με αφορμή το νέο βιβλίο της Ρέας Ποταμίτη

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, το νέο βιβλίο της Ρέας Ποταμίτη

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου :

Το βιβλίο αυτό καταγράφει το χρονικό των σαράντα χρόνων λειτουργίας της Ελληνικής Εταιρείας Αντλεριανής Ψυχολογίας (Ε.Ε.Α.Ψ.) αλλά και της απασχόλησης της συγγραφέως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την εθελοντική εργασία κοινωνικής προσφοράς.

«Ο εθελοντισμός δεν είναι ερασιτεχνισμός. Είναι μη αμοιβόμενη εργασία. Χρειάζεται απόλυτη συνέπεια και υπευθυνότητα και απαιτεί επαγγελματική συνείδηση». Με τα εισαγωγικά αυτά λόγια έγινε δεκτή η συγγραφέας στους κόλπους της Ε.Ε.Α.Ψ., που εργάζεται με βάση την διδασκαλία του ψυχιάτρου Άλφρεντ Άντλερ για το κοινωνικό ενδιαφέρον ως βασική ανθρώπινη αξία.

Οι συγκλονιστικές εμπειρίες που έζησε η συγγραφέας, στο πλαίσιο του εθελοντισμού, σε χώρους κοινωνικής εργασίας και κυρίως στο Ίδρυμα Αγωγής Ανηλίκων Κοριτσιών, είναι το κύριο θέμα του βιβλίου αυτού.

Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να εξαγοράζονται, να χάνουν την σημασία τους, να ανατρέπονται ή και να καταρρέουν γύρω μας,  είναι ανάσα ζωής να ξαναθυμηθούμε οτι  υπάρχουν και όροι όπως : προσφορά, αγάπη, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, »κοινωνικό ενδιαφέρον»,  ομαδική προσπάθεια, συνεργασία.  Πράξεις, καταστάσεις και συναισθήματα που μέσα από συντεταγμένους μηχανισμούς και γνώση, έχουν αποδεδειγμένα αποφέρει, όπου χρειάστηκε, απτά αποτελέσματα.

Γι αυτό και η κυκλοφορία ενός τέτοιου βιβλίου αυτή την στιγμή, αποτελεί κι αυτή, αν μη τι άλλο, ένα ερέθισμα για να δούμε την καθημερινή πραγματικότητα και με μια  άλλη ματιά. Αφιερώνοντας  χρόνο περισυλλογής για να κοιτάξουμε και πάλι μέσα μας και να ξαναβρούμε εκείνα τα ξεχασμένα προσωπικά μας χαρακτηριστικά που θα μας βοηθήσουν, δρώντας συνειδητοποιημένα, να αποτινάξουμε από το κοινωνικό σύνολο νοοτροπίες και συνήθειες, που το έχουν οδηγήσει στην σημερινή παράλογη και αδιέξοδη κατάσταση.

Να ζυγίσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε αξίες και στόχους μέσα μας, τέτοιους που θα μας ετοιμάσουν και θα μας καταστήσουν ικανούς να οδεύσουμε ισχυροί προς την έξοδο της τραγωδίας με… «την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

Γιατί πιστέυω οτι κανείς μας δεν είναι άμοιρος της διαμόρφωσης της συλλογικής μας καθημερινής ζωής.  Ούτε βέβαια και η στοχοποίηση και τιμωρία ενόχων,  μας απαλλάσσει από τις προσωπικές μας ευθύνες.

Μόνο έτσι ίσως μπορέσουμε να ισχυροποιήσουμε και πάλι τα θεμέλια και τις προοπτικές μας,  προσδίδοντας εν τέλει θετική ερμηνεία σε ένα από τα καλύτερα, κατά την γνώμη μου, πολιτικά συνθήματα που γνωρίζω και παραμένει πάντα σιβυλλικό, επίκαιρο και ισχυρό :  » οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν»

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

πέρασε κιόλας ένας χρόνος

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος,  από τότε που ο φίλος μου ο Θάνος εμφανίστηκε από το πουθενά, στην παρέα μας.  Με τους προβληματισμούς, τις χαρές, τις λύπες, τις ιδιαιτερότητες του. Όπως κι όλοι μας οι υπόλοιποι άλλωστε.  Και με ιδιαίτερα μεγάλη ανάγκη προσαρμογής στο νέο του περιβάλλον, τόσο ξένο από τις μέχρι τότε προσωπικές του εμπειρίες.

