Πασχαλιάτικο…

Άνοιξη.

Ξεπέταγμα της φύσης. Εποχή αλλαγής, αναγέννησης, μετάβασης. Καταστάσεων και συναισθημάτων .

Με τον ετήσιο εορτασμό του Πάσχα σε δεσπόζουσα θέση.

Περίοδος φυσικής, ψυχικής και πνευματικής διάβασης. Μέρες διαφορετικές, ποτισμένες βαθειά με θρησκευτικό συναίσθημα. Φορτισμένες με έθιμα που έχουν βαθειές ρίζες στην μακροχρόνια παράδοση. Που μέσα από πνευματικότητα, εσωστρέφεια και θλίψη, κορυφώνονται με την έλευση της Ανάστασης.

Παράλληλα τρέχει μαζί τους και η ζώσα πραγματικότητα. Σπονδές σε αυτούς που έχουν κιόλας αναχωρήσει. Οικογενειακές και φιλικές μαζώξεις. Αναθέρμανση  δεσμών, ξεφάντωμα, γλέντι. Μέρες χαλάρωσης, μετακινήσεων και διαφυγής.

Όλα αυτά να βιώνονται συγκερασμένα σε αυτή την εορταστική συνύπαρξη. Μπολιασμένη ασφαλώς κι από τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της άνοιξης.

Χρόνια τώρα αυτή η περίοδος επιδρά πάνω μου, όπως και σε τόσους άλλους φαντάζομαι, με διάφορους τρόπους, που γεννούν μέσα μου ποικίλα συναισθήματα. Ξεσήκωμα, εγρήγορση, ανησυχία, θλίψη, αναμονή, αποφόρτιση, χαρά, αγαλίαση, …

Και, παιχνιδίζοντας κάθε φορά, συνεχίζω από τα παιδικά μου ήδη χρόνια, να την προσομοιάζω σχηματικά με μια ήπια, ομαλή έξαρση στην ροή της ζωής, που οριοθετείται χρονικά μέσα σε ένα χαρακτηριστικό δεκαπενθήμερο διάστημα της άνοιξης.

Ξεκινάει κάποιες μέρες πιο πριν, φουντώνει σιγά σιγά, γιγαντώνεται την Κυρική του Πάσχα, καταλαγιάζει μέχρι την Κυριακή του Θωμά, για να σβήσει μετά και να μείνει πίσω σαν μια ακόμα ανάμνηση. Που κι αυτή, με τον καιρό, θα ξεθωριάσει.

Μένουν ίσως κάποιες φωτογραφίες που αποτυπώνοντας στιγμές, είναι αυτές που, στο διάβα του χρόνου, αρχειοθετούν εικόνες, συναισθήματα, ματιές, μνήμες. Ανακαλώντας ζωντανά μέσα μας τα ψήγματα της ζωής μας.

Έτσι και πάλι, κρατώ κάποιες μόνο στιγμές που χρωματίζουν ενδεικτικά όλη αυτή την περίοδο του εφετινού Πάσχα.

Που ξεκίνησε με μια επίσκεψη στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, την Παρασκευή, παραμονή Σαββάτου του Λαζάρου,.σαν φόρος μνήμης και τιμής στους αναπαυμένους δικούς μας.

Αργότερα, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, σηματοδοτήθηκε από στιγμές κατάνιξης σε ένα μικρό, ανέλπιστα ήσυχο εκκλησάκι στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Χώρος προσκυνήματος ακριβώς έξω από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Φορτισμένος με προσευχές κι ελπίδες.

Κύλησε με στιγμές σπάνιας αλλά απολύτως ευπρόσδεκτης χαλάρωσης σε μια φωτισμένη, αλλά άδεια Αθήνα.

Και ολοκληρώθηκε στο ξεθώριασμα της γιορτής,το δειλινό του Σαββάτου παραμονή της Κυριακής του Θωμά, με τον απόηχο μιας ήρεμης βόλτας, πίσω και πάλι εδώ,, στην αποβάθρα του Μπαξέ Θεσσαλονίκης,.

Και μένω να θυμάμαι.

Φώτης Λαμπρινός

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s