ανάπαυλα

Μια εκδρομή, μια μικρή απόδραση από την Αθήνα, ένα περιδιάβασμα στην Δυτική Αττική.

Ακολουθώντας, ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, τα πρώτα χιλιόμετρα της παληάς Εθνικής οδού Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Από την Ελευσίνα προς την Θήβα, αμέσως μετά από την περιοχή της Μάνδρας που, πριν κάποιους μήνες, βυθίστικε μέσα στην λάσπη. Πάνω στον ασφαλτόδρομο που, για αρκετή διαδρομή, έχει ακόμα έντονες τις πληγές από εκείνη, την ίδια, καταστροφική πλημύρα.

Το πλάτος του δρόμου, η χάραξη του (που προσαρμόζεται στο ανάγλυφο του εδάφους σε αντίθεση με την προσαρμογή της φύσης στην χάραξη των σημερινών αυτοκινητοδρόμων), οι ελιγμοί του ανάμεσα από την φυσική βλάστηση, η αραιή κίνηση, οι χαμηλότερες ταχύτητες, οι παλαιοί μαρμάρινοι χιλιομετρητές, τα προσκυνήματα σε σημεία ατυχημάτων, όλα ξυπνούν μέσα μου μνήμες και ενισχύουν την διάθεση.

Μέρα ανοιξιάτικη αλλά μουντή, σκεπασμένη με ένα ουρανό πνιγμένο από την φερτή σκόνη της Σαχάρας. Με ένα διάχυτο, ομοιόμορφο φωτισμό που ισοπεδώνει τις σκιές και τις φωτοσκιάσεις, εκτός από κάποιες, λίγες, στιγμές που ο Ήλιος προσπαθεί να διαπεράσει αυτό το στρώμα.

Η διάθεση όμως όλων μας, παραμένεια ανεπηρέαστη σε όλη την διάρκεια αυτής της μεσοβδόμαδης, μετά τους εορτασμούς του Πάσχα, εξόρμησης που γαληνεύει την ψυχή.

Απόλαυση της φύσης και μια μικρή περιπλάνηση με στάσεις.

Στην αρχή για προσκύνημα στην Μονή του Οσίου Μελετίου.

 

Αργότερα στα Βίλια. Πρώτα για προμήθεια γευστικότατων μελοκούλουρων και ψωμιού, φρεσκοψημένων σε παραδοσιακό φούρνο με ξύλα. Κι αμέσως μετά για επίσκεψη στην εκκλησία που το 1839 κτίστηκε εκεί, από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ .

Κατάληξη στο Πόρτο Γερμενό και στο αρχαίο φρούριο των Αιγοσθένων που χρησιμοποιήθηκε και κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Με τα υπολέιμματα των οχυρώσεων, από τις πολλαπλές ιστορικές περιόδους, που ξεκινούν μέσα από την θάλασσα και ανηφορίζουν στην πλαγιά, εκεί όπου διατηρούνται σε καλύτερη κατάσταση. Εδώ βρίσκεται ήδη αναστηλωμένος ένας οχυρωματικός πύργος, ενώ σήμερα πραγματοποιούνται εργασίες αναστήλωσης και ενός δεύτερου. Κι ανάμεσα στα παλιότερα χαλάσματα, σ’ αυτή την μίξη περιόδων και πολιτισμών, το μικρό, απέριττο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

Πριν την αναχώρηση μας για την επιστροφή απολαμβάνουμε, μέσα σε αυτό το ήρεμο περιβάλλον, χαλαροί και με τους αργούς ρυθμούς που επιβάλλει η μέρα, ένα νοστιμότατο γεύμα που περιλαμβάνει ολόφρεσκη τηγανιτή μαρίδα, ψητό μπακαλιάρο, σαλάτα με άγρια χόρτα, τυρί και φρέσκο ψωμί, που συνοδεύονται με κρύο άσπρο κρασί.

Καθισμένοι έξω στο ύπαιθρο, πλάϊ στην ακύμαντη θάλασσα που, μόνο λίγο πριν φύγουμε, γέμισε με κάποιες ρυτιδιασμένες πινελιές, που χάραξε πάνω της ένα φρέσκο, ανάλφρο αεράκι.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s