, εσωστρέφεια και θλίψη, κορυφώνονται με την έλευση της Ανάστασης.

Παράλληλα τρέχει μαζί τους και η ζώσα πραγματικότητα. Σπονδές σε αυτούς που έχουν κιόλας αναχωρήσει. Οικογενειακές και φιλικές μαζώξεις. Αναθέρμανση  δεσμών, ξεφάντωμα, γλέντι. Μέρες χαλάρωσης, μετακινήσεων και διαφυγής.

Όλα αυτά να βιώνονται συγκερασμένα σε αυτή την εορταστική συνύπαρξη. Μπολιασμένη ασφαλώς κι από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της άνοιξης.

Χρόνια τώρα αυτή η περίοδος επιδρά πάνω μου, όπως και σε τόσους άλλους φαντάζομαι, με διάφορους τρόπους, που γεννούν μέσα μου ποικίλα συναισθήματα. Ξεσήκωμα, εγρήγορση, ανησυχία, θλίψη, αναμονή, αποφόρτιση, χαρά, αγαλίαση, …

Και, παιχνιδίζοντας κάθε φορά, συνεχίζω από τα παιδικά μου ήδη χρόνια, να την προσομοιάζω σχηματικά με μια ήπια, ομαλή έξαρση στην ροή της ζωής, που οριοθετείται χρονικά μέσα σε ένα χαρακτηριστικό δεκαπενθήμερο διάστημα της άνοιξης.

Ξεκινάει κάποιες μέρες πιο πριν, φουντώνει σιγά σιγά, γιγαντώνεται την Κυρική του Πάσχα, καταλαγιάζει μέχρι την Κυριακή του Θωμά, για να σβήσει μετά και να μείνει πίσω σαν μια ακόμα ανάμνηση. Που κι αυτή, με τον καιρό, θα ξεθωριάσει.

Μένουν ίσως κάποιες φωτογραφίες που αποτυπώνοντας στιγμές, είναι αυτές που, στο διάβα του χρόνου, αρχειοθετούν εικόνες, συναισθήματα, ματιές, μνήμες. Ανακαλώντας ζωντανά μέσα μας τα ψήγματα της ζωής μας.

Έτσι και πάλι, κρατώ κάποιες μόνο στιγμές που χρωματίζουν ενδεικτικά όλη αυτή την περίοδο του εφετινού Πάσχα.

Που ξεκίνησε με μια επίσκεψη στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, την Παρασκευή, παραμονή Σαββάτου του Λαζάρου,.σαν φόρος μνήμης και τιμής στους αναπαυμένους δικούς μας.

Αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, σηματοδοτήθηκε από στιγμές κατάνιξης σε ένα μικρό, ανέλπιστα ήσυχο εκκλησάκι στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Χώρος προσκυνήματος ακριβώς έξω από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Φορτισμένος με προσευχές κι ελπίδες.

Κύλησε με στιγμές σπάνιας αλλά απολύτως ευπρόσδεκτης χαλάρωσης σε μια φωτισμένη, αλλά άδεια Αθήνα.

Και ολοκληρώθηκε στο ξεθώριασμα της γιορτής,το δειλινό του Σαββάτου παραμονή της Κυριακής του Θωμά, με τον απόηχο μιας ήρεμης βόλτας, πίσω και πάλι εδώ,, στην αποβάθρα του Μπαξέ Θεσσαλονίκης,.

Και μένω να θυμάμαι.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

απλά μια βόλτα

Είναι Κυριακή, αργά το απόγευμα μιας καλοκαιριάτικης σχεδόν μέρας, στα μέσα του Απρίλη, που ξεκινώ μια μικρή περιδιάβαση πλάϊ στην θάλασσα, περπατώντας στον πεζόδρομο που εκτείνεται από την Περαία έως τους Νέους Επιβάτες, το γνωστό παλιότερα »Μπαξέ Τσιφλίκι».

Μέρα που, από μόνη της, σε προκαλεί να ξεφύγεις από την σκληρή πραγματικότητα μιας όλο και πιο ακατανόητης, καθημερινότητας.

Κι έτσι φτάνω, εκ των υστέρων, και στις καταγραφές αυτού του μικρού, απλοϊκού άρθρου: σαν μια καταφυγή (ή αποφυγή;). Μακριά για λίγο από όλες τις επιπλέον έγνοιες που είναι ικανό να μας φορτώνει καθημερινά το αλλοπρόσαλα μεταλλασόμενο, εύθραυστο και αβέβαιο αυτά τα χρόνια πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό περιβάλλον. Το ξεκούρδισμα μιας κοινωνίας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στο κάτω κάτω της γραφής έχουμε δικαίωμα και ανάγκη από το φώς, το χρώμα, τον ανοιξιάτικο αέρα, τα κελαϊδίσματα, τον ήχο της θάλασσας, …

Ξεκινώ με τον ήλιο, που έχει κιόλας αρχίσει την πορεία του προς την δύση, να στέλνει σήμερα ασημένιες και χρυσαφιές ανταύγες στο ακύμαντο σχεδόν νερό. Κι επάνω εκεί προβάλλονται, σαν θέατρο σκιών, κάποιες ανθρώπινες φιγούρες που παίζουν, συζητούν, τρέχουν ή και τσαλαβουτούν ακόμα, ανέμελα, στην άκρη της θάλασσας ή μέσα στο νερό.

Προχωρώ κι η ώρα περνάει. Τα χρώματα βαθαίνουν. Φιλτράρονται μέσα από τα αρμυρίκια και παίζουν πάνω στο ήσυχο σμίξιμο του νερού με την άμμο της ακροθαλασσιάς.