Σ’ αυτό το διάστημα χτίσαμε κάποιου είδους προσωπική επικοινωνία, αν κι ακόμα διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις στο να ανοίξει όλα του τα χαρτιά και να αποκαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο. Καταλαβαίνω βέβαια πως χρειάζεται κάποιο χρόνο για κάτι τέτοιο, μιας και δεν γνωριζόμαστε από πιο πριν.

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις του, σ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Φαντάζομαι, απ’ ότι βλέπω, οτι  κι αυτός προσπαθεί να ενσωματωθεί σιγά σιγά στο νέο του περιβάλλον.  Δεν τον βοηθάει για την ώρα και η γλώσσα, μιας και τα ελληνικά του είναι ακόμα εξαιρετικά φτωχά. Βλέπω όμως την ικανοποίηση και την ευχαρίστηση του όταν κάποιες φορές ανταλλάσσουμε μερικές κουβέντες, απ’ αυτά τα λίγα που, κουτσά στραβά, έχω μάθει στην γλώσσα του.

Η συμμετοχή του στην παρέα, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο ουσιαστική. Πολλές φορές γίνεται το κέντρο της προσοχής, μιας και με τον ευδιάθετο, συνήθως, χαρακτήρα του σκορπά αυθόρμητα το γέλιο γύρω του και είναι ευχάριστος,  όταν, πολλές φορές, με τις  κινήσεις και τις εκφράσεις  του, συμπληρώνει αυτό που προσπαθεί να μας εξηγήσει ή να αφηγηθεί. Βέβαια δεν λείπουν κι οι φορές που η δυσκολία και η πίεση, για να εκφράσει αυτό που θέλει και δεν μπορεί, τον καταβάλουν, οδηγώντας τον σε κάποια πιο βίαια ξεσπάσματα, ή και κλάματα, κατανοητά απ’ όλους όσους βλέπουμε την διάθεση του να επιζήσει στον δύσκολο κι όχι πάντα κατανοητό κόσμο γύρω του.

Η προσαρμογή του σε νέες διατροφικές συνήθειες, δεν συναντά ιδιαίτερα προβλήματα. Η είσοδος του σ’ αυτό το νέο περιβάλλον  γευσιγνωσίας, τόσο άλλωστε διαφορετικό απ’ αυτό που γνώριζε μέχρι σήμερα, είναι ομαλή και απ’ ότι βλέπω, όταν καμιά φορά βρισκόμαστε όλοι μαζί,  χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Αν και βέβαια αντιδρά στην επιμονή και στις πιέσεις  άλλων να υπερβεί, κατά τις παραδοσιακές μας υπερβολικές συνήθειες,  σε ποσότητα αυτό που προτιμά να καταναλώσει .

Εχθές λοιπόν βρεθήκαμε και πάλι να τρώμε και να πίνουμε όλη η παρέα μαζί, γιορτάζοντας αυτόν τον πρώτο χρόνο γνωριμίας μας.

Έλαμπε από χαρά, ήταν ευδιάθετος και κοινωνικός με όλους,  απολαμβάνοντας τις νέες παρέες και εμπειρίες του.

Και τα μεγάλα του μάτια γέμισαν απορία και έκπληξη, όταν με την παρέα μαζεμένη να τραγουδάει γύρω του,  έφθασε η ώρα να σβήσει πάνω στην γενέθλια τούρτα, το πρώτο κεράκι της ζωής του.

Ευχές από τον φίλο του τον Φώτη

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.