βιβλιοστάτης

φθινοπωρινή αναδιάρθρωση

Έχοντας κέφια αυτές τις μέρες, ασχολήθηκα λίγο παραπάνω με το blog.

Παίζοντας με τα ”θέματα” (ηλεκτρονικά πλαίσια γραφικής και λειτουργικής διαμόρφωσης) και χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που παρέχονται από τον φορέα που το φιλοξενεί, προσπάθησα να ανανεώσω την εμφάνιση και την συνολική διάρθρωση του. Προχώρησα δηλαδή σε μια ”αναδιάρθρωση” του, όσο κι αν αυτός ο όρος ακούγεται σήμερα να κουβαλά έντονα και μια πολιτική χροιά.

Δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα είναι το καλύτερο, υπάρχει όμως πάντα η δυνατότητα βελτίωσης.

Περιμένω βέβαια κι από τους επίδοξους επισκέπτες του να μου εντοπίσουν πιθανά σημεία δυσλειτουργιών, ακόμα και να μου υποδείξουν τρόπους αντιμετώπισης τους.

Όσον αφορά στο περιεχόμενο, νομίζω οτι παραμένει συνεπές με αυτά που αναφέρονται στο σχετικό με την δημιουργία του blog άρθρο (βλ. ”σχετικά με αυτό το blog”)

Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί ασφαλώς να του ρίξει μια ματιά.

Φώτης Λαμπρινός

στιγμές στην Κερκίνη

Στιγμές αποτυπωμένες σε εικόνες, από διάφορες επισκέψεις στον χώρο.

Με αφορμή αυτήν της τελευταίας εβδομάδας, για να δούμε τα φλαμίνγκος που τέτοια εποχή βρίσκονται στην λίμνη.

Αυτή η τεχνητή λίμνη κοντά στο Σιδηρόκαστρο και στην Ηράκλεια, στα πόδια των βουνών Κρούσια και Μπέλλες, δημιουργήθηκε όταν το 1932 κατασκευάστηκε στον Λιθότοπο φράγμα για την συγκράτηση των νερών του Στρυμώνα, με στόχο την δημιουργία ταμιευτήρα και κύριο μέλημα την άρδευση του κάμπου των Σερρών.

Στην ευρύτερη περιοχή, όπου αφθονούν τα παραποτάμια δάση, ενδιαιτεί πλούσια άγρια πανίδα και στην λίμνη φιλοξενούνται πάμπολλα είδη πουλιών και ψαριών.

Όλα αυτά συνιστούν και πόλο έλξης για τον οικοτουρισμό που εμφανίζεται σιγά σιγά στην περιοχή και που όποια ανεξέλεγκτη ενδεχομένως ανάπτυξη του, θα μπορούσε  να δημιουργήσει πρόβλημα στο μέλλον.

Οι σημερινοί πάντως κίνδυνοι για την λίμνη, αλλά και ολόκληρη την περιοχή, που αποτελεί εθνικό πάρκο, προστατεύεται από την σύμβαση Ραμσάρ και υπάγεται στο δίκτυο ”Natura 2000”, προέρχονται αφ’ ενός από τον ίδιο τον Στρυμώνα, που αν και είναι ο βασικός τροφοδότης της με νερό την απειλεί εν τούτοις με τις φερτές ύλες και την ρύπανση, αλλά βέβαια και από τις διάφορες παράνομες δραστηριότητες αλιείας, κυνηγιού και υλοτομίας.

Κάθε φορά η επίσκεψη στην λίμνη είναι ένα ευχάριστο διάλειμα που, αν μη τι άλλο, αναπόφευκτα αποφορτίζει τουλάχιστον από τους ρυθμούς της πόλης.

Τα δέντρα και τα χρώματα στα γύρω βουνά, ο αέρας και οι μυρωδιές, το άπλωμα του βλέμματος, η ηρεμία της υδάτινης επιφάνειας, το καθρέφτισμα των βουνών και οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω της . Άλλοτε το αθόρυβο γλύστριμα των πουλιών στο νερό και η ρυθμική εξάπλωση του κυματισμού πάνω του κι άλλοτε το ξαφνικό βούτηγμα τους, στην προσπάθεια τους να πιάσουν ψάρι. Κάποια φορά, ακόμα κι εκείνο το εκκωφαντικό κράξιμο χιλιάδων βατράχων ανάμεσα στα φυτά και τα νερά των όχθεων.

Όλα χαρίζουν απλόχερα πολλαπλές στιγμές χαράς, ευχαρίστησης και γαλήνης.

Αφήνοντας το βλέμμα να περιπλανηθεί στό πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον.

Παρακολουθώντας τους ήρεμους ρυθμούς των ψαράδων. Που τους ακολουθούν, κολυμπώντας από κοντά, ομάδες πουλιών, περιμένοντας κι αυτά επίμονα κάποιο μεζέ, ή βουτώντας ξαφνικά ν’ αρπάξουν μόνα τους την λεία της αλιευτικής τους δυνότητας.

Πλέοντας αθόρυβα πάνω στα ήσυχα νερά, παρακολουθώντας από πιο κοντά τα πουλιά κι ακούγοντας ξαφνικά το φτερούγισμα τους, καθώς σηκώνονται για να πετάξουν σε σμήνη, σε μικρούς ή μεγαλύτερους σχηματισμούς, ή κατά μόνας.

Κι ακόμα θαυμάζοντας τις εξαίσιες χορευτικές κινήσεις τους, όπως ακροπατούν πάνω στο νερό ή πετούν ελάχιστα πάνω από την επιφάνεια του.

Μια απείραχτη ακόμα πλευρά της φύσης που προσφέρει τροφή και διεξόδους στα σκοτισμένα μυαλά μας, ιδίως των ανθρώπων της πόλης.

Αυτής της μητέρας φύσης που μάθαμε να της φερόμαστε υπεροπτικά, με βαναυσότητα, απρέπεια και στενοκεφαλιά.

Φώτης Λαμπρινός

 

 

 

ξανά η άνοιξη

Φουντωμένη και πάλι η άνοιξη.

Ενα μικρό πανηγύρι χρωμάτων, μυρωδιών και βλάστησης μέσα σε γλάστρες, αραδιασμένες τριγύρω. Να το απολαμβάνεις από κοντά, ακόμα και με συννεφιασμένο καιρό και πολύ παραπάνω με τον πρωϊνό ήλιο, όταν παίζει παιχνίδια φωτοσκίασης πάνω στο τραπέζι. Να το χαίρεσαι πίσω από το τζάμι, μέχρι και μέσα στο βάζο.

Και το βράδυ, να σηκώνεται το φεγγάρι πάνω από τις στέγες, παιχνιδίζοντας ανάμεσα στα δένδρα.

Στιγμές ανάπαυλας, κρυμμένες ακόμα κι ανάμεσα σε δύσκολους καιρούς.

Ένας τόσος δα παράδεισος.

Η μικρή βεράντα μας την άνοιξη.

Φώτης Λαμπρινός