Μπροστά στο ζευγαράκι, απομονωμένο στην ακρογιαλιά, ο ήλιος φιλτράρεται μέσα από λιγοστά σύννεφα, όπως οδεύει πια προς την δύση του.

Αρχίζοντας την επιστροφή, οι τελευταίες ηλιαχτίδες φωτίζουν ακόμα την πόλη. Τα φώτα σιγά σιγά ανάβουν, ταβέρνες και καφέ ετοιμάζονται για την βραδυνή τους πελατεία, οι μικροπωλητές έχουν κιόλας αραδιάσει την πραγμάτεια τους. Κι ο κόσμος συνεχίζει να απολαμβάνει την βόλτα του.

Από απέναντι, τα πρώτα φώτα της Θεσσαλονίκης έχουν αρχίσει να καθρεφτίζονται μέσα στον Θερμαϊκό.

Φώτης Λαμπρινός

 

αποδράσεις ψυχής

Αισθάνομαι γύρω μου την εποχή μας να σκοτεινιάζει.

Οικονομική αστάθεια, σύγχιση, αβεβαιότητα, ανησυχία, διογκούμενη μιζέρια, συρρίκνωση προσδοκιών, συσσώρευση βαρών, ανατροπή αξιών, αίσθημα ταπείνωσης. Εξώθηση νεανικού δυναμικού σε φυγή, κοινωνικός μαρασμός. Πίεση.

Και δίπλα μας ένας περίγυρος σε αναβρασμό.

Αναταραχές, ανακατατάξεις, απειλές, θρησκευτική, πολιτική και φυλετική  μισαλλοδοξία, υποδαύλιση φανατισμών, τυπικές και άτυπες μορφές πολέμου, εξολόθρευση και εξοστρακισμός πληθυσμών.

Καθημερινά, καραβιές ανθρώπων ξεβράζονται εξουθενωμένοι στις Ευρωπαϊκές ακτογραμμές μας. Έρμαια της γης που τους γέννησε, την εγκαταλείπουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να επιζήσουν εξευτελισμών, διώξεων, πολέμων, πλήρους απελπισίας κι εκμετάλευσης. Με άδηλο το μέλλον κι όνειρο ένα καταφύγιο για μια νέα αρχή.

Κι ανάμεσα τους κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν. Προσφέροντας τις ανθρώπινες υπάρξεις τους θυσία εξευμενισμού αυτής της φυγής, βυθίζονται στα μισά του δρόμου και αναδυόμενες πια για πάντα απελεύθερες ψυχές, μένουν να περιφέρονται εκεί και να στοιχειώνουν τα ταραγμένα πια νερά αυτής της κλειστής »θάλασσας μας».

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που όπως είναι επόμενο αυξάνονται τα ερωτηματικά, η πίεση και τα άγχη, οι όποιες φυγές και οι εφικτοί τρόποι απόδρασης από την πηχτή καθημερινότητα, αποτελούν βάλσαμο για την γαλήνη του πνεύματος και την ψυχική μας ισορροπία.

Γι αυτό κι αρπάξαμε την ευκαιρία, μαζί με μια πολλή ζεστή παρέα, να βρεθούμε λίγο πριν το Πάσχα, για δυο μέρες κάθε φορά, πρώτα στο Πήλιο κι αργότερα στην Αίγινα.

Να τριγυρίσουμε στην Πορταριά και στις ανηφοριές της Μακρινίτσας, αλλά να επισκεφτούμε και το Νοτιοδυτικό Πήλιο, περιοχή με μικρότερη τουριστική ανάπτυξη. Στις ακτές του Παγασητικού: Αγριά, Καλά Νερά, Άφυσσο, Λεφόκαστρο, Κάλαμο, Μηλίνα, αλλά και πιο εσωτερικά, στην Αργαλαστή και στον υπέροχο, μα σχεδόν έρημο, Λαύκο. Ευνοημένοι κι από τον καιρό, ρουφήξαμε τα χρώματα της άνοιξης, τις έρημες αυτή την εποχή παραλίες, την ηρεμία της θάλασσας και τις ονειρικές θέες.

 

Αργότερα, βρεθήκαμε στο νησί του Σαρωνικού, όπου και γίναμε αποδέκτες της ζεστής φιλοξενείας των φίλων μας στο μικρό, ατμοσφαιρικό τους ξενοδοχείο, την «Ραστώνη», περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο μεσογειακό κήπο γεμάτο μαργαρίτες, δενδρολίβανα, φασκόμηλα, μέντες, θυμάρι, λεβάντες, γιασεμιά, γλυσίνιες, δάφνες και βέβαια φυστικιές. Την πρώτη μέρα περιπλανηθήκαμε στα γραφικά στενά και στην παραλία της πόλης, γευόμενοι και τους εξαιρετικούς μεζέδες σ’ ένα από τα παραθαλάσια ουζερί.  Την επομένη πήραμε μέρος σε πεζοπορεία στο «‘Ορος», που μας οδήγησε και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου της «Χρυσολεόντισσας», απολαμβάνοντας τόσο την φύση του νησιού, όσο και την πανοραμική, καθ’ όλη σχεδόν την διαδρομή, θέα.

Είναι φανερό οτι μετά από τέτοιες αποδράσεις στην φύση, γαληνεύει η ψυχή μας και παίρνει καινούργιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσει ξανά την σκληρή, γκρίζα καθημερινότητα.

Ιδίως όταν ολοκληρώνονται μέσα  στα χρώματα μιας τέτοιας μαγικής δύσης.

Aποδράσεις 53

Φώτης Λαμπρινός