φθινοπωρινή αναδιάρθρωση

Έχοντας κέφια αυτές τις μέρες, ασχολήθηκα λίγο παραπάνω με το blog.

Παίζοντας με τα »θέματα» (ηλεκτρονικά πλαίσια γραφικής και λειτουργικής διαμόρφωσης) και χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που παρέχονται από τον φορέα που το φιλοξενεί, προσπάθησα να ανανεώσω την εμφάνιση και την συνολική διάρθρωση του. Προχώρησα δηλαδή σε μια »αναδιάρθρωση» του, όσο κι αν αυτός ο όρος ακούγεται σήμερα να κουβαλά έντονα και μια πολιτική χροιά.

Δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα είναι το καλύτερο, υπάρχει όμως πάντα η δυνατότητα βελτίωσης.

Περιμένω βέβαια κι από τους επίδοξους επισκέπτες του να μου εντοπίσουν πιθανά σημεία δυσλειτουργιών, ακόμα και να μου υποδείξουν τρόπους αντιμετώπισης τους.

Όσον αφορά στο περιεχόμενο, νομίζω οτι παραμένει συνεπές με αυτά που αναφέρονται στο σχετικό με την δημιουργία του blog άρθρο (βλ. »σχετικά με αυτό το blog»)

Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί ασφαλώς να του ρίξει μια ματιά.

Φώτης Λαμπρινός

περιμένοντας το λάδι

Νοέμβρης.

Ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου, αλλά και μήνας τρύγου των λιόδεντρων, που φέτος, μια καλή χρονιά,  λύγισαν από τους καρπούς.

Έτσι έγινε και παρακινήθηκα κι εγώ, ένας ερασιτέχνης, στην συλλογή της ελιάς για την παραγωγή λαδιού.

Η δουλειά επί τόπου, πήρε τέσσερες μέρες για το μάζεμα από τα δένδρα και το τσουβάλιασμα του καρπού. Αυτή την φορά όμως έγινε αποκλειστικά από εργάτες, αφού, από την μιά, το πέρασμα του χρόνου μειώνει σιγά σιγά τις όποιες αντοχές μας κι από την άλλη, κάποιες  άλλες έκτακτες υποχρεώσεις μας κράτησαν, τις ημέρες της συγκομιδής, μακρυά.

Γεμάτα πια τα τσουβάλια, μεταφέρθηκαν και στιβάχτηκαν στον ανοιχτό χώρο, πλάι στο ελαιοτριβείο, για να παίρνουν σειρά ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα.

Την ημέρα της παραγωγής, μπορέσαμε να βρεθούμε κι εμείς εκεί, για να παρακολουθήσουμε από κοντά όλη την διαδικασία.

Σαν έφτασε η σειρά μας, τα τσουβάλια μεταφέρθηκαν δίπλα στην ειδική χοάνη όπου κι αδιάστηκαν, ένα ένα.

 

Από εκεί, οι ελιές ξεκινούν την διαδρομή της επεξεργασίας τους.

Πρώτα μέχρι την θέση που καθαρίζονται από τα φύλλα και στην συνέχεια πλένονται.

Αμέσως μετά, ο καρπός συνθλίβεται από τον ειδικό σπαστήρα και μετατρέπεται σε πολτό, που διοχετεύεται μέσα στις »λεκάνες» ανάδευσης, στον χώρο που αποτελεί και την καρδιά της παραγωγής.

Στο συγκεκριμένο ελαιοτριβείο, οι λεκάνες αυτές είναι έξι, με την κάθε μια τους να χωράει εφτακόσια πενήντα κιλά πολτού.

Σε κάθε λεκάνη, ο πολτός αναδεύεται συνεχώς για κάτι περισσότερο από μιά ώρα, πριν συνεχίσει την πορεία του για έναν φυγοκεντρικό διαχωριστή.

Εκεί όπου τελικά το λάδι διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα κατάλοιπα της επεξεργασίας.  Στην έξοδο του διαχωριστή είναι και η πρώτη φορά που εμφανίζεται αυτός ο πολυπόθητος, αναμενόμενος χυμός από την μετατροπή της ελιάς σε χρυσοπράσινο ελαιόλαδο.

Μετά τον διαχωριστή, το λάδι, περνώντας μέσα από διάφορες διατάξεις φιλτραρίσματος, διοχετεύεται τελικά στον κάδο ζύγισης.

Είναι το σημείο όπου η συνειδητοποίηση του πραγματικού μεγέθους της παραγωγής, επιβραβεύει και αποζημιώνει ολόκληρο τον προγενέστερο μόχθο.

Και ακολουθεί το τελευταίο στάδιο κορύφωσης, όλης της διαδικασίας. Η ικανοποίηση που εισπράτεις, όταν γυρίζοντας την κάνουλα, αρχίζει το γέμισμα των δοχείων αποθήκευσης ή και μεταφοράς του έτοιμου προϊόντος : του ελαιόλαδου της φετινής χρονιάς.

Για έναν ερασιτέχνη σαν κι εμένα, όλη αυτή η διαδικασία αποτελεί μια μικρή γιορτή χαράς. Περιμένοντας καρτερικά για την δική σου σειρά.  Συζητώντας στο μεταξύ, καλαμπουρίζοντας και σχολιάζοντας μαζί με τους επαγγελματίες αγρότες και τους άλλους μικροπαραγωγούς. Στο βουητό των μηχανών που τέτοιες μέρες δουλεύουν ασταμάτητα, νύχτα και μέρα. Μέσα στο ολοζώντανο σούρτα φέρτα όλων αυτών που αδημονούν, που ελέγχουν, που δοκιμάζουν, που καθισμένοι σε μια γωνιά περιμένουν υπομονετικά. Ίσως και με κάποια αγωνία, για την ποσότητα και την ποιότητα του προϊόντος. Που στο τέλος, ευτυχείς, αξιώνονται να γεμίσουν και να πάρουν μαζί τους τα δοχεία με το λάδι.

Κι όλα αυτά μέσα στην έντονη, διαπεραστική μυρωδιά του φρέσκου χυμού της ελιάς, που με τους μεθυστικούς ατμούς του αδιάλυπτα αναδευόμενου ζεστού πολτού, διαχέεται παντού και σε διαποτίζει ολόκληρο.

Μια συμμετοχή σ’ αυτό το πανάρχαιο δρώμενο της Μεσογείου.  Σ’ αυτή την γλυκιά κατάληξη της κούρασης που συσσωρεύεται μέχρι την ολοκλήρωση του κύκλου της ελιάς, από ανθό σε λαμπερό χρυσοπράσινο λάδι.

Φώτης Λαμπρινός